25 juni 2006

Vreugde en verdriet

De dag begon eigenlijk slecht : ontwaken uit een droom over heel lang voorbije tijden, een gevoel van verlies, van dit gevoel komt nooit meer terug, een gevoel van een ontbreken dat nooit meer goed gaat komen.

Tranen om niks eigenlijk, want ik heb wat velen een ideaal leven zouden noemen en effectief , ik heb niks om over te klagen : een geweldige geliefde, goede kinderen, veel tijd etc...

Vriendin A op msn, die ook verdriet heeft, dat ik ook niet kan troosten ondanks mijn waarschijnlijk onbeholpen komische pogingen.

De middag was al veel beter, leuke gesprekken en ondanks het slechte weer een kleine vogel die zich geweldig geamuseerd heeft.  Toch nog veel gedacht aan vriendin én aan mijn eigen lege gevoel.

Na het eten vroeg zoon of hij met zijn bromfiets mocht weggaan.  Neen dus, want hij heeft slechts een voorlopig rijbewijs, dus is het verboden om in het WE te rijden.  Mokkende zoon op de trap, verwijten van ' en waarom niet en er gebeurt niks' en ik een gevoel  (dat ik ook geuit heb trouwens) van dit verdien ik niet.  Hij mag en krijgt zowat alles, deze beperking die niet ik maar de wet oplegt, kan hij mij toch niet verwijten.

Terwijl ik in het toilet zit te snikken over de onrechtvaardigheid van het leven met een rotverwende puber (mijn schuld, ik beken), vertrekt hij , met fiets.

Stel dat er iets gebeurt en we hebben zo afscheid genomen. Ik huil nog terwijl ik dit schrijf. Ik verdien het echt niet in dit geval, of is het gewoon zo'n dag dat er toch niks goed lijkt, omdat hij zo begonnen is?

Ik heb altijd gezegd dat jongentjes toch zoveel makkelijker zijn dan meisjes en ik heb tot nog toe echt niet te klagen gehad, en ook dit is een futiel meningsverschil tussen een jongeling die het maar onnozel vind om naar de letter van de wet te leven en een ouder die de verdere consequenties ziet.  En ik weet wel dat dit morgen gewoon overgewaaid is en hij weer zijn eigen lieve zelf gaat zijn. En toch maakt het mij enorm verdrietig, ik hou echt niet van ruzie....

Commentaren

Morre morre morre toch Ocharm zeg, ge moest voor mij toch niet triestig zijn?
Kan ik u opbeuren met dit heeeeeeeeeeeeeeeeeerlijke lied van knolraap en lof, schorseneren en prei?

Gepost door: An | 25 juni 2006

De commentaren zijn gesloten.