22 juni 2006

Fiets en ziekenhuisrit

Vandaag moesten de kleuters een fiets meebrengen wegens sportweek (jaja WEEK, niet DAG!!)

Kleine vogel heeft nog steeds enkel haar kleine driewieler-met-duwstang.

Wegens veel te lange benen kan ze er eigenlijk niet echt meer mee trappen want dan zien haar knieschijven blauw.  Maar ze zou wel een schoolfietske mogen lenen zei juf.

Toen ik haar om 12 uur ging afhalen moest ze natuurlijk naar huis op de fiets. Met duwstang dus omdat ze niet vooruitgeraakt.  We waren nog geen 10 meter gevorderd of ik had al zweetkringen en een rooie kop van ellende hoewel het amper 18 graden was.  Vogel draaide het stuur steeds verkeerd zodat we gelijk een bal in een flipperkast van muur naar muur gingen, en een eind verderop van muur naar auto.

Ik was na 324 vriendelijke verzoeken om het GVDse stuur recht te houden brullensklaar, toen mijn oog op het voorwiel met bovenstaand stuur viel.  Wiel stond naar rechts, stuur naar links, een duidelijke indicatie dat er iets niet klopte.

En inderdaad : het stuur staat zo los als iets, dus ik heb 10 minuten a) verspild en b) onterecht boos geweest op Vogel. Stoute mama.

Dan de fiets maar hefboomgewijs een beetje opgetild vanvoren, in snelwandelpas langs de winkel om brood, zoon en vogel gevoerd en toen waren we klaar om :

 

naar het ziekenhuis te vertrekken om zieke tante te bezoeken, samen met mijn ouders.  3 minuten voor vertrektijd viel mijn euro dat Geliefde net alle banken en stoelen uit de ketel heeft gesleurd vandeweek om plaats te maken voor de paraplu's-en-voeten, behalve de voorzetels, uiteraard, en Vogel haar zetel.

Na spoedoverleg met ouders besloten dat vader zich opoffert en met 2 bussen gaat en moeder en wij met de Kale Ketel.

Voorspoedige heenrit, zelfs parkeerplaats gevonden , wat geen sinecure is voor 5,34 m ketel in een drukke wijk zonder ziekenhuisparking.

Tante in prima staat, die mag morgen naar huis. Gelukkig voor het verplegend personeel want ik heb haar al horen zeggen dat het eten niet te vreten was (sic).

Op terugweg in de ziekenhuisgangen legio vreemde mensen tegengekomen. Genre Groenplaatsbanken en Rubensstandbeeld.

Eeuwen over de terugrit gedaan wegens licht dat slecht 3 seconden groen geeft. Vader met 2 bussen was even vlug thuis als wij.

Geliefde naar manège dus voor Zoon, Vogel en mezelf een lasagne in de oven gepleurd.  Voor mezelf een verde , heel lekker, voor zoon een bolognaise die hij niet wou opeten.  Ik verdenk hem van flauw doen, ik proef en BWEUK, ZUUR!

Dan maar eieren voor hem gebakken , Vogel wou dan natuurlijk ook eieren.

Na vogelbad en -bed afwas in machien, keuken gedweild wegens plakplekken, en nu moet ik dus strijken. Strijkijzer is zelfs al zeker een half uur warm. Moet ik echt? Pfff Ja zeker

Vandeweek zeker nieuwe Vogelfiets kopen trouwens.

Commentaren

Scheet Hahaha dat verhaal van die scheet vond ik wel bijzonder goed gevonden. U bent er mij eentje

Gepost door: Umberto | 23 juni 2006

De commentaren zijn gesloten.