30 april 2007

Zaterdag aan zee.

Zaterdag hebben we ons gebruikelijke zee-ontbijt.  Met pistolets en chocomelk.  Thuis drinkt Vogel niet vaak chocomelk maar dat is een zeetraditie die ze zelfs na meer dan een jaar niet vergeten is. Niet dat ze het thuis niet zou krijgen, maar geen mens die er aan denkt om het te kopen.  De mevrouw van de plaatselijke superette is helemaal lyrisch over de lang niet geziene Vogel.  Mor zoooo groot al, ik zie haar nog in haar koets liggen etc... Ze heeft haar zelfs nog in utero gekend, genesteld in mijn toenmalig gigantisch walvislijf maar heeft denkelijk de goede manieren om daar niet op te alluderen.

Na het ontbijt doen we een wandeling, wederom een terras en gaan dan even verpozen op het appartement.  Onder het genot van een trappist (Geliefde) en een rosé (ikke) genieten we van het Zeegevoel.  Wat toch wel speciaal is, ik moet het toegeven.  Het Zeegevoel is een vakantiegevoel in notendop.  En tegelijk gluur ik rond in het appartement dat zoals gebruikelijk na een halve dag bewoning reeds de wanordelijke proporties van het thuisfront heeft aangenomen.  Hoe doen we dat toch?

Namiddag speelt zich af op het strand, waar ik na een uur ongemakkelijke concentratieproblemen en een volle blaas krijg.  Aangezien we vlak over onze zandstek wonen is het toilet natuurlijk niet ver weg.  Maar ik zeg tegen Geliefde dat ik niet meer terug naar beneden kom en laat kind en man achter om door het zand te rollen en ga zelfs in een genadige stilte genieten van een lege ruimte, een boekje en, ach waarom ook niet, nog een glas rosé.

Des avonds trekken we naar het restaurant , deze keer gelukkig per auto, wegens weinig toeristen en voldoende parkeerplaats, want de laatste keer heb ik op de helletocht terug, te voet, doorlopend gesmst met De Maffe, over mijn pijnlijke voeten, mijn volgevreten maag en mijn malaise om na het diner nog zo een eind te moeten stappen.  Wat ik toen uiteindelijk blootsvoets heb gedaan en waarvan ik nog ergens een fraaie foto van heb.  Van vuile blote voeten dus, maar die wilt u beslist niet zien.

Het eten was zalig, een gigantische fruits de mer mét kreeft.  En aangezien je hier de tijdelijke verblijfplaats van de kreeften naast je tafel hebt, zien we om de zoveel tijd een kok naast ons de schuifdeuren van het kreeftenbad opendoen om er een paar exemplaren uit te vissen.

Wat gaan ze daar mee doen? Zegt Vogel.

Wat denk je ? Antwoord ik met een bang vermoeden van Gevoelige Gekwetste Kinderziel in het vooruitzicht.

Bakken zeker? Zegt ze ijskoud.

Mja, koken eerder, zeg ik voorzichtig.

O ja , koken dan.  Knikt ze.

Oef, weer een trauma waar mijn Vogeltje niet van wil weten.  Houden zo, zou ik zeggen !

Op weg en aangekomen

De prelude tot de rit naar zee was zoals altijd stressy.  Geliefde wil zeker zijn dat er geen kranen staan te lopen, geen gasvuur staat te fikken, dat alles ingeladen is, dat iedereen (Vogeltje en Hond) geplast heeft en dergelijke meer.  Voor we in de auto stappen is hij al leknat van het regelzweet en ben ik al redelijk slechtgezind van zijn zenuwachtig gedoe. 

De Kennedytunnel is voor mij een bron van Angst met een A .  Ik had al op voorhand gezegd dat we tijdens die over(onder?)steek niet gingen converseren maar Concentreren en aangezien dat een heel druk stuk was, zat ik al met gortdroge mond en dito ogen van het speuren naar Onheil vastgeklampt in mijn zetel.  Maar soit, dat hebben we weer overleefd.  Bijna aan de kust moeten we ergens linksaf maar de Wegenwerken hebben ook de kuststreekt niet ontzien en we moeten een stukje omrijden.

Aangezien ik, zijnde een Hyachinth Bucket in het kwadraat ,telkens de vermaning krijg dat ik mijn mond moet houden want dat ik Zijne Geliefdigheid in verwarring breng door mijn onnutige Pasoepen , zwijg ik netjes terwijl hij een verkeerde afslag neemt.  Na een hoop gevloek dirigeer ik hem dan toch in de juiste richting.  Even verder moeten we bruggen over die helaas rechtdoor gesloten zijn en ons nopen tot een Brug Te Ver.  Geen probleem , want vlak na die brug kan je rechtsaf en kom je vanzelve op het juiste pad.  Zo niet Geliefde, die qua oriëntatiebedeling duidelijk niet op de eerste plaats stond.  Hij rijdt rechtdoor (want wederom heb ik niet op tijd gegild NAAR RECHTS NAAR RECHTS want dan denkt hij weer dat er Malheuren op komst zijn.)  Veel gevloek en gezucht later en wat gegrom naar Vogeltje die zelfs in tijden van Oriëntatiecrisis haar mond niet kan houden, zijn we dan toch eindelijk ter plaatse.

In ons appartement aangekomen, trek ik uiteraard onmiddellijk de rolluiken op.  En eentje nogal fors, waardoor het , oeps, helemaal in de rolluikkast schiet.  Geliefde vloekt nog harder, en ik krijs dat ik NU WEER WEET WAAROM IK  NIET GRAAG NAAR ZEE KOM EN DAT DIT NU ECHT DE LAATSTE KEER IS.  Hij lacht ermee en verontschuldigt zich zelfs terwijl hij het rolluik uit zijn behuizing prult.  Nadat hij mij vriendelijk verzocht heeft om aub niet heel het WE te pruilen, hou ik er ook mee op en plooi mezelve in een ietwat vriendelijkere stemming.

Dan doen we een strandwandeling en een terrasje in het zalige, echte lenteweer van een 18-tal graden.  Heerlijk.  Misschien moesten we toch wat meer naar zee gaan...

26 april 2007

Voorbereiding

Ondanks de hitte heb ik een produktieve dag achter de rug.  Een taak voor Zoon gemaakt (don't ask ) die een zeer welwillende vriendin (mag ik u vriendin noemen, beste A?) heeft nagelezen en er al mijn archaïsche uitdrukkingen heeft uitgehaald, dan gestreken, rekeningen betaald, mijn haar geverfd, jawel!

En dat allemaal omdat uw Huisvrouw morgen voor twee dagen naar zee gaat, met Geliefde en Vogel.  En hond.  Zoon wil niet mee dus die heeft een kat van huis weekend voor de boeg.

Het haar, trouwens, is volgens het pakje donkergoudblond maar in praktijk eerder weer rossig maar dan lichter.  Enfin, de uitgroei is weg en dat is al het belangrijkste.  Binnen een week of zes zal ik opnieuw kleurzeuren maar tot dan ben ik toch effe gerust.  En met mij de rest van de mensheid.

Morgen nog inpakken want al is het maar voor twee nachten er moet Vanalles mee.  Zonnespul, kleren, Tut en Vod, oplader gsm, sleutels, laat mij aub de sleutels niet vergeten, en ik weet zeker dat ik daarstraks nog aan vanalles gedacht heb dat ondertussen weer tussen de plooien van mijn geheugen gevallen is.  Ondergoed! Water voor de hond, zodat ik niet onmiddellijk naar de winkel moet rennen want van het zeekraantjeswater krijgt hij buikproblemen als u begrijpt wat ik bedoel!  Een boek!

Twee avonden internetloos, dat is weer lang geleden.  Om over de dagen  nog maar te zwijgen.  Uw Huisvrouw begint al a priori onthoudingsverschijnselen te krijgen.

Tot zondag nijvere lezertjes, ik wens u allen een geweldig weekend!

25 april 2007

Ladies and Gentlemen...

I proudly present : MACS GOOD ANGEL, roepnaam "Kate" ,onze splinternieuwe Paint Merrie van 3 jaar, slecht 2 maanden in België wegens geïmporteerd uit de VS.  Met lieve oogskes die doen vermoeden dat ze eerder Leowafels van Milka kakt dan paardenvijgen maar zoals u op foto 2 tegen de muur aan kunt zien, zijn het toch vijgen die eruit komen.

Maar goed, hier is ze dan, onze Kate de Koe :

 

php3Z5l4RAM

 

phpqwSQ7WAM

 

24 april 2007

Gefeliciteerd met uw spruit, beste buren!

Toen ik net even buiten stond met Zoon die terug naar school vertrok zag ik onze buurvrouw passeren met een kinderwagen.  Nu zie ik onze buurvrouw zo goed als nooit, evenmin als haar man en was haar hele zwangerschap mij ontgaan.

Het is, om precies te zijn van 13/8 geleden dat ik haar nog gezien heb.  Hoe ik dat zo weet?  Dat kan u hier nalezen.  En let dan vooral op de allerlaatste paragraaf.

Mijn heilwens is dus slechts ten dele uitgekomen want ik heb nog geen piepje gehoord, geen snik, geen krijs, geen brabbeltje, kortom : noppes.  En eigenlijk maar goed ook want wij zouden best eens op de eerste rij kunnen zitten om mee te genieten van een brulsessie.

Dus ofwel is het een modelkind (damn) ofwel ligt het langs de andere kant van hun huis en zijn de buren twee verder slachtoffer van nachtelijke krijspartijen.

Of wat nog waarschijnlijker is : het was een modelkind tot en met verleden nacht en deze nacht gaan wij mee genieten van een gilconcert, want zo lijkt het altijd te zijn : als ik iets denk in de aard van 'ooo kijk dat valt mee', gebeurt telkens precies het tegenovergestelde.

Bedelen

Voor het programmaboekje van het schoolfeest moet het OC advertenties gaan ronselen. Dat wil zeggen in winkels waar je al eens komt, vragen of ze een half dan wel een heel blad willen kopen om reclame van hun winkel op te zetten.

Eerst ging ik naar de kinderwinkel. Daar is Vogeltje 3 T-shirts en een nief sjakosj rijker geworden. En het OC een advertentie.

Dan naar een dameswinkel. Daar ben ik een lange rok en 2 bloeskes tegengekomen en VERGEET ik om de advertentie te vragen, in mijn euforie over nog een lange rok. Moet ik nog eens terug helaas maar niet echt helaas.

Bij de juwelier heb ik mij gelukkig kunnen inhouden alhoewel ik wel opzichtig met mijn daar aangekochte horloge gezwierd heb. En die heeft zelfs een grotere advertentie als verleden jaar gevraagd.

Maar eigenlijk had ik beter de advertenties zelf betaald, als ik zo de rekening eens maak.

Bedelen is alleszins niet leuk, zelfs niet als het voor het goede doel is. Maar nu ik toch bezig ben : niemand tombolaprijzen of gadgets te veel?

23 april 2007

Kleurzeur

Zoals Vriendin K. onlangs zei : eens een blondine, altijd een blondine.  En hoewel ik nu al geruime tijd niet meer blond ben, blijf ik in mijn hart snakken naar een ander spiegelbeeld.  Hoe dikwijls men ook uitroept dat dit veel beter is en het toch zo goed staat enzovoort enzoblabla.

Het ware beter geweest dat mijn vermeende grijs echt grijs was geweest, dan had ik verleden week gewoon terug gekleurd met het bruinros want dat heb ik nog liggen en was ik nu weeral niet aan het twijfelen geslagen.

En dan te weten dat er zoveel echte ellende in de wereld is.

20 april 2007

Dromen

Ik ben iemand met weinig wensen en dromen. Had ik maar dit...kon ik maar dat...zijn gedachten die zelden in mij opkomen.

Toen ik echter daarnet buiten de reclame zat te doorbladeren viel mijn oog op een tuinsalon. 'Zou dat niet zalig zijn?' verzuchtte ik tegen Geliefde. Ik zag mij al liggen, languit met een boekje, een glas wijn en een tros druiven mij aangereikt door een schone jongeling...O nee dat is een andere dagdroom. Maar goed, ik zag het al helemaal voor mij.

'Jaja, een tuinsalon'zei geliefde met een opgetrokken wenkbrauw.'Zodat de katten er in kunnen gaan liggen. Languit. En dan nog liefst een rotan, zodat ze er scharesliep op kunnen spelen.'

Wat is het geluid van een doorprikte droom?

De Draaistop.

Daarentegen hou ik van wijn in flessen met draaistoppen. Zoals de prima rosé van gisteren. Jacobs Creek als ik het mij goed herinner.

Geen gezoek naar de kurkentrekker die ofwel ergens in de duistere diepten der keukenladen rondzwerft maar eerder ofwel gewoon ergens in de keuken, op het terras, op de eetkamertafel of op de salontafel ligt, zich stiekem verbergend onder een tijdschrift of rommeltje van Vogel.

De uitroep 'Waar is die stomme kurkentrekker nu weer???' is hier dan ook heel populair. Net iets minder dan 'Waar zijn mijn sleutels nu weer????'.

Dus ik ben absolute fan van de draaistop. Draaien, gieten, opdrinken. Meer moet dat niet zijn. Gezondheid!

E313

Deze week is Kleine Vogel elke dag de hele dag naar school gegaan. Voor het eerst in haar schoolcarrière. En dat zonder zeuren.

Gisteren had ze zelfs de vrije keuze tussen meegaan naar Limburg of de hele dag naar school en afgehaald worden door Bomma. En ze heeft voor het laatste gekozen.Elk ander kind zou waarschijnlijk liever paardjes gaan kijken zijn, maar ik vrees dat Vogel geen paard meer kan zien en ik kan het haar niet kwalijk nemen want ik krijg zelf ook wel wat genoeg van de E313 die telkens weer naar een andere stal schijnt te leiden.

Om maar te zeggen dat we vandaag met de mogelijke trainer voor het mogelijke nieuwe paard gaan spreken zijn. En dus weer heen en terug over die verschrikkelijke snelweg hebben mogen gaan, langs alle kanten belaagd door tientonners die o zo graag de hele linkerrijstrook versperren om zonodig de vrachtwagen voor hen te moeten voorsteken. Zij het deze keer slechts tot in Herentals.

Waarom heet dat onding ook snelweg als het maar 2 rijstroken heeft?Zondag dus nog een keer Limburgwaarts. Ik haat de E313. HAAT HAAT HAAT.