Bij het opruimen van een papierberg vond ik volgend briefje van mij aan Zoon. Het dateert van een aantal jaren terug, toen hij voor de tweede keer naar Sensation White ging, en ik blijkbaar zijn broek van het jaar daarvoor niet smetteloos had gekregen.

'Broek is alleen vanachter vanonder nog vuil. Zou ik mij niet aantrekken, na een kwartier ziet een nieuwe er ook zo uit. Ze hangt op de chauffage. Als ge toch een nieuwe moet, (MAAR DENK NA) mijn Visa ligt op de kast.
Niet bellen, ik pak toch niet op. Danku.'

Good parenting, het is een kunst. Waar blijft toch dat aanbod van die uitgever voor een boek? Men vraagt het zich af. Nachtenlang.

De laatste maanden ging er iets mis met mijn strijk.  Elke week stortte ik een paar keer een wasmand propere kleren op de eetkamertafel uit, poetsvrouw vouwde het ongevraagd in keurige edoch ongestreken stapeltjes en dagelijks viste ik er iets uit voor mij en kroost en streek dan onder het mompelen van krachttermen een paar stuks. Of ik wreef het nog wat platter en deed alsof het gestreken was.

De stapeltjes op de tafel werden allengs hoger en meer en ik begon mij toch af te vragen wat poetsvrouw wel niet van mij moest denken. Dus verleden week propte ik de stapels in een paar grote zakken en de zakken in een halkast, zodat ze zou denken dat ik ze gestreken had.

Toen Zoon weer kwam mekkeren om propere kleren - wat dat betreft zijn kinders lastiger dan honden - trok ik een zak uit de kast en onderging het hoongelach van de zoon. Zijn exacte woorden weet ik niet meer, maar de strekking was 'zijde gij niet beschaamd?'

Nou nee, beschaamd was het woord niet, maar ik besefte dat ik mij toch echt wel eens aan het werk moest zetten. Al was het maar omdat boven ook nog een volle wasmand verstopt stond, met ongestreken kleren van vorige winter.

Welgeteld twee afleveringen van AbFab later was alles, de wintermand incluis, klaar. En vroeg ik mij af waarom ik in godsnaam altijd zo'n drukte maak over die strijk, te meer omdat dat, buiten koken, zowat het enige is dat ik hier uitvoer.

Toen Zoon mij even later vroeg om zijn zakgeld eindelijk eens te storten, zei ik wel dat dat pas voor later zou zijn, mama was namelijk nog aan het bekomen van haar arbeid. Een zoveelste roloog werd mijn deel.

Vandaag keek ik naar mijn lege eetkamertafel. Gelukkig steekt er weeral was in de machine want ik mis de stapeltjes al.

Vandaag ben ik op Jutblogt!

De zoon heeft al examens, en die schijnen zich om de 6 weken te herhalen. De sukkelaar is de hele vakantie amper buiten geweest. Natuurlijk ook mede omdat hij de zes voorafgaande weken geen, hoe zal ik het netjes uitdrukken, STEEK heeft uitgevoerd buiten de schooluren.

Op zich geen probleem, behalve met boekhouden. Dat vak had hij nog nooit gehad in het ASO en hij begreep er volgens eigen zeggen geen, hoe zal ik het netjes uitdrukken, SNARS van.

Gelukkig voor hem en ongelukkig voor mij begrijp ik dat wel. En toog ik aan het uitleggen. Mijn theoretische kennis dateert wel van een 20 jaar terug maar bleek verrassend hardnekkig te zijn blijven plakken. Een hele dag werd onderbroken door een gelijk een boemerang weerkerende zoon die steeds nieuwe vragen had.

Soms was ik überfragt maar dan schoot een mijner nijvere lezertjes ter hulp. Ik zal haar anoniem houden, want weet niet onder welke naam ze de loftrompet wil afgestoken krijgen.

Gisteren was de dag voor het examen. En op een moment wisten noch mijn Lezertje, noch ik het antwoord op een vraag. Toen viel ineens mijn euro dat de man van een vriendin een heuse boekhouder is en belde ik hem.

En zo kwam het dat de zoon redelijk optimistisch van het examen terugkeerde. De rest van de vakken, daar moet hij zijn plan mee trekken. Ik ben weer zes weken gerust. En mijn vrienden ook.

Dochter en ik hebben een dispuut. Ze kan niet winnen, dus spuwt ze.

Ik ben niet van het slaande soort, maar trek DE Ogen en zeg: ' Wablieft, wat doet gij nu?'

Ze antwoordt dat iedereen op school dat doet. Dus :

1-Waarom heb ik haar op de meest gerenomeerde Katholieke school van de wijk gestoken?

2-WTF????

Ik zeg dat dat absoluut marginaal is. Wat is marginaal, vraagt ze. Dat wat Wij niet doen, zeg ik. En nooit meer gaan doen, kunnen we dat afspreken?

Ja knikt ze.

En doet ze het toch, dan krijgt ze een absoluut marginale lel. Spuwen begot.

'Gaan we morgen naar het shopping centrum?' vroeg dochter. Nu weet u dat ik eigenlijk nog liever onder een tram loop, maar ik had het kind al 4 dagen niet moeten entertainen, dus vond ik dat ik best eens een effort mocht doen. En ik moest trouwens in de Fnac zijn. Dus ik stemde toe. Alles beter dan Plopsadinges, dacht ik bij mezelf.

Mijn 'ja' had amper mijn lippen verlaten of ze vertelde mij dat de Sint er ook zou zijn. Ik had het kunnen weten, dat ze niet enkel etalages wou gaan kijken.

Al a priori rologend (ik) vertrokken we voor 10u naar het filiaal van de hel. Om de meute voor te zijn. En dat lukte heel aardig. Niet in het minst omdat de Sint pas om 14u present zou zijn, leerde een affiche aan het Sinthuis mij.

'Komen we om twee uur dan terug, mama?' Dus voor 2 uur vertrokken we wederom naar Wijngem. Al lang niet meer de illusie koesterend de meute voor te zijn, maar nu ook niet helemaal mentaal voorbereid op de drie miljard aanwezigen. Waarvan 2 miljard aan het aanschuiven voor de Sint.

Een Amikabrooddoos en een faux-barbie later waren dochter en ik het roerend eens dat we niet gingen aanschuiven. Omkoperij loont. Ik geef u nog even mijn exacte woorden mee: 'We gaan naar de speelgoedwinkel en ge moogt hetiseenderwat kiezen, als ik hier maar niet moet tussen gaan staan.'

Ik zou opvoedingsboeken moeten schrijven. Effenaf.

Ik voel mij bijzonder trots en vereerd om u de geboorte van de tweeling van Madame Arabelle te mogen aankondigen!

Ze is dan misschien wel een disfunctioneel ambtenaar, maar alleszins een professioneel kinderkweker. Want wat zette ze gisteren op de wereld, om respectievelijk 16.12u en 16.13u?

Niet minder dan twee kloeke jongens van gigantische proporties, in tweelingjargon gesproken.

Emiel was er eerst, met zijn 2810 grammen de lichtste van het stel.

Jules kwam een minuutje later. En die liet Mme. A maar liefst 3030 gram afvallen.

Een tweeling. Goh. ik gun het haar oprecht! En dat méén ik! 't Zal gedaan zijn met stationsromannekes lezen.

Ze beweert dat het de mooiste kinders ter wereld zijn. Wat onmogelijk is, want die heb ik. Maar ik hoop het dra IRL te gaan vaststellen.

Heel erg van harte met deze prestatie jom!

De gore details van de geboorte zal ze u ongetwijfeld zelf mededelen, tussen 4 voedingen in!

Wie heeft mijn winterkleren gepikt? Want ik ben bijna zeker dat ik verleden jaar niet naakt over de straten gedwaald heb. En pasop, ik heb het niet over dikke truien, want die bezit ik niet, maar over dingen die niet spetteren van kleur. Dingen waarvan je in augustus denkt: die kan ik zelfs in november nog wel aan maar die nu al zo misplaatst lijken naast de rottende bladeren op de straat.

Echter, als ik nu eens door mijn kast blader, vind ik alleen maar zomerdingen. Let wel, van dèze zomer, dus degene die mijn wintergarderobe heeft, is waarschijnlijk ook in het bezit van de lentecollectie anno 2008.

Ben ik nu de énige die bij elk seizoen denkt: wat heb ik het jaar voordien in deze periode gedragen?

Mannen, gelieve zich te onthouden. We weten allemaal dat uw jeans winter en zomer meegaat.

Vriendinnen met cruë opmerkingen als: ik heb al uw kleren van de vorige seizoenen, van toen ge nog ietwat molliger waart, gelieve u ook te onthouden want vanaf het jaar 2008 is er niks dat in uw bezit is.