31 augustus 2006

21.20

Haar is gecrèmed.  Alles is opgeruimd, volle vuilzak rommel weggegooid. Was zit in de droger, nieuwe was in de wasmachine.  Afwasmachine uitgelaad en gevuld.

Boter en chocola staan te smelten. Dadelijk alleen nog het deeg assembleren.

Dieptepunten : haarverfvlek op mooi topje.  Ik ben toch echt een uil.  Verleden keer op splinternieuwe BH en nu dit weer, ondanks handdoek over de schouders.  Noem me onhandig. Rug voelt brekensklaar. Die speelt al een jaar op en ik zou al een jaar naar de osteopaat moeten gaan maar ja.

Eigenlijk verdien ik nu een glas wijn, maar alle wijn staat nog in de auto en ik wil hem niet gaan halen.  Zoon is ook niet thuis anders kon ik hem sturen. Damn.

20.05

Kleur van het haar, crèmebadje erop.  Ik heb al twaalfduizend puzzelstukje, nopjes, andere nopjes, rijgkralen, blokjes en blokken uiteen gezocht. Er is nog geen enkel verschil in het rampgebied te bemerken.

Dieptepunt tot hier toe : dode spin die voor een omgekieperde speelgoedbak lag.

Hoogtepunt : het was een dode spin.

Feestje

Mijn huis is een officieel rampgebied.  
Tijdens een zalig bezoek van vriendin C met haar zoon N besloten onze twee schatjes een feestje te houden.  Wat Vogel onder een feestje verstaat bleek dus al haar speelgoed rond de salontafel op een hoop te gooien.  Nu was het toch al een rommel, niks meer gesorteerd, maar wel een rommel in dozen. Nu is het een puinhoop. Maar het goede van de zaak is  dat ik nu wel moet sorteren. Want het zou zonde zijn om deze gelegenheid voorbij te laten gaan.

Het is al half acht voorbij, ik zit met een kleuring op mijn haar, ik moet  nog een cake bakken voor mijn Hoog Bezoek van morgen en een ton speelgoed dient geordend te worden.En ik mag zéker niet vergeten de was in de droogkast te gaan steken, want na 2 maanden vakantie is Vogels schoolschort nog niet gewassen. Zucht. Gelukkig ben ik een Snelle. Zij het met uitstel.

En dan morgen de Grote Dag. Hoop dat Vogel het gaat zien zitten want die verkondigt al weken dat ze NIET naar een andere klas wil. O help.  

Maar morgenvroeg worden mij voor de eerste keer in twee maanden weer 3,5 uren Stilte gegund. Die ik ga gebruiken om een bijtjestaart te maken voor het vernoemde Bezoek.  De cake is vooral bedoeld voor één der kinderen die van de vorige cake zeer onder de indruk was.  En fans moeten in de watten gelegd worden!

Ok, ik vlieg erin.

29 augustus 2006

Schoolschoenen

Net terug van schoenenjacht voor Vogel.  Aangezien haar zomerschoenen te klein zijn en ze bij regenweer geen sandalen aankan, moesten we dringend gaan want Vrijdag is De Grote Dag.

Ik weet nog hoe ik verleden jaar al weken in tranen was (gelukkig meestal innerlijk) bij het idee dat mijn baby naar school zou gaan. En toen het zover was, waren we allebei in tranen. De eerste dag heb ik de hele morgen gehuild, de tweede en volgende dagen nog maar een half uurtje omdat de juf mij verzekerde dat Vogel na 5 minuten supervrolijk was.  Helaas heeft ze maanden geweend 's morgens.  Toen iedere nieuweling er al lang over was, bleef zij hardnekkig de Grote Afscheidsscène spelen.  Misschien dacht ze dat het erbij hoorde. Slechts de laatste 2 maanden was het gedaan, op een strak, wit lipje na.  Wat er zo dapper uitzag dat ik van de weeromstuit wéér tranen in de ogen kreeg.

Nu ben ik niet echt dolgelukkig dat de school terug begint, want help dan moet ik  zo vroeg opstaan maar wel tevreden omdat ik dan weer eens helemaal alleen thuis ga zijn. Ik hou wel van een beetje eenzaamheid.  En stilte. Maar missen ga ik haar wel. Zeker weten. En dit jaar gaan we ook proberen om er eens regelmatig een hele dag school van te maken. Een hele dag alleen thuis, misschien kom ik dan toch nog aan dat felbegeerde Opgeruimde Huis!

Maar ik had het over de schoenen.  Een maat 30 heeft ze al, best enorm voor een 3,5 jarige vind ik.  Behalve de gewone schoenen moesten we ook nog een sportschoen en brengt de verkoopster daar toch geen walgelijke wit-met-roze-en zilveren Geoxen met een enorme zool met lichtjes in. Dat zag ze natuurlijk onmiddellijk zitten. En ik zat met grote ogen van afschuw toe te kijken.  Wie verzint dit toch?  Gelukkig is ze voor rede vatbaar en heb ik haar toch zonder moeite een bruin met blauw paar kunnen aanpraten. Zonder lichtjes, zonder glinsters, oef!  En bruin, wat toch betekent dat ze ze meer dan 1 keer kan aandoen zonder dat ze er uitzien alsof ze uit de vuilbak komen.

Zoon heeft vandaag zijn bijkomende toetsen.  Ik vroeg hem daarnet hoe Duits gegaan was. 'Ik weet het niet' zuchtte hij.  'Hoe kan je dat nu niet weten? Je merkt toch of je iets weet of niet?'dacht ik slim op te merken. 'Ja maar ik dacht bij het examen ook dat het goed gegaan was en je weet hoe dat afgelopen is' repliceerde hij nuchter. Gelijk heeft hij dus. Afwachten maar....

27 augustus 2006

Zennnnn

Een kind haalt het beste en het slechtste in een mens naar boven, daar zal iedere ouder het wel mee eens zijn.

Het ene moment zijn ze om op te eten, het andere moment heb je spijt dat je dat niet gedaan hebt. Wat ik in mijn meer dan 16 jaar moederschap al wel geleerd heb, is dat het weinig zin heeft om ouder-kind ruzie(tjes) te laten escaleren.

Ik heb even bij vriendin C (die hetzelfde probeert als ik) gecheckt of het wel een uitspraak van mij is en niet een die ik zelf gelezen heb , maar nee , het blijkt een Originele te zijn, dus hier komt hij : misschien moesten we allemaal eens proberen met onze kinderen om te gaan alsof er constant een babyfoon in huis staat, waarvan de ontvanger bij de buren staat. Zou je dan nog furieus krijsen tegen je kind? Over elk kleinigheidje vallen? Waarschijnlijk niet, en dat idee heeft mij al wel geholpen. Kalm blijven, de buren luisteren mee!

Of om het iets poëtischer uit te drukken, volgend stukje van William Martin, uit de door mij zeer gekoesterde 'The Parent's Tao Te Ching (http://www.amazon.com/gp/product/1569246629/ref=pd_ys_iyr1/002-4595469-3528824?ie=UTF8) :

If you would be a wise parent

be careful in all you do and say.

Know that each action,

each word

has its effect.

Be alert and mindful,

living fully in each present moment.

Treat your children with courtesy

as you would treat a guest.

Ik ben geen geitenwollensok, ik eet mijn deel van het dierenrijk, rijd met een brandstofverslinder en consumeermeermeer, maar voor het àllerbelangrijkste wat het leven te bieden heeft, mijn kleine en minder kleine nageslachtjes, wil ik graag een inspanning doen om een betere ouder te worden. Een àndere ouder.

Maar dat blijkt een zwaardere opgave dan ik oorspronkelijk dacht. Want het is zoveel gemakkelijker om aan elke woede-impuls toe te geven. Om elke beweging en uitspraak van je kind te controleren en te sturen. Om bij een driftbui gelijk mee driftig te worden tot je zodanig tegen elkaar opbiedt dat het vuur nauwelijks nog te blussen valt, behalve door drastisch oudergebrul met aansluitende kinderkrijspartij. Maar is het ook leuk? Nee natuurlijk niet. Niemand wint, niemand leert.

Wil dat zeggen dat mijn innerlijke Feeks helemaal verdwenen is? Helemaal niet, maar ik probeer haar onder controle te houden. En alsof het heelal mij extra oefenmateriaal wou geven, is daar natuurlijk Kleine Vogel. Met haar gietijzeren karakter, nimmer aflatende commentaren en explosieve inborst, is zij de gedroomde uitdaging. Komt iedereen binnen 20 jaar eens kijken of ik nog geestelijk gezond ben en zij een goede burger? Of zit ik in Geel en zij in de gevangenis? Of misschien kunnen we al eerder afspreken, want tenslotte is zoon al 16 going on 17. Binnen een paar jaar zullen we al weten of ik mijne Eerste Ouderexamen met vrucht volbracht heb. Een mens kan niet meer doen dan zijn best, laat ik me zoal maar beginnen excuseren.

Voor Vogel heb ik nog het bijkomende excuus in geval van ouderlijk falen dat ik Geliefde niet echt in Zenmodus krijg. Die is veel controleerderiger (ja dat is geen woord, ik weet het) en vlugger boos. En aangezien The Parent's Tao nog niet van ver op een Motoboekje lijkt, krijg ik hem niet aan het lezen. Dus de volledige Ander Aanpak rust op mijn schouders. Gelukkig gaat hij deze week terug aan het werk, dat zijn weeral 10 Vogel-vaderruzies per dag minder. En dan is het weer school, minstens een halve kinderloze dag. Zennnnnnnnnn............

ps : links vind je nog een stukje van William Martin.

genetisch bepaald

Vrijdag kwam Vogels vriend E. (met ouders en klein zusje) eten.  De hele dag was ze aan het zeuren : 'Wanneer komt hij nu, hoe lang duurt het nog, ik WACHT wel hé!'

Eindelijk, eindelijk was het vijf uur en vriendje E. verscheen.  Ze hebben zich bijna comateus gespeeld.  Op een moment zat het zusje in het Ikea Ei, Vogel erboven op, ei toe en vriendje E maar draaien.  Tot het zusje het uitschreeuwde, en niet van de pret helaas. Iedereen heeft ook flink gegeten, vriendjes zijn altijd een garantie voor Goede Eetmomenten.De trifle was ook heel lekker, ondanks de slappe slagroom  

En om half tien lagen de drie kinderen elk op een ouder, bijna in slaap.  Zelfs Vogel, die graag gaat slapen maar nooit op mijn schoot zal wegdoezelen, was zo goed als vertrokken.

Vriendje E, die ook een kind van ouders-met-paard is en derhalve dikwijls in de manège , haalt altijd het wildste in Vogel naar boven. En dan komen Vogels Kempische genen tevoorschijn. Dwz : de erfenis van wijlen mijn schoonmoeder, die een struise Oud-Turnhoutse was en een behoorlijk potige vrouw die in haar laatste jaren menig medebejaarde in het tehuis getackled heeft. Vogel en E lopen om ter wildst, rollen over de grond en alhoewel zij 1,5 jaar jonger is, is ze groter en héél sterk.  Als ze hem in een houdgreep heeft, moet hij flink spartelen om niet versmacht te worden.  Het is wel zalig om te zien hoe goed ze overeenkomen (alhoewel dat misschien niet zo overkomt in bovenstaand verslag).  Misschien gaan ze later ook wel paardrijden en kunnen dan romantisch samen gaat buitenrijden.  Waarschijnlijk crossen in de bossen als het zo doorgaat. Ik bestel alvast een bodyprotector.

Zoon, ocharme, is ondertussen aan het leren voor zijn bijkomende toetsen.  Rijkelijk laat begonnen in mijn ogen, maar aangezien ik tegenwoordig helemaal Zen probeer te zijn, maak ik mij niet druk.  Proberen niet iedereen te contoleren en te sturen is het moto.  We zullen zien wat er van komt.  En als er niks van komt, kan ik nog altijd mijn zentoestand terzijde schuiven en in een ouderwetse coleire uitbarsten, zwaaiend met Straffen en Beperkingen. Ik laat het nog weten...

24 augustus 2006

Van je vrienden moet je het hebben...

Verleden week kreeg ik een zeer welkom bezoek van Functionele Moeder, de mama van baby P., die ik eerder omschreef als zijnde mijn lieve jeugdvriendin.  U voelt hem al aankomen, mijn Lieve Vriendin blijkt een onvermoed sadistisch karaktertrekje te bezitten.  Zij weet heel goed dat ik geen spelletjesmens ben, dat ik überhaupt niet graag speel en wàt brengt ze mee voor Kleine Vogel? Juist ja, een Spel.  Ze wachtte genadig tot Vogel met Geliefde naar andere oorden vertrokken was, dat moet ik haar nageven, en toen overhandigde ze mij, met een grijns die ik enkel als gemeen kan omschrijven, Het Spel.

Oftewel KrokoLoco.  Ik pak het zuchtend en onder het uiten van verwensingen uit en begin de gebruiksaanwijzing te lezen. Amper twee post-its groot en toch was ik na de tweede alinea het noorden al kwijt. Sinds de geboorte van Vogel is mijn brein nooit meer geweest wat het was. Ik laat in het midden of dat nu een groot verlies voor de mensheid is of niet, maar dààrvoor was ik degene die alle apparatuur hier installeerde en aan de praat kreeg en nu kan ik de handleiding van KrokoLoco zelfs niet meer aan.

Maar geen nood, we besluiten dan maar proefondervindelijk te werk te gaan. We installeren ons op het terras en beginnen eraan.  Het lukt ons wonderwel eens we (of ik althans) doorhebben dat een deel van het spel memory-gebaseerd is.  Ik beken ook ruiterlijk dat Functionele Moeder, ooit mijn Lieve Jeugdvriendin, gewonnen heeft.  Maar het scheelde niet veel .

Ondertussen waren we een week verder en nog steeds had ik Het Spel niet met veel enthousiasme aan Vogel gepresenteerd.  Wat ik ook met het schaamrood op mijn kaken telefonisch bekend heb gisteren aan de Gulle Geefster. 

Maarrrrr : vandaag hebben we gespeeld, en al wat ik vreesde (woedeuitbarstingen bij het beurt-overslaan, krijspartijen bij het kaartje-afgeven, onbegrip bij de onderverdeling land-, zee- en luchtdieren) bleef uit.  We hebben voor en na het avondeten telkens één keer gespeeld en gelukkig heeft ze ook beide keren gewonnen.  En mijn ogen draaiden amper weg van verveling.  Winst alom dus.

Wat niet wil zeggen dat ik mijn voormalige Lieve Vriendin vergeven heb. Néééé dat nu ook weer niet.  Ik pijnig mijn geheugen om iets te vinden wat zij verafschuwt. En wat ik dan met een nog gemenere grijns aan haar dochter kan schenken. Ooit, ooit neem ik wraak!

23 augustus 2006

Speelstraat.

Kleine Vogel is voor de tweede keer gaan spelen in de speelstraat om de hoek. Uiteraard zat ik erbij, samen met de inrichtster die de mama is van een klasgenootje en nog een paar andere mama's. 

De kinderen, die tegenwoordig helemaal niet meer gewend zijn om op straat te spelen , zijn in het begin onwennig en moeten een beetje in gang gezet worden.  En het is ook weer heel opvallend hoe jongens en meisjes nooooit samenspelen.  De jongens voetballen, fietsen wild en skateboarden.  De meisjes dansen, tekenen met stoepkrijt, spelen met springtouwen en fietsen beschaafd.

De mama's maken het zich makkelijk met koffie, cake, koekjes en om vijf uur zelfs sangria.  Vogel eist mijn fruit op.  Kan ik nu zeggen dat ze haar fruit voor vandaag binnenheeft, weliswaar gedrenkt in alcohol, of ben ik dan een ontaarde moeder?  Eigenlijk is zij nog wat klein, want behalve haar klasgenootje (een jongen, dus geen speelmateriaal) zijn er geen leeftijdsgenootjes maar ze vermaakt zich toch zonder teveel gezeur of gebabbel tegen mij (oef).

En na het eten heeft ze nog een alcoholloze banaan gegeten, moedertaak volbracht!

21 augustus 2006

Brommig

Vandaag moest Zoon zijn praktijkexamen voor de brommer gaan doen. En het was echt niet zijn dagje.  Om te beginnen is hij er niet door,omdat zijn brommer bij het onderdeel 12 seconden traag rechte lijn rijden of zoiets stilviel net in de laatste seconde (hij valt altijd stil als hij te traag rijdt), waar door hij natuurlijk zijn voeten aan de grond moest zetten en dat mag niet.

OK, volgende keer examen met andere brommer die niet stilvalt.

Daarvoor moest hij dus terug gaan inschrijven, wat 10€ kost.  Hij geeft de vrouw bij de inschrijvingen een briefje van 20€, ze geeft zijn inschrijvingsbewijs, maar geen 10€ retour.  Hij vraagt naar zijn wisselgeld, zij zegt dat ze het gegeven heeft.  Hij laat haar zijn lege portefeuille zien, en nog is het niet goed.  Hij moet zijn telefoonnummer geven en als na het maken van de kassa blijkt dat er overschot is, krijgt hij zijn geld terug.

Toen hij thuiskwam met dat verhaal kwam de stoom al uit mijn oren. Ik bel prompt het examencentrum en krijg een man aan de lijn die mij zegt dat hij er al van gehoord heeft.  Ik zeg hem nogmaals dat mijn zoon toch zijn lege portefeuille heeft laten zien. Ja dat was toch niet genoeg.  Ik zeg hem redelijk agressief dat mijn zoon geen dief of bedrieger is en dat ik van hen hetzelfde hoop. 

Om half vijf telefoon : er was inderdaad een kasoverschot van 10 €.  Ik vraag mij af of dat zonder ouderlijk telefoontje ook zo zou geweest zijn, of ben ik nu te wantrouwig?  Volgens Geliefde niet, maar die heeft niet veel vertrouwen in de mensheid, en helaas dikwijls terecht.

Het gaat echt niet om de 10 €, maar dat een incompetent kasmens mijn zoon dan tussen de regels van bedrog beschuldigt,  ja dat doet de Moederleeuw  in mij onverwijld uit haar hol komen, grauwend en met ontblote tanden, klaar om het jong te verdedigen.

Voor het overige heeft Ikea mij diep teleurgesteld omdat, net nu ik het eindelijk wil gaan kopen, het kleuterbureautje (met  openklappend tafelblad en opzetstukje, enfin een secretaire in miniatuur) niet meer verkrijgbaar is.  En het is allemaal Geliefde zijn schuld dat ik het niet eerder gekocht heb, want waar heeft ze dat nu voor nodig en staat er nog niet genoeg rommel.  En nu is het er niet meer. En dan heb ik nog een afgrijselijke sleurtocht naar Delhaize ondernomen én ben ik ongesteld. Grrrr...

 

18 augustus 2006

Kookvader

Gisterenavond Quick gegeten en vanmorgen bijna terminaal.  Ik verzeker u dat niemand 's morgens zijn frieten van de avond ervoor wil terugzien.  Ik ook niet, maar helaas.

Geliefde was gaan rijden en ik lag te zieltogen op de zetel, met barstende hoofdpijn, incontinentie van elke lichaamsopening en denkelijk koorts wat ik niet heb kunnen verifiëren wegens wel 4 digitale thermometers edoch geen enkele werkende.  Immodium, motilium, nurofen en cola hebben mij erdoor gesleept tot 12 uur.Gelukkig was zoon (voor de eerste keer dit verlof) eens op een menselijk uur op en heeft hij Vogel geëntertaind tot Geliefde er was om de fakkel over te nemen. 

De fakkel werd echter dadelijk gebruikt om een vader-dochterruzie aan te steken, vraag me niet waarover, ik was te daas, met als resultaat dat dochter niet mee wou met vader die  allerlei leuke plannen had (het tuincentrum!! Woehoe!!! Nee ik grap maar, normaalgezien vindt ze dat allemaal leuk en er ging nog een Peerdsbosbezoek aan gekoppeld worden).  Nu heeft dochter dat nu niet echt voor te kiezen, zeker niet gezien mijn deplorabele toestand ,maar ik wou nu ook niet dat hij haar manu militari zou meesleuren, als een uitgewezen asielzoeker, dus met mijn laatste krachten heb ik (en wederom, vraag me niet hoe) haar overtuigd om vreedzaam mee te gaan.

Oef, rust.  Even een decoratieprogramma op BBC 1 gezien en toen gelukzalig in slaap gevallen.  Geliefde heeft na terugkomst ook  nog gekookt, hijs de vlaggen , bel de krant!  Hij kan alleen maar spaghetti maken , met veel groenten, maar die is echt heel lekker.  Bijna goed genoeg om er 3 jaar op te wachten tot de volgende kookbeurt zich weer aandient.  De spaghetti was eigenlijk een vakantieritueel.  Vroeger, préVogel, gingen we elk jaar kamperen en elk jaar kookte hij dan zijn beruchte groentensaus. Berucht, want Zoon, die een hekel heeft aan groenten die er niet uitzien als soep (en dan nog, toen hij als kleuter vernam dat soep van groenten gemaakt wordt, stortte zijn wereld bijna in) vreesde het Grote Spaghettimoment. Maar ik dwaal af. 

Na het eten ging hij per moto nog even terug langs de Valk, die vanochtend een verdachte bult had (gewoon een dazenbeet waarschijnlijk, maar à la bonheur) en liet mij zitten met Vogel en Vuile Borden.  De keuken ging hij later wel opruimen, maar terwijl Vogel Simpsons keek, heb ik het maar gedaan.  Ik had tenslotte ook meegegeten, zonder  kwalijke gevolgen, dus moet ik maar niet flauw doen vind ik zelf.  Ik ben tenslotte een Moeder en Moeders zijn dapper, ook bij Quickvergiftiging.