Ik weet dat men niet met het zelfbeeld van meiskes moet knoeien. Dat we niet willen dat ze zich spiegelen aan anorectische modellen. Dat ze moeten eten en groeien. Ik weet het.

Maar ik weet ook dat mijn dochter op wekelijkse basis een broek ontgroeit in de breedte. En dat dat niet bij te houden valt, Haar BMI is nu, of was een aantal weken geleden, 17,48. Op het randje, qua 'te dik'. Voor een kinder-BMI he menschen. Wat zich anders berekent dan een volwassenen-BMI

Ik wil niet dat ze haar jeugd in caleçons moet doorbrengen. Ik vind het niet meer mooi dat wanneer ze voorover buigt in bad, er vier vetrolletjes tevoorschijn komen.

Dus we zitten op rijstwafels en fruit na school, in plaats van hopen boterhammetjes voor het avondeten.

Maar het is schrijnend. Want ze is dol op boterhammetjes en ook wel op lekkers allerhande. En ze wordt zich bewust van haar forse dijen. En we kunnen niet zeggen dat ze er uit gaat groeien want zoveel kleiner dan ik is ze niet eens en ze is nog maar 7.

Vooralsnog is ze schattig mollig, niet dik. Maar ik wil niet dat ze dik wordt. Er valt hier een grens te bewaken. Zeg mij gerust hoe ik het evenwicht kan vinden in comment.

Pluspuntje: sinds kort gaat ze ook paardrijden. Dus lichamelijke activiteit is er ook al.

Voorlopig doen we het als volgt: normale maaltijden, en tussendoor enkel fruit, rijstkoeken en rozijntjes.  Arm, arm Vogeltje. Ik heb er zo'n compassie mee, want ze houdt echt van eten. Dat heeft ze van haar grootmoeder. Waarom krijgen wij enkel slechte eigenschappen van onze voorouders en nooit eens iets nuttigs?

Zoals u weet, maak ik mij niet al te druk in het huishoudelijk gedrag mijner kinders. Ze moeten geen klusjes doen, niet helpen met wat dan ook, ik zal gewillig komen aandraven met drinken en snackjes, kortom ze hebben een luizenleven. Het enige wat ik door de band verlang is geen gezeur aan mijn hoofd.

Dat wij hier allen nogal van het gemakszuchtige soort zijn, dat had u vast ook wel begrepen. Ik zal de eerste zijn om het van mezelf toe te geven. Maar soms, soms maakt iemand het wel heel erg bont.

Zoals gisteren. Dochter, reeds voorzien van een vieruurtje, haar schoolkaft door mij klaargelegd op de tafel voor het huiswerk, roept terwijl ik in de keuken het avondeten sta te roeren.

Daar hebben we de afgelopen tijd al menig dispuut over gehad, want ik vind dat zij ook wel eens naar mij kan komen. Om te laten zien dat die ene tekening wel heel goed gelukt is, of om drie touwtjes aan elkaar te laten knopen. Ik zeg zomaar wat.  De kilometers die ik afdraaf omdat Mevrouw te tam is om zelf te bewegen, zouden doen vermoeden dat mijn conditie beter is dan in realiteit het geval is.

Maar goed, ze roept. Of ik haar potje met de maaltafelkaartjes wil brengen. Want dat steekt nog in haar boekentas. Haar boekentas die drie meter van haar af staat en tien meter van mij. Ik weiger. Zij dringt aan. Want tenslotte is zij net rechtgestaan om te gaan plassen.

Ik weiger en zeg dat ze niet zo lui moet zijn en haar rommel zelf moet nemen. Leg het afstandsverschil zelfs uit. Ze blijft jammeren. Heel verontwaardigd.

En toen werd ik boos. Niet zomaar boos maar BOOS. Ik heb mijn hand op de keukentafel geklopt en gekrijst dat als ik nog één woord van die strekking zou horen, ze direct naar bed kon gaan. Om half vijf, jewel.

Ik heb zo geroepen dat ik er acuut een duizeling van kreeg. Maar indruk heeft het wel gemaakt. Ze heeft geen kik meer over het potje gelaten en kwam zelfs een paar minuten later vrolijk over iets anders keuvelen.

Misschien moest ik dat wel meer doen, jammer alleen dat tot op heden de van coleire gesprongen bloedvaten in mijn hoofd nog aan het hergroeperen zijn.

En jammer ook dat ik mij vanochtend weer liet vangen aan een 'Mama, kom eens?'. Maar ik moet toegeven dat de lepel die kaarsrecht in het yoghurtpotje bleef staan, de moeite was om mij te verplaatsen. Hij was vast niet zo mooi recht gebleven als zij naar mij toegekomen was.

Zucht.

Eerder deze week zag ik Tante Kaat op TV. Onmiddellijk begonnen er zich voor mijn geestesoog herinrichtingstaferelen af te spelen.

Meer nog, ik stond zelfs recht om te zien of het niet doenbaar zou zijn om de zetels op de plaats van de eetkamertafel te zetten. Maar dan moet er ook een kastje naar de andere kant. En eigenlijk moet de PC van dochter toch eens van mijn bureau. Boven staat nog een ongebruikt bureau, als ik het opzetstuk erafhaal, kan het misschien net onder het raam.

Boven staat ook nog een ongebruikte kast. Die zou in de hal moeten, maar dan moet de ladenkast naar de overkant verhuisd worden. Mijn hoofd duizelde van zoveel ingebeeld sleepwerk.

Geen nood, dacht ik, morgen is dat allemaal vergeten.

Maar dat was buiten de vloek van Tante Kaat gerekend. Ik betrapte mij de volgende ochtend op schema'tjes maken van wat naar waar zou moeten. Ik vroeg zelfs de Zoon om dat eens allemaal in orde te brengen want ik kan natuurlijk geen loodzware toestanden van boven naar beneden zeulen.

Dus ik legde hem het plan uit. Hij keek bedenkelijk. En vond dat het extra bureau nogal zou misstaan. Ik verduidelijkte dat het niet ergens anders kon staan want wegens een jaren '50 huis met dito elektrische uitrusting zijn we nogal misdeeld wat stopcontacten betreft.

Ondertussen was ik ook al niet meer zeker van het zetel-en tafelverschuifscenario. En de kast die van boven naar beneden moet weegt minimaal 3 ton. Als het niet meer is.

De Zoon en ik besloten om het allemaal gewoon maar even te vergeten. Alleen dit, DIT moet wel naar beneden, want dat is te erg voor woorden.

WEL WEL WEL een echte vrouw. *stampvoet

Vandaag op Jutblogt: RoXXXy!

Deze dame verzocht mij voorzichtig een foto van mijn koelkast te posten. Indien men een mens kent aan zijn koelkast, dan vrees ik dat u mij kil en leeg gaat vinden. Ik heb daar excuses voor echter. Of uiteraard. Ik ga bijna elke dag naar de winkel en het gekochte wordt dan ook onmiddellijk bereid. In het WE ga ik niet naar de winkel, want bereid ik niks en is het nog desolater dan anders op koelvlak.

Wat u niet ziet: dat de sauzen-van-Calvé die achter de eieren bovenaan staan waarschijnlijk allemaal vervallen zijn. Dat de wortels in de groentelade al weken geleden een roemloze dood gestorven zijn en dat de tube flammazine die ergens rondzweeft waarschijnlijk ook niet meer geschikt voor menselijk gebruik is.

Maar goed, De Koelkast zoals ze is in Disfunctia.

Ik weet dat ik hier ook nog eens wat zou moeten komen zeuren, maar vandaag is het weeral op Misantropia

Godsamme.