23 oktober 2007

Van sanseveria, kou en luiheid

Van hieruit gezien lijkt het wel zomer. Een strakblauwe hemel, felle zon.  Maar iedereen die al buiten geweest is, weet wel beter. Ijskoud is het.  Zoals ook Deze Mevrouw mocht ondervinden toen ze vanochtend per fiets op bezoek kwam.  En mij en passant wist te vertellen dat de sanseveria, die ik na jaren opzettelijke verwaarlozing eindelijk dood heb gekregen, helemaal niet zo lelijk geweest zou zijn, moest hij een hippe pot gekregen hebben. Te Laet helaas.

Ik zit nu zo gezellig in de zetel, met een boekje en Gaston op schoot. Maar jammer genoeg moet ik nog buiten, een fietslicht dat amper licht geeft gaan omruilen en de groenten en het fruit gaan halen. Ik heb er helemaal geen zin in, des te meer omdat ik flink verkouden ben, een loopneus en dito ogen heb en dus liefst van al mij nog wat dieper in de zetel zou nestelen met nog een dekentje er boven op.

Maar de plicht roept met luide stem dat uw huisvrouw haar luie karkas moet verheffen.  Diepe zucht, vooruit dan maar. En arme Gaston heeft geen passend jasje meer, zijn inauguratiegeschenk is hem te klein geworden dus hij zal het met zijn eigen pels moeten stellen.  

Terwijl ik dus al met één bil uit de zetel was, bedacht ik zonet een sluw plan.  Ik laat Geliefde de groenten ophalen, hij passeert er toch, en zeg tegen Zoon dat ik mij te ziek voelde en morgen de lamp wel zal ruilen.  Het is 's ochtends nog licht als hij vertrekt, dus hij heeft ze niet zo dringend nodig. Mwoehaha, wat een zaligheid.  Nu kan ik nog cocoonen tot kwart over drie, dan moet ik Vogel gaan halen en dié taak kan ik niet uitbesteden.  

Hemels, hemels.  Het lijkt wel of Gaston ook een zucht van opluchting slaakt.

 

Commentaren

Maar Huismoedertje toch. Elke rechtgeaarde huismoeder weet toch dat niets zo goed is tegen neerslachtigheid en andere winterse ongemakken dan een fikse wandeling? Allez hop, u moest al weg zijn.

Gepost door: Miss Puntkomma | 23 oktober 2007

De commentaren zijn gesloten.