30 juni 2006

Zieke vogel en andere calamiteiten

Vanmorgen, na een slokje water van de badkamerkraan was Kleine Vogel net te laat aan het toilet om over te geven. BWEUK, de badkamermat onder.

Goeiemorgen!

Ze voelde ook wat warm, en gezien mijn eigen buikonrust van gisteren vrees ik een virusje.  Ik had een kom bij haar gezet in de zetel voor het geval ze een acute aanval kreeg. Met die kom heeft ze een halve morgen op haar schoot gezeten. Rond de middag werd haar geduld beloond met een nieuwe uitspatting, keurig in de kom, bravo.

Gelukkig ondergaat ze het rustig, in tegenstelling tot vroeger toen ze van overgeven nagenoeg hysterisch werd. En voelt ze het aankomen én kan mikken. Een hele vooruitgang voor de beschaving ten huize van moet ik zeggen.

Aangezien we dus wel met een zieke vogel zitten, heb ik mijn les van vandaag aan Geliefde weggeschonken, want ik wil mijn ouders niet besmetten met het vermeende virus.

Vanmorgen oudercontact waarop mij duidelijk gemaakt werd dat Zoon géén herexamens heeft, hij is er sowieso door, maar de toetsen Godsdienst en Duits zijn belangrijk omdat als hij ervoor slaagt, hij géén waarschuwing heeft voor het volgende jaar wat inhoudt dat hij niet bij de eerste buis voor één van deze vakken al een C attest heeft, en anders wel.  Dus hij moet ze wel goed doen.  En veel harder werken tout court want anders haalt hij het niet in het vijfde. Ik hoop dat hij dat ook begrepen gaat hebben, wordt ongetwijfeld vervolgd.

Ik ben wel heel erg onder de indruk van de leraars in zijn school. Je wordt er niet afgehaspeld, maar ze nemen echt de tijd, leggen hun visie uit en geven raad, laten de examens zien, enfin : chapeau voor deze mensen.. Wat meteen inhoudt dat ik er meer dan een uur gezeten heb voor 3 leerkrachten.

Ik heb Zoon nog gesmst of hij geen pet kon kopen wegens anders onvermijdelijke zonnesteek op de ongetwijfeld bloedhete Werchterwei en hij antwoordde dat hij dat al gedaan had. Braaf zo.

Ondertussen ook nog geholpen een figuurlijke brand te blussen.  Ik hoop dat het gelukt is. Ik ben er zowaar moe van , MOE zeg ik u! Op mijne leeftijd is zoveel commotie niet meer goed voor het hart .

Vanavond romantische barbecue tussen Geliefde en mezelf. Gezien zoons afwezigheid en Vogels maag, gaan we pas eten als zij slaapt.  Hand in hand, of eet dat te moeilijk?

Ik zou zeggen, ik steek ook nog wat kaarsjes aan maar aangezien het tot ver na 10 uur licht is, is dat vrij onzinnig nietwaar?  Om maar te zeggen dat ik geen romanticus ben. Maar kijk er toch naar uit.  Niet in het minst omdat er ook maar liefst 2 flessen rosé in de ijskast staan te wachten.  Dat heb ik vandaag wel verdiend, vind ik zelf.

 

 

29 juni 2006

Jochei© in mineur.

Het verdict is gevallen, na een bewogen morgen. Zoon was op tijd in school terug van Werchter maar moest opgehaald worden om thuis nog informatica te zoeken die hij niet had afgegeven, alhoewel hij dacht van wel.  Informatica niet gevonden, school gebeld, ok hij mag zijn rapport komen halen, we zoeken straks verder. Wat wil zeggen dat ik mag zoeken want hij is er niet, zucht zucht.

Hij terug schoolwaarts en ik met knallende hoofdpijn ('t is vast echt een zonneslag van de wandeling van gisteren ) thuis aan het wachten.  Toch maar een aspro genomen want het gaat niet over.

Eindelijk eindelijk komt hij thuis, begrafenisgezicht, 't is niet goed...

Zegt hij maar ik ben dolletjes want het is een B-attest : dus clausulering voor Latijn, maar dat wou hij toch laten vallen MAAR ook herexamen duits (+vakantietaak) en godsdienst.  Dat zet wel een domper op de vakantie maar als dat goed is gaat hij wél over naar het vijfde. Dat vind ik toch wel JOCHEI© !!

Hij traant en ik knuffel hem uitvoerig.  We spreken af dat hij na Werchter direct aan de Duitse taak begint, want die moet de 21ste binnen en we zijn van 10 tot 17 juli weg.

Ik zeg hem nu gewoon van Werchter te genieten (maar niet té, dus geen drank, drugs, voorzichtig zijn, etcetc) en voer hem naar vriend wiens moeder weer rijdt.

Mijn grote, kleine jongen. Ik hoop dat hij zich geweldig amuseert, zijn herexamens goed doet en volgend jaar er een echte lap opgeeft.

Het wasmachien is ook gearriveerd en staat zijn eerste 9 kilo was te draaien. We kunnen weer bijna beginnen strijken.

28 juni 2006

Tocht en uittocht

Vanmorgen afspraak bij vriendin J met vriendinnen K en K en onze verzamelde kroost van 6 minimensen. Vriendin A met dochter zijn geveld door oor -en keelmalaise en konden er helaas niet bij zijn.

K had gekookt, zalige spaghetti, en nog zaliger yoghurtpuddingdessert met fruit. Daar gaan mijn pasverloren kilo's.  Of toch niet, want J heeft een wandelingetje naar het park gepland.  Nee, de auto hebben we niet nodig, 't is slechts 10 minuten stappen.  En daar heeft ze gelijk in, als je in infanteriepas kan doorstappen.  Met verzameling buggy's en meewandelende kleuters loopt het eerder naar het half uur, en in het terugkomen wel bijna een uur.  Dus heel slinks is mijn gewichtstoename een halt toegeroepen. Danku J!

Kleine Vogel komt in het park eindelijk een beetje los uit haar nieuwe-mensen-en kinderen-flauwheid en speelt toch nog met het andere kleutermeisje. Zeurt ook wel wat en is ongekend bezitterig op speelgoed dat niet eens van haar is. Ik dacht dat die periode voorbij was, regressie misschien?  Peuterjongetje valt van een hele gemene trap, gelukkig zonder erg.

We zitten zalig op het terras, slechts gestoord door plasjes, ijsjes en kom-eens-mee momenten.

Na de heroïsche terugtocht nog een kommetje dessert ten huize J verorberd en dan in de spits naar huis.

Toch maar de ring genomen, wat een goede beslissing was, want net waar ik er afmoest begon de file. Arme K zal er waarschijnlijk niet zo goed vanaf gekomen zijn..

Thuisgekomen nog een beetje gegeten,meer uit goesting dan uit honger, en dan zoon naar huis geherderd via gsm, want die was nog van alles gaan halen voor het Grote Werchter Avontuur.

De planning is, hou u vast : vanavond gebracht door een moeder naar Werchter om te gaan aanschuiven voor de camping.  Morgenvroeg vlug tentje opzetten, andere moeder komt hen halen want ze moeten nog naar school voor het rapport (heer sta me bij) en dan morgen rond de middag terug Werchterwaarts.

Om kwart voor acht kan ik hem eindelijk wegbrengen, na eten, inpakken en wachten op meerijdende vriend, naar de moeder van de vriend die de  tocht gaat maken.

Ik geef vandaag alvast de Preek voor Bijzondere Gelegenheden : geen drank en drugs (alsof hij zou protesteren, maar godweet wat ze allemaal gaan doen), voorzichtig zijn, geen spullen in de tent laten, voorzichtig zijn, niet agressief doen of agressie uitlokken, voorzichtig zijn, aub aub aub af en toe eens een sms (waar is dat nu voor nodig zegt hij), voorzichtig zijn, enz enz.

Morgen na het rapport kan ik het nog eens allemaal herhalen, voor dovemansoren waarschijnlijk maar ik ben nu eenmaal een neuroot.

Zoals men vanmiddag heeft kunnen aanschouwen : ik draai steeds Vogelwaarts want wil haar liefst ten allen tijde kunnen viseren en als ze te ver weg gaat roep ik Generaalgewijs : TERUGKOMEN!  Ik kan het niet helpen, ik ben nu eenmaal een roeper.  Als ik lieflijk kout in de zin van 'vogeltjelief niet doen schattebol' dan negeert ze mij toch.  Dan maar kordaat bevelen blaffen.  En tussendoor ook eens een kus drukken op het blonde krullenbolletje.

Vogelklein lag om 20h te bed, driekwartier later dan gebruikelijk en heel moe van het spelen en de wandeling.

Nu kan het wachten beginnen tot zondag (of zou het mss maandag worden...)en ik Zoon terugzie.  't Zullen een lange 4 dagen worden vrees ik.

26 juni 2006

wittesauswanhoop ofte ik haat bechamel

Net moussakka (mousakka, moussaka, mousaka??) gemaakt.  Heel lekker, enfin gewoonlijk toch dus ik hoop dat dat deze keer ook het geval gaat zijn, maar het is wel het soort van schotel waarvan je al bergen afwas hebt, nog voor het ding de oven ingaat, want alles moet apart gebakken (aubergines, gehakt met tomatensaus), gekookt (de aardappels) en gemaakt (de witte saus) worden.

De witte saus is nog een verhaal apart. Normaal neem ik dat uit een zakje omdat er op kookgebied zowat niks is waar ik meer een hekel aan heb dan aan het maken van witte saus. Maar er was geen saus in de buurtwinkel in ik was te lui om naar een andere winkel te gaan.

De witte saus dus. Bloem was al een probleem want tot mijn grote verbazing had ik geen gewone bloem meer.  Matze meel afgekeurd wegens te grof, dus de enige keuze die ik nog had was zelfrijzend bakmeel.

Boter smelten, bloem erbij, roeren zonder te laten bruinen, melk erbij etcetc.

Onnodig te zeggen dat het klontert gelijk gek.Na minstens 5 volle minuten roeren gelijk een bezetene en klonters prakken ziet het er menselijk uit, doch niet professioneel.  Ik houd mij aanbevolen voor een bechamelwerkwijze die echt werkt.  Of ik hou het gewoon bij pakjes, veel gemakkelijker en in het grotere moussakageheel valt het toch niet op.

Geen nieuws aan het Zoonfront, hij ging naar een vriend en ik was vanmorgen nog niet in de stemming om de degens te kruisen, dus heb ik het bij koelheid gehouden. Hij blijft er trouwens ook slapen, dus pas morgen gelegenheid en daartegen zijn de scherpe kanten er bij mij al af, ik ken mezelf.

Zijn fietslicht is trouwens gestolen gisterenavond, ook dat nog.  Als hij met de brommer was gegaan, zou dat niet gebeurd zijn zeker .  Gelukkig had hij niet het lef om dat te zeggen.

 

 Hoe wek ik schuldgevoelens op?

Dankzij msn toch nog goed gelachen gisterenavond, gelukkig maar.

Heb Zoon niet meer gesproken, gisteren lag ik net in bed toen hij thuiskwam en nu is hij nog niet wakker.

Ben mij nog over mijn houding aan het beraden.  Moet ik doen alsof er niks aan de hand is, of ga ik voluit in de aanval?

Werk ik op het gemoed met zinnen zoals : ik heb voor u 24 uren weeën doorstaan en dit is mijn dank?

Of pak ik het agressiever aan en zeg dat hij zich rottig gedragen heeft tout court?

Als dit scenario zich herhaalt bij Vogel, valt optie 24-uren-weeën al weg want zij is via een supergemakkelijke KS geboren. Damn! Maar dan kan ik zeggen dat ik door haar een litteken heb en dat ze nu bezig is mij er ook één op mijn hart te bezorgen .

Vandaag is Kleine Vogels laatste schooldag en ik ben vanmorgen gaan helpen het klasje poetsen, met nog een mama.

Waarom is poetsen op een ander veel leuker dan thuis? Zou daar een zinnig uitleg voor zijn?

Het was niet zoveel werk : tafeltjes, stoeltjes, bankjes, kasten en groot speelgoed afwassen. Om 10 uur zat het er al op.

Slechts 1 kleine spin tegengekomen die ik grootmoedig buitengezet heb, ipv te verpletteren zoals ik met een groter exemplaar gedaan zou hebben.

25 juni 2006

update vreugde en verdriet

Ik heb zoon nog eens gebeld om mijn gedacht te zeggen maar hij nam niet op.

Daarnet belde hij : "je had gebeld?"

Ik : "ik belde omdat ik niet te spreken was over je  houding, vooral omdat ik de wetten hier ten lande niet maak"

Hij : "Euh ja, ok, mag P blijven slapen?"

 

Ik dus al meer dan een uur tranen druppende, opgebeurd door vriendinnen en nog druppende en hij is het al totaal vergeten.

Domme mama.

Vreugde en verdriet

De dag begon eigenlijk slecht : ontwaken uit een droom over heel lang voorbije tijden, een gevoel van verlies, van dit gevoel komt nooit meer terug, een gevoel van een ontbreken dat nooit meer goed gaat komen.

Tranen om niks eigenlijk, want ik heb wat velen een ideaal leven zouden noemen en effectief , ik heb niks om over te klagen : een geweldige geliefde, goede kinderen, veel tijd etc...

Vriendin A op msn, die ook verdriet heeft, dat ik ook niet kan troosten ondanks mijn waarschijnlijk onbeholpen komische pogingen.

De middag was al veel beter, leuke gesprekken en ondanks het slechte weer een kleine vogel die zich geweldig geamuseerd heeft.  Toch nog veel gedacht aan vriendin én aan mijn eigen lege gevoel.

Na het eten vroeg zoon of hij met zijn bromfiets mocht weggaan.  Neen dus, want hij heeft slechts een voorlopig rijbewijs, dus is het verboden om in het WE te rijden.  Mokkende zoon op de trap, verwijten van ' en waarom niet en er gebeurt niks' en ik een gevoel  (dat ik ook geuit heb trouwens) van dit verdien ik niet.  Hij mag en krijgt zowat alles, deze beperking die niet ik maar de wet oplegt, kan hij mij toch niet verwijten.

Terwijl ik in het toilet zit te snikken over de onrechtvaardigheid van het leven met een rotverwende puber (mijn schuld, ik beken), vertrekt hij , met fiets.

Stel dat er iets gebeurt en we hebben zo afscheid genomen. Ik huil nog terwijl ik dit schrijf. Ik verdien het echt niet in dit geval, of is het gewoon zo'n dag dat er toch niks goed lijkt, omdat hij zo begonnen is?

Ik heb altijd gezegd dat jongentjes toch zoveel makkelijker zijn dan meisjes en ik heb tot nog toe echt niet te klagen gehad, en ook dit is een futiel meningsverschil tussen een jongeling die het maar onnozel vind om naar de letter van de wet te leven en een ouder die de verdere consequenties ziet.  En ik weet wel dat dit morgen gewoon overgewaaid is en hij weer zijn eigen lieve zelf gaat zijn. En toch maakt het mij enorm verdrietig, ik hou echt niet van ruzie....

24 juni 2006

Wasmachien, droger en paard

Vanochtend tot half tien geslapen, luxe zeg! Vogeltje was om 8 uur met haar vader naar beneden gegaan ,wat ze gewoonlijk niet doet want "mama moet mee", maar vandaag dus wel. Toen ik beneden kwam zei geliefde : "ha daar is kabouter lui", de onnozelaar .Ik  had er met gemak nog 2 uur achteraan kunnen plakken, dus ik vond dat ik nog vroeg op was, gezien de vogelloze buitenkans.

Deze middag manège, Geliefde heeft gereden, ik heb gezeten. Kleine Vogel had haar waterpistool mee en heeft samen met haar vriendje en diens kleine zus een geweldig waterfestijn gehouden, ze dreven en hingen vol slijk maar ze hebben zich geamuseerd!

De Valk heeft precies deugd gehad van zijn spuit want hij liep heel vlotjes.

Ondertussen zie ik mijn wasmandinhoud groeien en groeien, tegen donderdag ga ik de deur van de badkamer niet meer openkrijgen zonder dat er een berg kleren op mij valt, peins ik.

Ik kreeg ook nog de hint van vriendin J dat de inhoud van een wasmachine van 9 kilo niet in een droogkast van normaal formaat gaat.  Ik had daar ook al aangedacht en geliefde kwam met het geweldige idee om dan een deel was op te hangen ipv te drogen.  Nu droog ik gewoonlijk alles, behalve delicate krimpdingen en rijbroeken vanwege de leren stukken, en ik HAAT ophangen omdat ik geen stenen onderbroeken en handdoeken wil en omdat ik ophangen an sich HAAT. Slecht idee dus.

Ik ga dan maar proberen zoveel mogelijk in de droger te proppen, desnoods in 2 keer en misschien gaan hij ook wel kapot en bestaat er ook een megadroogkastvariant op de markt.  Ik heb al eens gekeken maar toch geen van 9 kilo, damn!

 

23 juni 2006

Hemel op aard, wasmachien en paard.

De wasmachine is dus dood.  Of toch in een coma waaruit Geliefde haar niet gewekt krijgt.  't Was te verwachten. Moge ze in vrede rusten.

Dus na de Valk * zijn we naar Vandenborre getogen en we hebben goed gekozen.

Hoop ik toch.  Een Bosch die wel 9 kilo aankan, wat hopelijk een vermindering van de wasopstapeling gaat meebrengen. Donderdag wordt hij geleverd en tegen dan zal ik wel zoveel was bijeen hebben dat het nief machien het zich acuut gaat beklagen dat het bij ons terechtgekomen is.

 

* Goede onderbroek, slechte les dit keer, vrijdagochtend ben ik nooit in vorm.

Ook al omdat er altijd wel wat is : paarden die geladen moeten worden (lawaai!, mestophaler (LAWAAI!), klussen aan het gebouw (nogmaals lawaai), enz enz.

De Valk heeft trouwens last van een allergie.  Daar heeft hij 3 weken geleden al een spuit voor gekregen maar nu jeukt zijn neus weer.  Dus straks weer een picure in de paardenpoep. 

Die beesten hebben ook altijd wel wat. Erger dan kinderen. Vandaar waarschijnlijk de zegswijze :

De eigenaar van een paard heeft de hemel op aard,

maar als hij komt te sterven, valt er niets te erven.

 

22 juni 2006

Fiets en ziekenhuisrit

Vandaag moesten de kleuters een fiets meebrengen wegens sportweek (jaja WEEK, niet DAG!!)

Kleine vogel heeft nog steeds enkel haar kleine driewieler-met-duwstang.

Wegens veel te lange benen kan ze er eigenlijk niet echt meer mee trappen want dan zien haar knieschijven blauw.  Maar ze zou wel een schoolfietske mogen lenen zei juf.

Toen ik haar om 12 uur ging afhalen moest ze natuurlijk naar huis op de fiets. Met duwstang dus omdat ze niet vooruitgeraakt.  We waren nog geen 10 meter gevorderd of ik had al zweetkringen en een rooie kop van ellende hoewel het amper 18 graden was.  Vogel draaide het stuur steeds verkeerd zodat we gelijk een bal in een flipperkast van muur naar muur gingen, en een eind verderop van muur naar auto.

Ik was na 324 vriendelijke verzoeken om het GVDse stuur recht te houden brullensklaar, toen mijn oog op het voorwiel met bovenstaand stuur viel.  Wiel stond naar rechts, stuur naar links, een duidelijke indicatie dat er iets niet klopte.

En inderdaad : het stuur staat zo los als iets, dus ik heb 10 minuten a) verspild en b) onterecht boos geweest op Vogel. Stoute mama.

Dan de fiets maar hefboomgewijs een beetje opgetild vanvoren, in snelwandelpas langs de winkel om brood, zoon en vogel gevoerd en toen waren we klaar om :

 

naar het ziekenhuis te vertrekken om zieke tante te bezoeken, samen met mijn ouders.  3 minuten voor vertrektijd viel mijn euro dat Geliefde net alle banken en stoelen uit de ketel heeft gesleurd vandeweek om plaats te maken voor de paraplu's-en-voeten, behalve de voorzetels, uiteraard, en Vogel haar zetel.

Na spoedoverleg met ouders besloten dat vader zich opoffert en met 2 bussen gaat en moeder en wij met de Kale Ketel.

Voorspoedige heenrit, zelfs parkeerplaats gevonden , wat geen sinecure is voor 5,34 m ketel in een drukke wijk zonder ziekenhuisparking.

Tante in prima staat, die mag morgen naar huis. Gelukkig voor het verplegend personeel want ik heb haar al horen zeggen dat het eten niet te vreten was (sic).

Op terugweg in de ziekenhuisgangen legio vreemde mensen tegengekomen. Genre Groenplaatsbanken en Rubensstandbeeld.

Eeuwen over de terugrit gedaan wegens licht dat slecht 3 seconden groen geeft. Vader met 2 bussen was even vlug thuis als wij.

Geliefde naar manège dus voor Zoon, Vogel en mezelf een lasagne in de oven gepleurd.  Voor mezelf een verde , heel lekker, voor zoon een bolognaise die hij niet wou opeten.  Ik verdenk hem van flauw doen, ik proef en BWEUK, ZUUR!

Dan maar eieren voor hem gebakken , Vogel wou dan natuurlijk ook eieren.

Na vogelbad en -bed afwas in machien, keuken gedweild wegens plakplekken, en nu moet ik dus strijken. Strijkijzer is zelfs al zeker een half uur warm. Moet ik echt? Pfff Ja zeker

Vandeweek zeker nieuwe Vogelfiets kopen trouwens.