08 februari 2011

Sell out. Ikke ja.

Een jaartje geleden schreef ik dit, wat mij bepaald niet populair maakte bij de mensen van Klasse. De sociale media staat echter voor niks want via een ander kanaal sloten wij vrede. Dacht ik. Eigenlijk bleek het een wapenstilstand want opeens kreeg ik een verzoek van een medewerkster om een voorwoord te schrijven. Ze vroeg het zo lief dat ik niet kon weigeren, de valschaard.

Het resultaat zit vandaag in de boekentas van uw kind. Of is hier te bekijken.

Dat mijn eerste poging niet was wat ze bedoelden en men er wat zinnen uitgegooid heeft, zal ik hen dan ook maar meteen vergeven. Het is tenslotte vrede. Of wapenstilstand.

En DURF deze keer uw Klasse niet weg te gooien. Als ik bij u op bezoek kom, wil ik hem ingelijst boven uw sponde zien hangen.

21 december 2010

Disfunctionaliteitsgesprek

Evaluaties, functioneringsgeprekken, HR, mijn brein duizelt van de Moderne Aanpak Der Werkgever.

Toegegeven, deze manier van werken zal de huidige werknemer best een hoop stress bezorgen. Ik bijvoorbeeld zou niet elk jaar beoordeeld willen worden op functionaliteit. Alleen al het feit dat Zoon en ik dagelijks een verbaal gevecht voeren over het al dan niet tijdig aanwezig zijn van sokken, ondergoed, T-shirts en wat al dies meer dat een jongeling vandoen heeft om deftig de straat op te kunnen, zou mij al de das omdoen.

Maar laat ik u even een glimp geven van hoe er het aan toeging op mijn eerste plaats van tewerkstelling.

Denk jaren Laat Jaren Tachtig, Begin Negentig. Den Diamant. Ik kwam te werken voor Indiërs. Tegen het ongelooflijke loon van acht-tien-duizend Belgische Franken. Van 9u tot 18u. Geef toe, een droomjob.

Op een dag zat ik met De Baas bij de burgerlijke stand om zijn pasgeboren dochter aan te geven. Daar waren we geraakt met mijn auto omdat hij de weg niet wist en ook niet echt hoe hij het voor elkaar moest krijgen. Nadat ik ook nog eens onbetaalde overuren gedaan had om medicamenten van een apotheek te halen voor bezoekende familieleden en onderwijl nog gewoon mijn werk deed.

Hij vroeg mij wat ik nu precies verdiende. Daar op het bankje op het gemeentehuis terwijl we wachtten tot we de Blijde Intrede van een erfenaampje konden laten boekstaven. Ik bracht hem het bedrag -dat ik elke maand zelf mocht overschrijven op mijn rekening, want vertrouwen kregen we wel- in herinnering.

Hij schrok ervan. En gaf mij prompt een behoorlijke opslag.De gevleugelde woorden 'Ow, the cleaning lady has more' zullen mij altijd bijblijven.

Zo ging dat toen. Maar maak u vooral geen zorgen. Het is met mij allengs beter gegaan op carrièrevlak. Maar nooit ben ik geëvalueerd geweest. En daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Stel u het anders eens een ogenblik voor.

 

 

 

17 juni 2010

Fanmail!

Ik kreeg een fanmailtje. En hoewel ik er wel meerdere krijg, waar ik niet altijd op antwoord, ik weet het, wijt het aan mijn drukke leven en andere tamzakkerij Lieverdjes, vond ik deze toch de moeite van het bloggen waard.

je zou dit bericht eens moeten bewaren en herlezen als je zelf op pensioen bent. eens zien wat je er dan van denkt.
ik kan evengoed het opgekeerde zeggen en dan blijven we bezig.
ook jongeren zitten met één hand te telefoneren en draaien maar lukraak naar links en naar rechts zonder richtingaanwijzers te laten functioneren.
jongeren houden zich absoluut niet aan snelheidsbeperkingen. ik woon in een straat waar 50 de maximumsnelheid is dus ik kan het zien.
zou het niet eerlijker zijn om toe te geven dat zowel bij de ouderen als bij de jongeren er mensen zijn die absoluut niet kunnen rijden ?
vanaf welke leeftijd moeten we volgens jou dan binnenblijven ? R.


De datum dat ik zelf met pensioen ga is eigenlijk al zeven jaar verstreken. Zij het een onbetaald pensioen, maar een kniesoor die daar op let.

Jongeren zitten met één hand te telefoneren, ja, met twee handen zou helemaal de pan uitrijzen, weet ik uit ervaring als ik eens iets wil internetten in de auto.

Richtingaanwijzers zijn zeer nuttig maar niét als men zo snel rijdt dat er toch niemand anders op het andere baanvak te bespeuren valt bij het invoegen. Dat staat vast ook in het instructieboekje.

Snelheidsovertredingen zijn natuurlijk enkel te controleren mits een toestel. Het strekt u wel tot eer dat de Uitvoerende Macht u dit toestel heeft gegeven om van achter uw Sanseveria's de snoodaards te betrappen op onwelvoeglijk gehaast.

Mijn straat is ook gelimiteerd aan 50. En als ik mijn motor nog maar start, denkt elke omwonende die per toeval het onkruid staat te krabben op zijn oprit al dat ik een overtreding doe.

Van welke leeftijd u moet binnenblijven? In uw geval zou ik zeggen vanaf nu. En dat is geen belediging. Ik doe dat ook zoveel mogelijk. Om mij niet te ergeren aan andere weggebruikers.

Uw lotgenote. X!

ps: u mag uw grieven altijd openbaar kwijt in comment hoor. Zoals u ziet maakt het niet veel verschil.

ps2: ironie? Ooit van gehoord?

01 juni 2010

Met uw mening wordt toch geen rekening gehouden.

Jutblogt is een beetje aan het afsterven. En omdat ik zeker weet dat u al mijn briljantigheden van die tijd niet onthouden hebt, ga ik af en toe een stukje van dààr hiér herbruiken. Niet dat ik een Groene! gedachtengang koester, maar omdat ik vreselijk ijdel ben en wil dat u het allemaal nog eens leest.

Wat denkt ge er van? Akkoord? Niet dat ik naar u ga luisteren want Disfunctia is een dictatuur en geen democratie maar dan zijt ge toch verwittigd.

 

 

26 mei 2010

Het geluk zit niet in een klein koekje.

Klop 3 eiwitten tot schuim. Zeef daar 60gr poedersuiker en 60 gram meel door. Doe er 45 gram gesmolten boter bij, meng alles en laat het deeg een half uur rusten terwijl u de oven voorverwarmt op 180°. Ondertussen kan uw kind spreuken op kleine reepjes papier kalken. Vertaling: u kan spreuken op kleine reepjes papier kalken want zij schrijft veel te groot.

Nu kan de pret beginnen.

U tekent drie of vier cirkels van ongeveer 9cm doorsnee op bakpapier dat u op een bakplaat legt. Niet meer want de koekjes dienen onmiddellijk uit de oven geplooid te worden, anders gaan ze breken.

Dan mag u kind deze rondjes invullen met het deeg. Niet meer dan een theelepel of twee per cirkel. Dat lukt uiteraard niet. Er blijven maar gaten tevoorschijn komen. Dus u neemt het grollend over. Het lukt u ook niet. U blijft smeren.

Dat herhaalt u dus 3 à 4 keer.

Na een kleine eeuwigheid hebt u iets wat ermee doorkan. Vooral omdat uw geduld al twee cirkels eerder op was.

U schuift het geheel in de oven en kijkt op de klok. Zeer belangrijk want de koekjes mogen niet langer dan 5 minuten bakken zegt het recept. Ze mogen enkel aan de randjes bruin zien, het midden moet nog bleek en week zijn want u moet er immers nog een vorm in kunnen buigen.

Na vijf minuten haalt u de heerlijkheden uit de oven. Bliksemsnel dienen ze losgewrikt te worden van het bakpapier. Uiteraard blijft het midden plakken. Of het rimpelt op. Of de bruine randjes brokkelen af. Een van de drie ziet er redelijk uit, dus daar legt u een papiertje in, vouwt hem dubbel en probeert er een gelukskoekjesvorm van te maken. Op de rand van een schaaltje zoals het recept suggereert. Dat resulteert onmiddellijk in een gebroken koekje.

U probeert krampachtig een vloek te onderdrukken, tevergeefs, en begint aan de volgende drie exemplaren.

U neemt iets meer deeg, dat smeert makkelijker uit. U besluit de baktijd met een minuut te verkorten. Helaas vergeet u op uw klok te kijken, zodat u om de seconde moet gaan kijken of ze er al naar wens uitzien.

Na vier minuten gebeurt er net hetzelfde als na vijf minuten. Uw kind vindt het al lang niet interessant meer. Zij propt zich vol met de mislukkingen terwijl u fanatiek blijft proberen.

Als u geluk hebt, is het deeg na een poging of tien op. Het resultaat mag er wezen. Twee, jawel TWEE baksels hebben het einde van het experiment gehaald. En dat ik ze 'baksels' noem en niet 'gelukskoekjes', dat heeft een reden. Oordeel vooral zelf.

happiness

 

 

21 mei 2010

Start to Run.

Ik ben er altijd in geslaagd om mijn voet tot nét niet achter mijn nek te krijgen. Misschien met wat gewring er helemaal achter maar we willen nu ook geen ambulance moeten oproepen wegens zelfgekozen genante posities, toch?

Ook op mijn vergevorderde leeftijd kost mij dat geen moeite. U in bochten wringen is soms letterlijk makkelijker dan figuurlijk.

Edoch, ik merkte dat de conditie wankelde. Het paardrijden, dat leken onder u kermisponyhobbelen lijkt, maar wat het dus niet is, bleek allengs meer moeite te kosten.
Een les was een opgave. Waar ik tot verleden jaar 4 keer in de week privaat afgesnauwd werd door een instructeur, bleek nu zelfs één keer in de week in groepsverband een opgave te zijn.

Dus besloot ik dat er iets moest gebeuren. Ik moest gaan lopen. Iemand online vatte net datzelfde plan op waarop ik schaamteloos een co-runningschap afbedelde.

En zo geschiedde. We zijn inmiddels aan week 3 en zij noch ik zijn doodgevallen na minuut 1. Het gaat goed. We kunnen zelfs praten ondertussen en een kind monitoren. En vooral synchroon hijgen. Ik mag niet denken aan het geld dat een tape van onze loopsessies zou opbrengen.


Deze ochtend was echter andere koek. Mijn partner was onbeschikbaar en ik besloot alleen te gaan. Op straat, niet in een park. Godindenogenemel, ging het schema toch wel ineens naar 4 en zelfs 5 minuten.  Op het laatste deed ik rondjes rond een pleintje want het schiere idee om nog een trottoir af en op te moeten deed mij bijna kokhalzen. Maar toch, het lukte weeral.

Achteraf kon ik mijn minuut recup gebruiken om naar de krantenwinkel te wandelen om versche Marlboro en zette zelfs nog een loopje naar huis toe aan.

Wie had ooit kunnen denken dat Uw Huisvrouw van haar paard zou komen en een plebsachtige inspanning gelijk lopen zou doen? Niemand toch? Het gaat goed en u moet mij zo hard toejuichen dat het geen naam heeft.

12 april 2010

Loop door!

Want ik heb ook nog eens gezeurd op Misantropia. Maak dat mee.

31 maart 2010

nijver

Af en toe heb ik eens een opflakkering van ijver. Die komt zonder verwittiging en zonder aanleiding.

Stel u er niet te veel van voor, het is niet dat ik dan gordijnen begin te wassen of speelgoed te sorteren. Maar dan ga ik overdreven veel de afwasmachine uit-en inladen, nijver rekeningen betalen, soep of fruitsla maken en cake bakken.

Alhoewel U dat waarschijnlijk allemaal doet nog voor het ontbijt, zijn er toch altijd mensen die het van mij nauwelijks kunnen geloven. Of bezorgd vragen of alles wel goed is. En of ik niet wat rust moet nemen.

Dan is er de zoon die vraagt wat de aanleiding voor de cake is. En op mijn antwoord :'niks' grote ogen trekt en zegt dat hij in mij nooit een mens gezien had die zomaar random cakes bakt. Waaraan u meteen kan horen dat hij tegenwoordig informatica studeert.

Na twee dagen vragen de mensen smekend of ik aub terug normaal wil doen.

Vandaag bakte ik  een cake, ging met dochter naar een veldloop - breek me de bek niet open - en maakte warme chocolademelk. Dat alles nadat ik al om iets over negen bij de supermarkt was.

Bij het wegzetten van een afwas, ging het mis. Ik liet een glazen potje vallen en sneed mij daarbij nogal bloederig in de duim. Dat interpreteerde ik als een Teken. De vuile vaat blijft vanavond gewoon staan. Morgen eten we iets opwarmbaars en de strijk stel ik nog even uit.

Fear not. Ik ben terug normaal. Nou ja...

 

14 februari 2010

Bèèèèh

Bovenop het melige gedoe nog een uitspraak van mijn dochter die ik u niet wil onthouden.

We aten lamskoteletjes, die zij met veel smaak verorberde. Toen vroeg ze: 'lam, wat is dat eigenlijk?'

Dus ik zeg dat dat babyschapen zijn. Want ik verbloem niet, en waarom dat ook niet nodig is, mag blijken uit haar antwoord:

'Oooh ik wou dat wij schapen in de tuin hadden, zodat ik alle lammetjes kon opeten.'

Een hoek is eraf, van mijn kind. Een hoek, zeg ik u.

 

14 januari 2010

Ik ben wel..

WEL WEL WEL een echte vrouw. *stampvoet