29 november 2006

Te vroeg.

Een kwartier te vroeg word ik wakkergemaakt door Geliefde die kleren komt nemen uit de kleerkast. EEN KWARTIER TE VROEG, dat grenst aan crimineel gedrag vind ik zelf.

Mag de brave man dan geen kleren aan, moet hij misschien in zijn geboortekostuum naar het werk ? Nee dat nu ook weer niet, maar hij kan wel het g*dv*rd¨mm*s* verstand hebben om 's avonds zijn boel bijeen te zoeken in plaats van knal het licht aan te steken en mij te beroven van vijftien minuten slaap. Vroeger deed hij dat toch wel en sloop hij zelfs als een slang uit bed om mij vooral niet te doen ontsteken in ochtendwoede compleet met stoom uit de neusgaten. Waarom dan nu niet vraag ik mij af?

Ik heb even overwogen om er iets van te zeggen maar omdat ik 's morgens niet bepaald de meest tactvolle persoon ben, heb ik het maar gelaten. Maar een kwartier jong, dat is toch wel veel hé, zo 's morgensvroeg...

Nog wat vogelnieuws verder : ze is een uurtje gaan spelen bij een vriendinnetje uit de straat en had mij al op voorhand gezegd dat ik weg moest. 'Jij gaat toch terug naar huis hé mama'. Niet te geloven vind ik dat. Niet langer dan een paar maand geleden zou ze zich angstvallig tegen mij aan gefungust hebben en nu ben ik gewoon overbodig..

Het is toch echt geen baby meer en ik ben er gewoon een beetje verdrietig van, ook dat komt naar mijn gevoel veel te vroeg. Maar een uur peis en vree op een woensdagmiddag is natuurlijk ook niet te versmaden. Vooral niet als men de gitaarsolo hierboven even wegdenkt.

28 november 2006

De tweeeeede ronde!

Tweede fietstocht succesvol volbracht.Op de heenweg een waarderende claxon van een vrachtwagenchauffeur (althans zo heb ik het geïnterpreteerd) en een groepje jeugdige crimineelachtigen die mij in een soort van Nederallochtoons (het waren Belgen dus!) toeriepen : 'Wojooo meffrouw, keischone fiets' . Ik heb ze eens genadig toegeknikt.

Sommige weken is het groentenpakket povertjes, zelfs in zoverre dat ik al eens gemaild heb dat ik echt geen 4 personen kan voeden van hetgeen erin zit, zoals eigenlijk de bedoeling is. Deze week was het natuurlijk een ware hoorn des overvloeds.

Propvol zaten mijn fietstassen en het nieuwe vehikel kreunde zelfs een beetje onder de last, vooral bij bulten en putten.

Ben er zowaar van opgefrist na de volgende nacht :

- we gaan slapen maar man wil nog 1 minuut TV kijken. Ik word wakker om 2 uur en zie overal licht branden. Dus ik ga naar beneden en maak man wakker die nog in de zetel ligt.

-Een half uur dààrna moet Vogel haar vod. Dit keer vind ik ze niet op de tast, dus het licht aan.

-Weer een uur verder zelfde scenario.

Onnodig te zeggen dat ik vanmorgen zeer slecht gezind was en Vogel heb toegebeten dat als ze mij volgende nacht nog een keer wakker maakt voor die grrrrmmmblll-vod, ik ze acuut door het venster smijt. De vod natuurlijk , niet de Vogel.

Maar zie, dankzij de extra dosis zuurstof (of zouden het uitlaatgassen zijn?) voel ik mij weer een heel ander, aangenamer mens. Jammer dat er niemand thuis is om ervan te genieten.

27 november 2006

A whole new world..

phpsF0mZ8_c1AM

Om 10h stipt haal ik mijn vélo uit de garage, nadat vriendin J. mij nog enige bemoedigende woorden heeft toegesproken van het genre : "niemand ter wereld maakt zo'n ophef van een fietstochtje", waarvoor nogmaals mijn dank. Het vertrekken is even zoeken want door de Torpedorem kan je de trappers niet naar achter trappen om comfortabel in gang te geraken. Maar daar gaat ze dan! Passend gekleed in jeans IN de laarzen om niets tussen de spaken te krijgen en een driekwart jas om dezelfde reden. Hier is over nagedacht, beste lezertjes!

Het tweede fietspad dat ik moet nemen is al direct afgesloten wegens bermwerken met graaf-en graaimachien. Ik wurm mij langs de (bewegende!)achterkant en ik ben net voorbij als de man een boom afknakt waardoor er BOINK achter mij op een auto een stuk neerkomt. Dat was al bijna wijlen de kersverse fietsster. Een beetje verder kan ik terug op het fietspad en dan gaat het vooruit. Zalige winterzon (die helaas soms wel in mijn ogen schijnt) en geen wind van betekenis. Ik voel acuut het Alladinliedje A Whole New World opborrelen en neurie verder 'A new fantastic point of view'.

In geen tijd ben ik in het centrum. De winkel waar ik mijn broek moet afhalen is natuurlijk gesloten, wat had je gedacht maar ik heb nog een jasje van Vogel ter reparatie af te geven aan de overkant. Dan maar de terugweg aangevat. Het Gevaarlijke Kruispunt Waar Elke Week Wel Iemand Wordt Doodgereden trotseer ik voor de tweede keer dapper ,in het kielzog van universitaire jongelingen die, anders dan ik niet omkijken of er niemand van achter de hoek komt gescheurd. Ik was al van toen het nog rood was aan het omkijken , oogcontact makende met de automobilisten die mij mogelijkerwijs niet zouden zien. Hoewel dat vrij onwaarschijnlijk is met de vélo die natuurlijk ook getooid is met knalgroene fietstassen mét bloemen.

In geen tijd ben ik weer net voor waar Bob de Bouwer nog steeds gevaarlijk staat te doen met zijn machien en besluit dan maar het fietstunneltje in te schieten en ineens naar de GB in de aangrenzende gemeente (JAWEL!) te fietsen.

Op de fietspaden moet ik bij tegenliggende collega's wel een beetje uitwijken want het stuur van de Electrabike is zo'n beetje in Harley Davidsonstijl en dus stukken breder dan van een andere fiets. In de GB bel ik vriendin J. om mijn avontuur uit de doeken te doen. Ze vindt mij heel dapper en is duidelijk trots op haar avontuurlijke vriendin. Denk ik.

Fietstassen volgeladen gaat het weer naar huis. Niet moe, want ik ben natuurlijk in topconditie, duh, en heel voldaan zet ik mij nog even neder om De Tocht te overmijmeren. Ook al moest Vriendin J. niet trots zijn op mij, ik ben het zelf wel, puh!

11:43 | Permalink | Tags: fiets, verkeer | Commentaren (3)

25 november 2006

Kater

garfieldIk lig zielig onder een dekentje met mijn eerste kater sinds jaren. Het is geen groot exemplaar en hij heeft geen al te scherpe klauwen, maar geweldig voel ik mij toch niet.

Het was een heel leuk feest dus, met oesters, foie gras, zalm, steak,een dessert dat ik wegens kletsen met iemand gemist heb, damn, en vooral veel wijn. Heel veel wijn. Maar Geliefde die niet minder dan ik op had en gewoonlijk veel katergevoeliger is, heeft niks. Gelukkig maar want toen Vogeltje daarnet vroeg of ik een diertje wilde laten spreken had ik zin om heel hard weg te rennen wat ik helaas niet kon wegens algehele zwakte. Geliefde heeft haar kunnen overhalen om met hem naar de stad te gaan en praise the lord, ze heeft genadig toegestemd want normaal wil ze zonder mij nergens meer naar toe tegenwoordig.

Vannacht is trouwens het alarm afgegaan, waarschijnlijk omdat Zoon de voordeur niet goed heeft toegedaan. Geliefde is naar beneden gespurt om eventuele inbrekers te lijf te gaan en het loeiende ding af te zetten. En ik? Ik heb niks gemerkt, volledig comateus dus want het geluid van het alarm kan de doden tot leven weken. Behalve mij dus, ik was blijkbaar doder dan dood. Zorgwekkend zeg ik u...

11:15 | Permalink | Tags: kater, feest | Commentaren (0)

24 november 2006

De fiets

Vanmorgen eerst om het Zielige Ziekenhuis (aka het Playmobil ziekenhuis) dat ik ergens had laten opzij zetten. Om daar te geraken -normaal 10 minuten- was er een heuse kleindochter van een taxichauffeur nodig, wat ik gelukkig ook ben. Omleiding alom, vergezeld vanonduidelijke afsluitingen wat iets geeft zoals : o hier kan ik nog door, o nee dan stopt het daar, achteruit dan maar, o kijk zijstraat, o fuck enkelrichting, hier dan maar in , o nee weer afgesloten, langs ginder dan, nee toch zetten ze voor mijn neus nog een afsluitinkje bij,zucht zucht. Gelukkig ken ik de buurt daar wat want de sukkel die onvoorbereid in die chaos terechtkomt vloekt zich een ongeluk.

In de speelgoedwinkel was de bancontact kapot, dus weer de auto in om een eind verder geld af te halen, en weer terug. Dan op een holletje naar huis, andere weg genomen, nee kijk nou : weer een omleiding, wat een verrassing!

Thuis speelgoed van vandaag en gisteren in de kelder verstopt, naar school om kopies te maken en aan de juffen te geven (oc spul), Vogel halen, voederen, man de weg naar de charcuterie in de ijskast wijzen, niet evident neem het van mij aan.

Vervolgens naar de wijnwinkel en dan naar de fietswinkel. Natuurlijk verkeerd gereden, maar niet veel (schuld van man, hoewel hij het op mij steekt) en uiteindelijk toch ter plaatse geraakt. En daar stond hij al te blinken, mijn gloednieuwe Electrabike Rosie :rosie 2Ik had geluk, hij paste net in de auto anders had ik misschien al wel mijn fietsdoop gehad en dat was niet min geweest.Weer vlug naar huis, even iets drinken en dan naar het schooltje waar man nog een brievenbusje voor het OC mocht ophangen, de gelukkige.

Subiet naar een verjaardagsfeest op de manège, zonder Vogel uiteraard en o wat zal het fijn zijn om even in de auto te zitten zonder oeverloos, non stop, neverending getater in mijn oren.

ps : zoon vindt fiets heel mooi(voor mij natuurlijk, zelf zou hij er uiteraard nog niet dood op gezien willen worden), een keigepimpte fiets zei hij, maar wel pregepimpt of is het geprepimpt?

18:40 | Permalink | Tags: verkeer, fiets | Commentaren (3)

23 november 2006

Kruimels

Het heeft voordelen om een eigenzinnig kind te hebben. Je denkt wel twee keer na alvorens iets te willen afdwingen.

Zoals bijvoorbeeld in de koekjes-eten-kwestie. Toen ik klein was moest ik van mijn mama als ik een koekje at, tijdens het bijten mijn tong tegen het koekje drukken om kruimels te minimaliseren. Ingewikkelde uitleg maar het werkt wel. Ze heeft dat ook aan mijn Zoon geleerd en ik volgde ook trouw haar slogan "bijten en likken". Zoon deed dat trouw en ik nog altijd.

Net geef ik Vogeltje een zeer kruimelig koekje en overweeg even haar de techniek aan te leren. En besluit dadelijk daar niet aan te beginnen. Ze zou mij raar bekijken, moeilijk doen over het hoe en waarom op een manier waarbij men de telefoon zou willen grijpen om juridische bijstand te verkrijgen en uiteindelijk net zo hard kruimelen als altijd.

Tenslotte heb ik die kruimeldief niet voor niks gekocht. Of nee, gekregen. Van mijn mama natuurlijk.

Toilet

Vogeltje zat al een eeuw op het toilet en ik gil haar toe vanuit de keuken, nadat ik al 12 keer was komen vragen of ze nog niet gedaan had, dat haar darmen er gaan uitvallen als ze zo lang op het WC verblijft.

Op haar eigen Vogelse wijze roept ze HAHA, op een gortdroge manier waarbij ik me al bijna rollende ogen kan voorstellen. Ze geloofde er dus niks van. Dat zal ze van haar broer hebben die in zijn kindertijd ook met gemak een half uur boven de bril kon doorbrengen en waarbij dezelfde waarschuwing hetzelfde effect had, zij het dat hij dat niet zo minachtend uitdrukte.

15:49 | Permalink | Tags: kinderen | Commentaren (0)

19 november 2006

Triest.

Een vriendin moest gisteren haar 34-jarige pony laten inslapen, nadat hij deze week een aantal attaques had gekregen.

Ik ben bij haar gebleven en rond 20h uur was de dierenarts er en is hij heel sereen gestorven.

Hij heeft een prachtig leven gehad, was al meer dan 10 jaar met pensioen, stond alle dagen op het weitje en werd heel goed verzorgd.

Maar toch, heel triest..

11:24 | Permalink | Tags: paard | Commentaren (1)

17 november 2006

Naar de stad

Een hele week heb ik binnengezeten, en ik zit héél graag binnen , maar niet letterlijk de ganse week. Aangezien Vogel geen enkel ziektesymptoom vertoont en het vandaag toch redelijk aangenaam weer was, besloten we even de stad in te gaan.

Ik heb leuke dingen gekocht en we hebben zalige broodjes gegeten. Voor Vogel was er een kids pizza zijnde : gesmolten kaas op volkoren brood, niks bij, keicool (zo stond het er echt). Ze heeft er wel nauwelijks van gegeten dus we hadden beter de baby pizza genomen : gesmolten kaas op een half broodje, niks erbij, keilekker.

We moesten wisselgeld hebben voor de parking dus Geliefde ging even in de krantenwinkel iets kopen om te wisselen. Ik wacht met Vogel bij de automaat waar ze mij streng aankijkt en zegt : "Stelen mag toch niet". Natuurlijk niet, waarom zeg je dat? "Papa is toch gaan STELEN in de krantenwinkel?" NEEEEE Vogeltje, gaan WISSELEN !!! O help, ik hoop dat ze zo'n dingen niet op school zegt.

Naast ons in de parking staat een chique Jaguar met een chique oude man achter het stuur die blijkbaar slaapt. Ik kijk even om te zien of hij wel ademt. Ja dus. Ik vraag aan Geliefde of ik niet even moet checken of wel ok is, wie weet heeft hij wel een beroerte gekregen. Geliefde, totaal gespeend van empathie met de mensheid zegt "Ach nee, die ligt gewoon ladderzat te slapen". Ik, wél gezegend met menselijke gevoelens, wil toch persé gaan kijken, anders blijft dat in mijn hoofd spelen. Ik tik met mijn ring op het raampje en de man trekt een lodderig oog open. Ik doe mijn duim omhoog en lip : "alles in orde?". Hij knikt me vrolijk toe en steekt ook zijn duim op. Ladderzat dus. Geliefde heeft weer gelijk, maar ik ben tenminste gerust.

15 november 2006

Zwarte lijst

Gisterenmiddag kwam vriendin J. met haar kindjes even langs. Leuk, leuk, zelfs baby K. die op de parket kotste kon mijn pret niet drukken.

Vandaag een onverwacht vervolgbezoekje. Ook weer leuk, leuk. Leuker zelfs nog dan gisteren omdat onze kinderen per uitzondering elkaar geen moment naar het leven gestaan hebben.

Toen ze doorgingen, had ik baby K. even op de schoot om zijn jasje aan te doen. Baby K. draaide plots zijn hoofdje zijdelings en naar beneden om vervolgens mijn broek, vandaar mijn tenen en teensletsen én de vloer onder te spugen.

Babykots van een net geborstvoedde baby voelt tussen de tenen als half gestold eiwit. Op zijn eigen kleertjes was geen druppel, zelfs geen microscopische, te bekennen. Hij is getraind, ik moet het toegeven, maar trop is teveel : ik zet hem op de zwarte lijst. Hij mag alleen nog binnen als hij niks te eten krijgt, of anders na de maaltijd in een grote, zelf meegebrachte en terug mee te nemen container geplaatst wordt.

Grapje uiteraard, hij is nog zo schattig, de boeddha-baby.

19:36 | Permalink | Tags: kinderen | Commentaren (1)