29 augustus 2006

Schoolschoenen

Net terug van schoenenjacht voor Vogel.  Aangezien haar zomerschoenen te klein zijn en ze bij regenweer geen sandalen aankan, moesten we dringend gaan want Vrijdag is De Grote Dag.

Ik weet nog hoe ik verleden jaar al weken in tranen was (gelukkig meestal innerlijk) bij het idee dat mijn baby naar school zou gaan. En toen het zover was, waren we allebei in tranen. De eerste dag heb ik de hele morgen gehuild, de tweede en volgende dagen nog maar een half uurtje omdat de juf mij verzekerde dat Vogel na 5 minuten supervrolijk was.  Helaas heeft ze maanden geweend 's morgens.  Toen iedere nieuweling er al lang over was, bleef zij hardnekkig de Grote Afscheidsscène spelen.  Misschien dacht ze dat het erbij hoorde. Slechts de laatste 2 maanden was het gedaan, op een strak, wit lipje na.  Wat er zo dapper uitzag dat ik van de weeromstuit wéér tranen in de ogen kreeg.

Nu ben ik niet echt dolgelukkig dat de school terug begint, want help dan moet ik  zo vroeg opstaan maar wel tevreden omdat ik dan weer eens helemaal alleen thuis ga zijn. Ik hou wel van een beetje eenzaamheid.  En stilte. Maar missen ga ik haar wel. Zeker weten. En dit jaar gaan we ook proberen om er eens regelmatig een hele dag school van te maken. Een hele dag alleen thuis, misschien kom ik dan toch nog aan dat felbegeerde Opgeruimde Huis!

Maar ik had het over de schoenen.  Een maat 30 heeft ze al, best enorm voor een 3,5 jarige vind ik.  Behalve de gewone schoenen moesten we ook nog een sportschoen en brengt de verkoopster daar toch geen walgelijke wit-met-roze-en zilveren Geoxen met een enorme zool met lichtjes in. Dat zag ze natuurlijk onmiddellijk zitten. En ik zat met grote ogen van afschuw toe te kijken.  Wie verzint dit toch?  Gelukkig is ze voor rede vatbaar en heb ik haar toch zonder moeite een bruin met blauw paar kunnen aanpraten. Zonder lichtjes, zonder glinsters, oef!  En bruin, wat toch betekent dat ze ze meer dan 1 keer kan aandoen zonder dat ze er uitzien alsof ze uit de vuilbak komen.

Zoon heeft vandaag zijn bijkomende toetsen.  Ik vroeg hem daarnet hoe Duits gegaan was. 'Ik weet het niet' zuchtte hij.  'Hoe kan je dat nu niet weten? Je merkt toch of je iets weet of niet?'dacht ik slim op te merken. 'Ja maar ik dacht bij het examen ook dat het goed gegaan was en je weet hoe dat afgelopen is' repliceerde hij nuchter. Gelijk heeft hij dus. Afwachten maar....

De commentaren zijn gesloten.