30 april 2007

Zaterdag aan zee.

Zaterdag hebben we ons gebruikelijke zee-ontbijt.  Met pistolets en chocomelk.  Thuis drinkt Vogel niet vaak chocomelk maar dat is een zeetraditie die ze zelfs na meer dan een jaar niet vergeten is. Niet dat ze het thuis niet zou krijgen, maar geen mens die er aan denkt om het te kopen.  De mevrouw van de plaatselijke superette is helemaal lyrisch over de lang niet geziene Vogel.  Mor zoooo groot al, ik zie haar nog in haar koets liggen etc... Ze heeft haar zelfs nog in utero gekend, genesteld in mijn toenmalig gigantisch walvislijf maar heeft denkelijk de goede manieren om daar niet op te alluderen.

Na het ontbijt doen we een wandeling, wederom een terras en gaan dan even verpozen op het appartement.  Onder het genot van een trappist (Geliefde) en een rosé (ikke) genieten we van het Zeegevoel.  Wat toch wel speciaal is, ik moet het toegeven.  Het Zeegevoel is een vakantiegevoel in notendop.  En tegelijk gluur ik rond in het appartement dat zoals gebruikelijk na een halve dag bewoning reeds de wanordelijke proporties van het thuisfront heeft aangenomen.  Hoe doen we dat toch?

Namiddag speelt zich af op het strand, waar ik na een uur ongemakkelijke concentratieproblemen en een volle blaas krijg.  Aangezien we vlak over onze zandstek wonen is het toilet natuurlijk niet ver weg.  Maar ik zeg tegen Geliefde dat ik niet meer terug naar beneden kom en laat kind en man achter om door het zand te rollen en ga zelfs in een genadige stilte genieten van een lege ruimte, een boekje en, ach waarom ook niet, nog een glas rosé.

Des avonds trekken we naar het restaurant , deze keer gelukkig per auto, wegens weinig toeristen en voldoende parkeerplaats, want de laatste keer heb ik op de helletocht terug, te voet, doorlopend gesmst met De Maffe, over mijn pijnlijke voeten, mijn volgevreten maag en mijn malaise om na het diner nog zo een eind te moeten stappen.  Wat ik toen uiteindelijk blootsvoets heb gedaan en waarvan ik nog ergens een fraaie foto van heb.  Van vuile blote voeten dus, maar die wilt u beslist niet zien.

Het eten was zalig, een gigantische fruits de mer mét kreeft.  En aangezien je hier de tijdelijke verblijfplaats van de kreeften naast je tafel hebt, zien we om de zoveel tijd een kok naast ons de schuifdeuren van het kreeftenbad opendoen om er een paar exemplaren uit te vissen.

Wat gaan ze daar mee doen? Zegt Vogel.

Wat denk je ? Antwoord ik met een bang vermoeden van Gevoelige Gekwetste Kinderziel in het vooruitzicht.

Bakken zeker? Zegt ze ijskoud.

Mja, koken eerder, zeg ik voorzichtig.

O ja , koken dan.  Knikt ze.

Oef, weer een trauma waar mijn Vogeltje niet van wil weten.  Houden zo, zou ik zeggen !

Commentaren

spannend! ... and what about Sunday?

Gepost door: sodade | 01 mei 2007

De commentaren zijn gesloten.