31 oktober 2007

Splash

Nadat ik een minuutje uit het zicht van Vogel en slapende Gaston ben, is Gaston niet meer slapende, maar staat hij verdwaasd rechtop op de zetel.  Ik pak hem op en voel dat de sukkelaar kletsnat langs zijn rechterkant.

 -VOGEL!!!!!!

-Ik heb het niet gedaan.

-Plezant he, zal ik eens een emmer water over jou kappen als je slaapt?

-Het was geen emmer, het was maar een klein speelgoedkopje.

-Da's toch niet lief , Vogel! Ik zal het dadelijk eens aan papa vertellen.

-Ik heb het niet gedaan.

Zucht. 

Papa komt binnen .

-Vogel vertel eens aan papa wat je gedaan hebt.

Koele ogen bekijken mij zonder knipperen

-Vertel het maar, JIJ ging het toch vertellen.

Nog diepere zucht. Mijn reactie toen Geliefde begon te lachen bespaar ik u. Ze was in elk geval niet geschikt voor Gevoelige Lezertjes

30 oktober 2007

Het ruikt hier naar...

decoration
Morgen ontvang ik.  Wel 12 vrouwen.  Die het allemaal met een ongepoetst huis zullen moeten stellen, want de poetsvrouw belde om te vragen of ze vrijdag mocht komen.

Nu bedacht ik, in feite al eerder deze week, dat er eigenlijk een geurkaars moest bestaan met het aroma van Pasgekuist Huis.

Ik zou het idee moeten mailen naar Procter&Gamble.  Het zou ongetwijfeld een hit van formaat zijn.

Zonder enige moeite te doen een walm van Marseillezeep of Delicate Oppervlakken in huis.  Het bezoek dat zich telkens weer afvraagt hoe u het toch voor elkaar krijgt om zo'n smetteloze atmosfeer te creëren.

Mits uw Heerlijk Geurend Huis dan ook nog een beetje opgeruimd is, zal er geen kat  vermoeden dat u voor het laatst in 2001 nog een dweil hebt vastgehad. Slecht mateloze bewondering zal uw deel zijn.

Beste Ontwikkelaars van P&G, royalties mogen gestort worden op mijn rekening, die ik op een simpele vraag van uwentwege graag zal doorgeven.  Geen dank, het genoegen is geheel mijnerzijds. 

 

28 oktober 2007

Daar heeft hij geen kaas van gegeten.

decoration
Op woensdag begon ik met Gaston ZIT te leren.  Ik had het al een paar keer geprobeerd, maar een maand geleden werd hij alleen maar dolletjes toen ik een poging deed.

Ik had wat minuscule stukjes kaas geprepareerd en begon vol goede moed Gaston zijn achterste op de grond te drukken, telkens begeleid door ' ZIT, Flinke Jongen! Bravo!' en een stukje kaas.  De kaas vond hij heerlijk maar het zitten had hij niet door.

Ik dacht met een kopie van Santa's Little Helper te doen te hebben want het leek niet te lukken.  Te dom?  Ach nee, Gaston is niet dom, dacht ik toen.  Gewoon koppig misschien. Jaja, dat zou het wel zijn.

Op vrijdag kwam ik aan ons huis en zei langs mijn neus weg ZIT .  En hij ging toch wel zitten zeker! Toeval , meende ik. Dus probeerde ik het binnen nog eens. En jawel, hij deed het weer.  Gelijk een knipmes.

Slimme, slimme Gaston.  Ik zag al een carrière in de hondensport opdoemen maar drukte die gedachte onmiddellijk de kop in door te denken aan vroeg opstaan om op een koud, modderig veld te vertoeven.  Ik docht het niet.

Wij zullen wel lekker binnen oefenen, gezellig in 22 graden, met veel stukjes kaas. Des te meer omdat Geliefde mij eraan herinnerde dat de hond normaal moet blijven zitten, toch minstens tot je er om heen gelopen bent. En dat lukt vooralsnog niet. Ik voorspel mooie tijden voor de kaasindustrie.

 

27 oktober 2007

Slaapverwekkend

Eergisteren had ik OC.  En Geliefde had de paarden natuurlijk, dus mijn ouders kwamen babysitten.  We kwamen tegelijkertijd thuis en kraakten nog een fles.

En hij vroeg wat er allemaal gezegd was. Dus ik begin te vertellen. Tot...

ik zie dan zijn ogen toevallen.  Nu vraag ik u.  Is het normaal dat uw Eega zijn ogen toevallen in het midden van een betoog van uwentwege?  Ik docht het niet. 

Vandaag kwamen we van het restaurant en zitten aan de keukentafel nog even na te praten.  En een sigaret te roken in mijn geval.  Ik ben weer druk aan het uitleggen en wat ziet mijn oog?  Juist ja, de ogen vallen weer toe.

Nijvere Lezertjes, ik denk dat we hier over een relatiecrisis mogen spreken.  Want welke zorgzame, geïnteresseerde partner valt nu in slaap in het midden van een relaas van zijn wederhelft, zij het dan een niet-officiële helft maar ik betwijfel of een boterbriefje hem wel wakker zou houden. 

Dus ik kondig een noodtoestand af.  Met ingang van heden.  Helaas slaapt hij nu op de zetel, comateus.  Dus kan ik zelfs geen onderhandelingen beginnen, geen blauwhelmen laten opdraven, want wie wil nu zo een mooie wapenstilstand verstoren?

Verbolgen ben ik wel, zo diep vanbinnen. Ergens.  En ik zin een beetje op wraak. Maar hoe?  Ik ben geen inslaapvaller, laat staan tijdens een conversatie, nee dit moet subtieler.  Tips welkom, ik hou mij aanbevolen. Mwoehaha. 

En nee, zeg ik heel zielig, ik ben niet saai.  Niet ononderhoudend. Echt niet. Snif... 

26 oktober 2007

Monddood

Om half tien moest ik bij de tandarts zijn om een gaatje te laten vullen.  Om kwart voor tien stond ik terug buiten.  We schrijven nu 11.35h en mijn mond is nog steeds verlamd rechtsboven.  U wil niet weten hoe dat eruit ziet als ik koffie probeer te drinken of, nog erger, een sigaret langs het lamme deel probeer binnen te zuigen.

Idioot dus.  

Waarom kan dat niet wat efficiënter gedoseerd worden vraag ik mij af?  Vogeltje is geboren middels een KS, die al bij niet veel langer duurt dan een tand opvullen, en ik was amper terug toegenaaid of ik kon mijn benen alweer bewegen.  

Het lijkt mij dus dat er in anesthesiemiddens iemand de handleidingen voor tandheelkunde en  gynaecologie verwisseld heeft.  Want in de tijd dat ik hier al monddood zit te wezen had men mij gemakkelijk van een tweeling kunnen verlossen, mijn overtollig vet wegzuigen en een facelift doen. Rare jongens, die dokters.

24 oktober 2007

Dood aan de kool

decoration
Al sinds een jaar of 5 heb ik een groente-en fruitpakket van Deze Biohoeve . Over het algemeen ben ik daar zeer blij mee, want het is elke week weer een beetje kerstmis.  Je kan immers de inhoud niet kiezen dus telkens ben ik weer in blijde verwachting van de volgende Hoorn des Overvloeds.

In deze periode wacht mij wekelijks echter een bittere teleurstelling. Want het is weer kolentijd.  Rode kool, witte kool, savooikool, boerenkool, chinese kool, spitskool, bloemkool, kortom : kolen a galore.

En het zijn vooral de eerste drie die ik vreselijk vind.  Enorme, wat zeg ik : gigantische, gewassen waar je een eeuwigheid over doet om ze klein te krijgen, met bij de rode kool als extra bonus nog eens handen die amper terug hun natuurlijke kleur terugkrijgen.

Mme. Zsazsa merkte dan nog eens heel terecht op dat De Kool in het algemeen  helaas heel lang houdt , dus je kan ze niet met goed fatsoen na een paar dagen in de groencontainer gooien onder de verzuchting van 'Hoe jammer toch, nu wou ik haar net bereiden maar ze ziet er echt niet meer eetbaar uit, effenaf spijtig.'

Zo liggen hier al meer dan twee weken drie rode kolen.  Te wachten.  Ze blaken nog altijd van gezondheid.  En weggooien kan je ze dan ook niet. Want dat is zonde.  Maar wel drie keer per dag hoor ik een innerlijke stem die zegt : 'Bonduelle, met appeltjes'. En drie keer per dag weersta ik.

Een savooikool  heeft onlangs wel het onderspit gedolven.  Iets Onfris verspreidde zich over de buitenste bladeren en geen mens die dan weet wat er innerlijk nog woekert.  Ik heb geen autopsie gedaan, volgens mij was het een natuurlijke dood.  Moge ze rusten in vrede, op de eeuwige compostvelden. 

 

23 oktober 2007

Klein klein kleutertje

Kleine Vogel vertelde dat ze op de speelplaats was overreden door een fietsende klasgenoot. Op een Plopfiets nog wel. En een andere klasgenoot had een vriendje vol op de mond geslagen zodat er een tand uitwas.

Het leven zoals het is : kleuterschool. 

Van sanseveria, kou en luiheid

Van hieruit gezien lijkt het wel zomer. Een strakblauwe hemel, felle zon.  Maar iedereen die al buiten geweest is, weet wel beter. Ijskoud is het.  Zoals ook Deze Mevrouw mocht ondervinden toen ze vanochtend per fiets op bezoek kwam.  En mij en passant wist te vertellen dat de sanseveria, die ik na jaren opzettelijke verwaarlozing eindelijk dood heb gekregen, helemaal niet zo lelijk geweest zou zijn, moest hij een hippe pot gekregen hebben. Te Laet helaas.

Ik zit nu zo gezellig in de zetel, met een boekje en Gaston op schoot. Maar jammer genoeg moet ik nog buiten, een fietslicht dat amper licht geeft gaan omruilen en de groenten en het fruit gaan halen. Ik heb er helemaal geen zin in, des te meer omdat ik flink verkouden ben, een loopneus en dito ogen heb en dus liefst van al mij nog wat dieper in de zetel zou nestelen met nog een dekentje er boven op.

Maar de plicht roept met luide stem dat uw huisvrouw haar luie karkas moet verheffen.  Diepe zucht, vooruit dan maar. En arme Gaston heeft geen passend jasje meer, zijn inauguratiegeschenk is hem te klein geworden dus hij zal het met zijn eigen pels moeten stellen.  

Terwijl ik dus al met één bil uit de zetel was, bedacht ik zonet een sluw plan.  Ik laat Geliefde de groenten ophalen, hij passeert er toch, en zeg tegen Zoon dat ik mij te ziek voelde en morgen de lamp wel zal ruilen.  Het is 's ochtends nog licht als hij vertrekt, dus hij heeft ze niet zo dringend nodig. Mwoehaha, wat een zaligheid.  Nu kan ik nog cocoonen tot kwart over drie, dan moet ik Vogel gaan halen en dié taak kan ik niet uitbesteden.  

Hemels, hemels.  Het lijkt wel of Gaston ook een zucht van opluchting slaakt.

 

22 oktober 2007

De Wonderbaarlijke Terugkeer van de tand

Ik was net een plastic zakje dat was meegekomen van de manège aan het leegmaken toen de Gaston fanatiek ergens aan begon te snuffelen.  Aangezien ik vanochtend een doosje Canderel had laten vallen, dacht ik dat hij er daar eentje van had gevonden dus ik buk mij vlug om het op te rapen.

En wonder, o wonder, het was geen Canderelletje maar Het Tandje! Denkelijk uit het zakje gevallen, maar hoe is het daar in terechtgekomen?  Heeft de Tandenfee voor een wonder gezorgd?  We zullen het nooit weten maar ik ben alvast blij met deze vondst.  

En met het feit dat ik niet de tips van de commentaren van de vorige post moet opvolgen. 

21 oktober 2007

De tand.

Nadat ik vanmiddag na mijn les van de Valk was gestapt meldde Vogel mij dat haar wiebeltand was uitgevallen.  Helaas tijdens het eten van een appel, dus de tand is denkelijk mee het spijsverteringskanaal ingegaan.

We hebben nog gezocht maar niks gevonden, dus de tandenfee moet het stellen met een briefje met de uitleg.  Maar aangezien ze vast niet het enige kind is waarbij een tand langs die weg verloren gegaan is, ben ik er zeker van dat de fee het wel zal begrijpen.  

 Allee zeg, mijn kleutertje zit nu met een gat in haar gebit.  Verdomd vreemd, maar ook heel schattig.