16 september 2007

De mop is dood, leve de mop.

Ik docht de perfecte blogstatement te kunnen doen.  En die was : "de mop is dood".  Want sinds jaren had niemand mij meer een mop verteld.  Een echte mop dus, geen .pps ding, geen getrukeerde foto, geen youtube filmpje, nee een échte mop, van persoon tot persoon verteld, liefst nog naar aanleiding van een nieuwsfeit, hoe rampspoediger hoe beter.

Mijn vader vertelde vroeger dagelijks moppen.  Hij werkte in de horeca en was derhalve een onuitputtelijke bron.  Van droog tot zeer schunnig, zodat mijn moeder hem altijd toebeet 'wat vertelt gij nu toch allemaal aan dat kind' , gezien mijn jeugdige leeftijd.  Dus met twaalf jaar had ik zowat elke mop ter wereld gehoord.

Ook later nog werden er naar aanleiding van actualiteiten allerhande moppen verzonnen en verteld.  Of gewoon de schoonmoedermoppen, blondjesmoppen, hoerenmoppen enzovoort en enzoverder. Met kerst werd heel de familie onthaald op moppen, zodat mijn Zoon denkelijk ook voor zijn twaalf jaar al wel elke mop ter wereld heeft gehoord

Maar tegenwoordig dus niet meer, was mijn statement.  Die ik luidkeels verkondigde op de manège.  Maar dat was buiten Alwetende Vriend S. gerekend.  Die ontstak prompt in een moppenmarathon.  Wel twee uur hebben wij mogen luisteren naar moppen allerhande. Mijn kaakspieren doen nog zeer van het lachen.

De mop is dus niet dood, en daar gaat mijn statement. Weer een origineel idee down the drain.  Merci he S. Puh.

De commentaren zijn gesloten.