29 september 2006

Wéér ziekjes

Gezellig door het Shopping Center(het centetrum volgens Kleine Vogel) gestruind met vriendin J en de kindjes. Vogel was levendig en heel gewoon, tot we iets gingen drinken en ze begon te klagen over pijn in de plooi van haar benen. Ik zeg tegen J. dat dat altijd een teken van ziek worden is en mijn woorden waren nog niet koud, of Vogels snoetje werd wit en ze kloeg van kou.

Ik voel aan haar ruggetje, want daar is ze altijd warm bij koorts en ja hoor. Zo raar toch, op tijd van 5 minuten van gezond naar ziekjes. We hebben ons dan maar naar huis gerept en daar lag ze nog geen tien minuten op de zetel of ze viel in slaap. En dat doet ze eigenlijk nooit in de dag, ook niet als ze ziek is.

Ondertussen is ze weer wakker, maar ze babbelt druk, koortsig. Arme Vogel, en vervloekte bacteriën/virussenpoel van een school.

27 september 2006

herfstwandeling

Deze ochtend mocht ik mee als begeleiding voor de herfstwandeling van de kleuters. Van de school te voet naar het park (toch wel een klein half uur in kortebeentjestempo) en dan nog ijverig bladeren, kastanjes en dergelijke gezocht voor er gerust mocht worden met koek en drankje.

Het valt niet mee om 20 à 25 minimensen per klas in het oog te houden, zelfs niet met in ons geval 2 juffen en ik. Gelukkig hadden ze weer de fluovestjes aan, wat hen wel zo opvallend maakt tussen het gebladerte. Maar altijd heb je dwalertjes en altijd zijn er ruzietjes en wordt er geduwd en getrokken, geplaagd en gegild. En altijd zijn het dezelfden die het bont maken.

Ik vraag me wel eens af hoe die kinderen thuis zijn, als ze op school al zo, laat ik het zachtjes uitdrukken, hevig zijn. Want normaal is het zo dat 'vreemde ogen dwingen' maar daar was weinig sprake van. In onze klas waren er toch een drietal wiens mama ik bij het afhalen een zeer medelijdende blik heb toegeworpen.

En o wat heb ik mij venijnig geprikt aan vers afgevallen kastanjebolsters die ook nadat ze in het plastic zakje zaten nog gemeen in mijn benen prikten. We hebben ook een hele grote spin gezien, een naaktslak (extra vies) en elfenbankjes op een gigantische omgezaagde boom.Na de obligate ronde langs de dieren mochten ze dan eindelijk spelen in de speeltuin en konden juffen en mama's van een kopje koffie op het terras genieten.Kleine Vogel is er moe van en ik niet minder.

En ik ben weeral ademloos van bewondering voor de juffen, die dit kleine grut dag in dag uit niet alleen in bedwang houden maar ook jaar na jaar met onvervalst enthousiasme bladeren rapen en elke kind bij elke vondst bewonderend toespreken. En die morgen de zakjes mét inhoud terug in de klas krijgen en dan nog eens helemaal opnieuw moeten genieten van de herfstpracht, waaronder de 195 stokjes die Vogel ook bij haar oogst gesmokkeld heeft. En die er dan zonder twijfel nog prachtige knutselwerken voor gaan bedenken. Heiligen zijn het, heiligen zeg ik u!

23 september 2006

Efteling en olieramp

Toen we vrijdag naar de Efteling gingen, wou Vogel vanalles meeslepen, waaronder een bal.  Want we gingen naar een pretPARK.  Ik probeerde haar uit te leggen dat dat niet een écht park is, maar het is nogal moeilijk om het concept pretpark uit te leggen aan iemand die geen flauw benul heeft wat dat is.  Ze vroeg zich dan ook af of het wel lèuk zou zijn in dat park...

En of het leuk was.  Zij en haar vriendje en diens kleine zus hebben  zich dol geamuseerd.  En Vogel heeft van 11 uur 's morgens tot 6 uur 's avonds gestapt.  Een ware Prestatie met Hoofdletter.  En ook wij ouders hebben het fijn gehad alhoewel we vermoeider waren dan de kinderen.  En als bonus zijn ze ook tijdens de autorit heen en terug meer dan flink geweest.  Dan was er nog pizza bij het vriendje thuis, dus de dag kon niet meer stuk.  Dachten we...

Thuisgekomen zien we dat de zeven treden van de arduinen trap die naar onze voordeur leidt vol, maar dan ook VOL olievoetsporen staan.  Alsook de arduinen boord voor de garage.  Om dan nog van de toestand IN de garage te zwijgen...   Zoon, uiteraard de schuldige, had niet alleen olierampen à la Exxon Valdez veroorzaakt, maar er dan ook nog eens doorgewalst.  En achtte het blijkbaar opportuun om zijn carter (of hoe het ook heet) te lijf te gaan met houtrasp??? waarschijnlijk om ergens tussen te wrikken, een hamer van 3 kilo, god weet waarvoor en een griptang waar je alles kapot mee krijgt. 

Kortom, ik kon Geliefde bijna reanimeren, hij heeft kwartierenlang doorgeraasd (mij en passant, en totaal verdiend, de schuld gegeven omdat ik Zoon had toegestaan om die koppeling te kopen.  Wat ik pas vanochtend heb toegegeven toen de ware aard van de ravage mij onder ogen kwam...) en de trap nog gaan schuren.  En vanochtend opnieuw.  De trap lijkt gered, de garage daarentegen....Die ligt nu onder het zaagsel op te drogen en daarna zullen we met een middel waar ik net van heb gehoord proberen om de schade te beperken.

Het ergste vind ik nog dat ik uiteraard Zoon zijn vet (haha) heb moeten geven, terwijl ik dan nog stiekem medelijden heb met hem omdat zijn ambitieuze plan niet gelukt is.  Een fijne jongen, maar gisteren wilde ik hem wel even wurgen.  Heel even maar.

Image and video hosting by TinyPic

21 september 2006

Stressvrij

Woensdag dus naar de osteopaat geweest.  Het lijkt wel wat op magie maar het werkt ongelooflijk.  Ik ben voor het eerst in een jaar pijnvrij. En dat slaapt zalig moet ik zeggen.

De osteopaat somde nog een aantal dingen op waaraan ik al dan niet kon lijden, waaronder stress en ik zei dat ik geen stress had.  Hij zei dat dat de eerste keer in zijn carrière was dat iemand zei dat hij/zij geen stress heeft. Hij vroeg mij zelfs waarom ik geen stress heb.  En dat vond ik grappig en triestig tegelijkertijd.

 

Vogel is al 2 dagen niet naar school geweest wegens doorlopende hoest.  Nu zijn we wel met de Bronchovaxom begonnen, zowel zij als ik omdat ik elke infectie van haar overneem en ik merk wel dat ook ik daar van begin te hoesten maar na een slapeloze dinsdagnacht heb ik haar toch maar thuisgehouden.

Vandaag heeft ze zich evenwel verveeld.  Ondanks boekjes lezen, cakejes bakken enz...  Ze wilde naar school maar morgen gaan we naar de Efteling en daar was ze weer mee getroost.  Ze kent het niet maar de omschrijving leek haar duidelijk wel wat.  Met bevriende ouders en nog twee kinderen, samen in 1 auto.  Een uur rijden.  Ik kijk er met gemengde gevoelens naar uit.  Misschien heb ik al een gloeiende hoofdpijn van kindergehuil, -gekrijs of in het beste geval -jolijt.

Zoon is dan weer totaal gefrustreerd door brommerproject (voetkoppeling door handkoppeling vervangen) want er gaat god-weet-wat niet los.  Desondanks heb ik hem daarnet nog eens gezegd dat hij een fijne jongen is en dat ik blij ben dat hij mijn zoon is.  Dat mag ook wel eens gezegd zijn.

Over Vogel ben ik vandaag minder te spreken.  Ze noemde mij dikkerdje.  Maar Zoon ook en dat is een strakke spierbundel, dus ik zal het maar niet te zwaar opnemen zeker?  Straks ben ik nog gestresseerd...

18 september 2006

Rug en rommel

Om negen uur had ik een afspraak bij de osteopaat op aanraden van de huisdokter waar ik eindelijk, na meer dan een jaar gezeur (ik moet toch eens naar mijn rug laten zien, ik zal eens...etc etc) geraakt ben, al was het in eerste instantie voor Vogel en niet voor mezelf.  Maar ik blijk dus een geblokkeerde wervel te hebben.  Nog van toen ik van Valk gevallen ben dus.  De dokter vroeg of ik er niet mee naar de dokter geweest was.  Nee dus, halloooo, U bent toch de dokter??? 

Soit, om even voor negen zat ik waar ik moest zijn en om twintig over negen zat ik er nog.  Ik informeer of er iets mis is en wat blijkt, de telefoontroela heeft mij voor morgen om negen uur opgeschreven.  Wat dus onmogelijk is aangezien ik dan even later mijn rug ga pijnigen in de Yoga.  Vergissing dus en nu wordt het woensdag.

Met één oog op Martha Stewart (o ironie) strijk ik  een nachthemd van Vogel waardoor ik een halve Pipi Langkous meeneem. Verdomme ik haat die plastiekige opdrukken.  Wordt er nu echt van mij verwacht dat ik volledig op het kledingstuk gefocust strijk?

Zaterdag zijn we trouwens met vrienden Japans gaan eten (onwaarschijnlijk zalig).  We hadden bij hen afgesproken en ik kreeg de gelegenheid om hun Smetteloze en tot in de puntjes Opgeruimde appartement te bezichtigen.  Alhoewel ze geen kinderen hebben zou het onfair van mij zijn om de steeds heersende wanorde hier alleen aan Vogel toe te schrijven.  Speelgoed is natuurlijk een instant rommelmaker maar ik moet toegeven dat dat in het niet valt bij de Volwassenenrommel.  Hoe doen die mensen dat toch?  Een keuken waar behalve de obligate koffiepadmachine niks maar dan ook NIKS op het aanrecht staat.  Een living zonder papiertjes, tijdschriften, schoenen onder en naast (lege) tafels, boeken enkel in de boekenkast. Een slaapkamer waar enkel een bed in staat en geen stoel vol kleren die nog in afwachting van ofwel de kast, ofwel de wasmand zijn.  Een  bureau in een voor de rest lege kamer en eveneens zonder troep opgestapeld.  Een was -en strijkkamer waar geen was en strijk instaat.  Het is mij een raadsel.  En ik vraag mij dan ook af of het wel echte mensen zijn.  Misschien trekt na ons bezoek iemand hun batterijen uit hun rug en bergt hen op in een kast. 

14 september 2006

Zieke nummer twee

Deze middag is Zoon ook van school thuisgebleven.  Hij had hevige hoofdpijn, was heel moe, alles deed zeer, enfin malaise alom.  Hij heeft zo goed als de hele middag geslapen, maar is er nu toch een beetje bovenop.

Kleine Vogel heeft geen kuch meer gelaten, was zo fris als een hoentje terwijl ik meerdere slaapaanvallen heb moeten terugdringen met een dosis cafeïne.  Ik heb echt bewondering voor ouders die al jaren niet of nauwelijks slapen door hun kroost, want ik ben na zo'n slechte nacht telkens een zombie.  Of zou het wennen?  Mijn hele zenhouding gaat er dan in één keer ook mee aan, nog een handje geholpen door pms min de 'p'.  Ik hoor mezelf zeuren, dingen weigeren zonder reden, snauwen en meer van dat fraais.  Wat onmiddellijk resulteert in nog recalcitranter gedrag van Vogel. 

 Om vijf uur lag ik even in de zetel terwijl ze , o wonder, 5 minuten zweeg en natuurlijk verzonk ik ogenblikkelijk in een gelukzalige slaap, van zeker wel 15 minuten. Toen moest ik kijken naar strootjes die ze op een kaartje gelijmd had, speciaal voor mij.  Ik was heel dankbaar maar zou liever nog een extra kwartier de ogen hebben toegelaten. 

Gezien mijn lamlendig gevoel en een afwezige Geliefde, die donderdag altijd zo goed als direct na het werk naar Valk gaat, had ik (rijkelijk laat) pasta met groentjes uit de diepvries gezet.  Tegen etenstijd kwam ik tot de conclusie dat de klomp nog niks ontdooid was, dus ik gooide hem dan maar met een scheut water zo in de pot om hem op een laag vuur te laten smelten omdat ik de enige Belg zonder microgolfoven ben (en misschien wel de enige persoon in de Westerse Wereld).  Dat duurt en duurt en duurt.... Uit miserie heb ik dan maar de laatste bevroren kubieke centimeters uit de pot gevist zodat we eindelijk konden eten.

Nou ja eten, Vogel vond alles te pikant (niet echt) te veel groenten (mja) en Zoon zat de groenten zoals een diamantsoorteerder uit zijn pasta te plukken.  Waarom doen kinderen toch altijd zo lastig over eten?  Elk, maar dan ook elk, dier eet gewoon wat het voorgeschoteld krijgt vanaf dat het gespeend is, en dan nog met veel enthousiasme. Een enkele kat misschien uitgezonderd.  Rare jongens die menselijke wezens.

Kuchkuch

Naar het park geweest met vriendinnen.  Vogel was niet in haar sas.  Ze is nog verkouden en was zeer zeurderig.  Los daarvan was het zeer gezellig. Om vier uur zijn we vertrokken, met 2 gigantische, maar dan ook echt gigantische courgettes van vriendin K.  Dus heb ik thuis nog vlug courgettesoep gemaakt ipv de andijviesoep van 's morgens die ik wegens mogelijk nitrietgiftig toch niet heb durven serveren.

's Avonds was het oudercontact.  Er werd gezegd dat de kleuters ook een cursus schrijfdans, I kid you not, gaan krijgen. Wat zou moeten  helpen om hun fijne motoriek te verbeteren en erom draait dat ze al dansende lijnen in de lucht trekken en daarna op papier, of zoiets.  Het zal zijn meerwaarde ongetwijfeld wel hebben, maar ik had toch de neiging (vlug onderdrukt weliswaar) om ermee te lachen.  Of te vragen of het verborgen camera was.  Niet dus. 

En vannacht heeft Vogel gehoest, gekucht, gekrocht dat het een lieve lust was.  Onnodig te zeggen dat ik amper een oog heb toegedaan.  Zij wel, maar zeer onrustig.  Dus heb ik haar vandaag maar thuisgehouden, in de hoop de eerste van een lange lijst bronchitissen te vermijden.  Dus we houden het heel rustig vandaag, hoogstens de straat oversteken om in de buurtsupermarkt iets eetbaars voor vanavond te gaan sprokkelen.

 

13 september 2006

Sportdag

Gisteren voor het eerst naar de Yogales.  Moederziel alleen want de andere vriendinnen waren verhinderd door interne omstandigheden .

Best wel spannend, zo'n beetje als de eerste dag op een nieuwe school waar je niemand kent.  We waren met zeven, waaronder 5 vrouwen die behoorlijk ouder waren dan ik, of er toch zo uitzagen.  Het anderhalf uur is voorbijgevlogen, het was echt zalig.  Maar wel pijnlijk : veel beenrekoefeningen en rugoefeningen. Op het moment zelf voelden de rekoefeningen alsof er pezen allerhande gingen scheuren. Daar voelde ik na de les niks meer van, mijn onderrug echter, die al een jaar pijnlijk is, voelde 's middags aan alsof er een tientonner over gereden was en de brokstukken door een peuter terug ineen gepuzzeld waren.  Dat terzijde ga ik zeker blijven gaan, het is de moeite.

Dan moest ik 's avonds natuurlijk nog naar de Valk.  De les was redelijk tam, gezien de Valk niet te actief staat de laatste weken.  En gelukkig maar want het was gisterenavond nog altijd 30 graden. Ik heb echter ritmeoefeningen gedaan, wat weer beenspieren inhoudt, maar dan niet rekken. Dus kletsnat waren we toch, Valkie en ik.

De stand van zaken deze ochtend is als volgt :

-ik ben niet stijf, maar dat ben ik nooit.

-mijn onderrug doet terug gewoon pijn, niet meer verbrijzeld pijn.

-de rest van mijn rug voelt redelijk gekraakt.

-waar je benen je heupen ingaan voelt het alsof alles breder is.  Help, ga ik nog wijdere heupen krijgen van yoga dan ik al heb???

 

Op zich lijkt me de combinatie rekken/Yoga en verkorten/paard niet echt ideaal, toch niet op dezelfde dag, maar het zal wel wennen zeker?  En anders maak ik binnenkort van Valk een koetspaard, dan kan hij mijn moede, mishandelde lijf trekken.

 

10 september 2006

Hoogte-en laagtepunten van de week

Hoogtepunt van vrijdag , of zo je wil laagtepunt : ik zie terwijl wij op de snelweg naar de Valk rijden een man links van ons slapend achter zijn stuur zitten.  Terwijl ik gil naar Geliefde van 'Oekandanu' zie ik hem zijn ogen opentrekken en gelukkig in rechte lijn verderrijden.  Ik spoor Geliefde aan om raprap gas te geven want als die weer in slaap sukkelt, keert hij heel de snelweg mss bij elkaar en hoe egoïstisch het ook mag klinken, daar zit ik liever dan niet tussen.

Hoogtepunt van van de week : Kleine Vogel raapt wat ik dacht eikels te zijn voor de deur, maar gezien ik niet flora-onderlegd ben blijken het volgens Geliefde hazelnoten te zijn. Vogel zegt dat er baby-eeekhoorns in zitten en ik ben totaal oooooooooooooooo en wil ze onmiddellijk uitbroeden, alhoewel ze direct zegt dat het maar een grapje is. Enfin, niet dat ik zo simpel ben maar het idéé is toch ongelooflijk schattig.

Laagtepunt van de week : Geliefde maakt zich onnoemelijk druk over manoeuvrerende brommertjes van Zoon-vrienden voorbij de Heilige Auto en ik snauw dat ik hem ga verkopen aangezien ik er toch niks aan heb omdat ik er uit piëteit met zijn neurosen al niet mee naar de supermarkt, vriendinnendate, de stad enz. ga.  Daarvoor heb ik dus mijn Ketel gehouden maar ja, zo is mijn plezier ervan ook wel heel beperkt en zoals een paard dat maar 1 keer per week van stal mag, zo rijd ik ook met die auto wat mij nog wel eens duur te staan zal komen, boetegewijs.  Maar kwijt wil ik hem nu ook weer niet...dilemma dilemma.

Hoogte-of laagtepunt, ik ben niet zeker : Zoon ontdekt terwijl we samen op mijn laptop naar een filmpje van Trigger Happy (de originele) zitten te kijken dat mijn N en E totaal afgesleten zijn. En mijn laptop is nog vrij nieuw.  Danku msn-vriendinnen !

Hoogtepunt : Zoon is nieuwe kleren gaan kopen en ziet er zo super uit in zijn nieuwe sweatshirt-met-kap, wat ik nooit voor hem mocht kopen, dus ik weet niet waarom hij nu wel een kap koopt (morgen meer daarover na ondervraging) dat ik gewoon smelt. Zo een mooie jongen, en het is MIJN zoon.

Het is niet te geloven, want ik was al stapel op hem bij zijn geboorte, maar ik hou meer en meer van hem.  Als dat maar goed komt als ik concurrentie krijg van een potentiële schoondochter.

 

07 september 2006

Ziek en Moe en mislukt lui

Vanochtend werd Vogel wakker met een verstopte neus.  Onderweg naar school kloeg ze ook van zere benen (in de vouw van haar been) wat altijd een voorbode van ziekte en/of koorts is.  Ik heb dus maar aan de juf gezegd dat ze me bij twijfel moest bellen.  Het is echter niet nodig geweest, ze was zelfs nog zeer levendig om half vier,  echter wel met een druipneus.

't Is toch godgeklaagd dat na amper een week school het ziekzijn gedoe weer begint.  Ik zie het tweewekelijkse doktersbezoek weeral aankomen.

Gelukkig heeft ze in de vakantie een behoorlijk vetlaagje gekweekt wat haar toch wat reserve geeft voor het eetlustverlies dat altijd met ziek zijn gepaard gaat. 

En hopelijk is het maar een verkoudheidje en niet de zoveelste bronchitis.  Morgen toch maar eens de dokter bellen voor een afspraak voor een nieuwe Bronchovaxom kuur.

Zoon is dan weer Zeer Moe.  Hoe is het mogelijk, zegt hij, dat nu hij om elf uur (spontaan!) gaat slapen, hij zo moe is?  Mij lijkt het geen wonder, na een heel verlof van héél laat gaan slapen, weliswaar uitslapen maar dus een onregelmatig slaappatroon creëren.  Hij was toch niet te moe om na de school nog aan een zaalvoetbaltornooi deel te nemen en daarbij de tweede voet deze week te verzwikken.  De eerste was een gevolg van de turnles.

Op zijn minst is hij nu in evenwicht.  Als hij nu maar eens niet meer zo moe was...

 

Verder heb ik daarstraks de droogkast direct geledigd bij de eerste piep (omdat ik er toevallig bijstond om nieuwe was in te steken) en geprobeerd mij strijk te besparen door de t-shirts glad te strijken met mijn handen en zo ineens op te vouwen.  Dat ziet er dus écht niet uit : bultig en slordig.  Dus ik zal morgen maar trouw het ijzer ter hand nemen.  Helaas dus weer een luiheidspoging gekelderd.  Of doe ik iets fout?