06 september 2006

Neurotisch?

Deze middag gingen Kleine Vogel en ik met Vriendin C, haar echtgenoot en 2 bloedjes naar de speeltuin.  Terwijl echtgenoot voornamelijk een oog hield op hun jongste omdat C. een spierverreking heeft en niet zo mobiel is, zaten wij moeders eerst op een bank in de volle zon en daarna wegens héét héét héét op de grond op haar lodger in de schaduw want op het terras van het speeltuincafé was geen vrije plaats meer te bemachtigen.

Terwijl we converseerden hielden we gezamenlijk M. en haar oudste in het oog wat nog geen sinecure is.  Een kleuter is extreem beweeglijk. Je ziet haar , je wendt je conversatiegewijs een ogenblik af en wég is het kind in kwestie.

Wat ons meteen tot de topic : zijn we neurotisch leidde.  Ik kan dus moeilijk begrijpen dat sommige ouders niet alleen hun kleuters, maar ook hun peuters gewoon in de speeltuin laten ronddolen, zonder er hun blik op gefixeerd te houden.  Als M. en N. een halve minuut uit ons blikveld verdwenen, gingen we onmiddellijk ter plaatse investigeren, want sommige speeltuigen zijn zo groot en ingewikkeld dat je ze niet vanop één plaats in het oog kunt houden.

Op één van deze momenten had ik de kinders gelocaliseerd in wat wij de gevangenis noemen, een getralied kamertje in het speelkasteel. En terwijl ik er op stond te zien, waren twee jongetjes van een jaar of 7,8 bezig middels een grote gieter ladingen zand in onze bloedjes hun gezicht te gooien door het raampje.  Ik spurt naar de plaats des onheils en zeg streng "helaba, gaat dat zo'n beetje!". Ik krijg geen enkele reactie en mijn oog valt op de ingewikkelde, redelijk grote hoorapparaten die de twee overtreders dragen.  Dit wekt niet echt mijn medelijden, omdat het mij nu niet direct een vrijbrief lijkt om andere kinderen te molesteren.  Ik neem dus het grootste jongetje bij de schouders zodat hij draait (let wel : zachtjes hoor!) en herhaal met kwade ogen mijn bezwaren. Ze druipen onmiddellijk af. Grrrr, ik kan NIET tegen pestkopjes!  De man van C. zegt daarna dat die twee al heel de tijd kinderen aan het plagen zijn.  MAAR NIET DE ONZE, grom ik inwendig.

Zijn we neurotisch?  Volgens C's echtgenoot wel, de mijne is even neurotisch, dus het zal geen seksekwestie zijn.  Liever te neurotisch dan maar, ik kan er wel mee leven, het oogcontact tijdens de gesprekken bewaren we wel voor thuis.

De commentaren zijn gesloten.