27 augustus 2006

Zennnnn

Een kind haalt het beste en het slechtste in een mens naar boven, daar zal iedere ouder het wel mee eens zijn.

Het ene moment zijn ze om op te eten, het andere moment heb je spijt dat je dat niet gedaan hebt. Wat ik in mijn meer dan 16 jaar moederschap al wel geleerd heb, is dat het weinig zin heeft om ouder-kind ruzie(tjes) te laten escaleren.

Ik heb even bij vriendin C (die hetzelfde probeert als ik) gecheckt of het wel een uitspraak van mij is en niet een die ik zelf gelezen heb , maar nee , het blijkt een Originele te zijn, dus hier komt hij : misschien moesten we allemaal eens proberen met onze kinderen om te gaan alsof er constant een babyfoon in huis staat, waarvan de ontvanger bij de buren staat. Zou je dan nog furieus krijsen tegen je kind? Over elk kleinigheidje vallen? Waarschijnlijk niet, en dat idee heeft mij al wel geholpen. Kalm blijven, de buren luisteren mee!

Of om het iets poëtischer uit te drukken, volgend stukje van William Martin, uit de door mij zeer gekoesterde 'The Parent's Tao Te Ching (http://www.amazon.com/gp/product/1569246629/ref=pd_ys_iyr1/002-4595469-3528824?ie=UTF8) :

If you would be a wise parent

be careful in all you do and say.

Know that each action,

each word

has its effect.

Be alert and mindful,

living fully in each present moment.

Treat your children with courtesy

as you would treat a guest.

Ik ben geen geitenwollensok, ik eet mijn deel van het dierenrijk, rijd met een brandstofverslinder en consumeermeermeer, maar voor het àllerbelangrijkste wat het leven te bieden heeft, mijn kleine en minder kleine nageslachtjes, wil ik graag een inspanning doen om een betere ouder te worden. Een àndere ouder.

Maar dat blijkt een zwaardere opgave dan ik oorspronkelijk dacht. Want het is zoveel gemakkelijker om aan elke woede-impuls toe te geven. Om elke beweging en uitspraak van je kind te controleren en te sturen. Om bij een driftbui gelijk mee driftig te worden tot je zodanig tegen elkaar opbiedt dat het vuur nauwelijks nog te blussen valt, behalve door drastisch oudergebrul met aansluitende kinderkrijspartij. Maar is het ook leuk? Nee natuurlijk niet. Niemand wint, niemand leert.

Wil dat zeggen dat mijn innerlijke Feeks helemaal verdwenen is? Helemaal niet, maar ik probeer haar onder controle te houden. En alsof het heelal mij extra oefenmateriaal wou geven, is daar natuurlijk Kleine Vogel. Met haar gietijzeren karakter, nimmer aflatende commentaren en explosieve inborst, is zij de gedroomde uitdaging. Komt iedereen binnen 20 jaar eens kijken of ik nog geestelijk gezond ben en zij een goede burger? Of zit ik in Geel en zij in de gevangenis? Of misschien kunnen we al eerder afspreken, want tenslotte is zoon al 16 going on 17. Binnen een paar jaar zullen we al weten of ik mijne Eerste Ouderexamen met vrucht volbracht heb. Een mens kan niet meer doen dan zijn best, laat ik me zoal maar beginnen excuseren.

Voor Vogel heb ik nog het bijkomende excuus in geval van ouderlijk falen dat ik Geliefde niet echt in Zenmodus krijg. Die is veel controleerderiger (ja dat is geen woord, ik weet het) en vlugger boos. En aangezien The Parent's Tao nog niet van ver op een Motoboekje lijkt, krijg ik hem niet aan het lezen. Dus de volledige Ander Aanpak rust op mijn schouders. Gelukkig gaat hij deze week terug aan het werk, dat zijn weeral 10 Vogel-vaderruzies per dag minder. En dan is het weer school, minstens een halve kinderloze dag. Zennnnnnnnnn............

ps : links vind je nog een stukje van William Martin.

De commentaren zijn gesloten.