30 december 2007

Klein verzoekje

Kunnen we met z'n allen de uitdrukking 'ik heb/had zoiets van' in het jaar 2008 achterwege laten?  Want ik heb zoiets van : dat heb ik nu toch al een keer of 7 triljoen te veel gehoord.

De Huisvrouw dankt u! 

Stokje

Een stokje, waar heb ik dat aan verdiend ;)  Merci Tine

 Daar gaan we dan :

 3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?

Net zoals de stokjesgeefster moet ik een schaamtelijke bekentenis doen.  Ik ben namelijk blijven steken ten tijde van Bob Marley.  Ook van minder bekende reggae-artiesten  en van Afrikaanse muziek ben ik nog altijd fan, maar ik heb verleden jaar niks, maar dan ook niks nieuws leren kennen. Mystic Revelation of Rastafari is de laatste CD die ik gekocht heb waarvan ik echt ooooh deed.  Nee ik ben niet hip.  En dat éne liedje van Muse telt niet neem ik aan, want daarmee loop ik denkelijk ook hopeloos achter. Zucht.

3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven? 

- Natuurlijk de aankoop van een chihuahua, en de ontdekking dat dat echt, effenaf een geweldig hondje is. Puh aan allen die ermee lachen.

-Vermageren verslankt, uit de mond van Mevr. Gewikt.  Een waarheid als een koe medunkt. Eentje om nooit te vergeten.

-Dat er weeral een familielid gestorven is.  Het went nooit. Enfin niet dat ik vind dat het zou moeten wennen , maar het drukt mij telkens met de neus op het feit dat mijn ouders ook niet meer van de jongsten zijn. Slik.

 3 (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?

Precies drie staan er gelabeld, u mag ze herlezen. Voorts was mijn vraag aan Geliefde, terwijl we over de autostrade voorbij een reeks windturbines reden nou ook geen voorbeeld van gezond verstand.  Ik vroeg namelijk of de rotorbladen electrisch worden aangedreven.  Geliefde bezwoer me, nadat hij gedaan had met lachen, om dit nooit tegen iemand te vertellen.  Mondjes toe dus, Nijvere Lezertjes, dit blijft tussen ons. 

Ook weet ik sinds enige tijd dat als er 'Stalrust' op een paardenstal geschreven staat, dit niet wil zeggen dat er een nieuw paard met die naam is toegekomen.   

En dat de processierups niet processiegewijs van Limburg naar Antwerpen stapt, maar vlinder wordt en aldus migreert, zal ik ook nooit meer vergeten.

Oei, slechts 3 dingen mochten het zijn eigenlijk. Darn.

3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?

-Mijn Zoon omdat hij effenaf een fijne kerel is.

-Vogel , omdat ze haar slechte karakter zo feilloos weet te maskeren op school. En ook wel omdat ze gewoon een ontzettend koele meid is.

-Het feit dat ik de immer heersende chaos hier ten huize toch altijd weet om te buigen naar een gezellige wanorde, net voor het de spuigaten uitloopt, en dat met een minimum aan inspanning.  Het is voorwaar een kunst.

Ik gooi dit stokje naar De Bleke, De Gewikte en Stientje.  Met de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar want uiteraard ben ik nog niet aan mijn kerstkaarten toegekomen. Druk druk, weet u wel . 

27 december 2007

Paniek

Nu het vakantie is, Geliefde de Kleine Vogel 's  morgens entertaint (=met een glas melk voor de TV plaatst) en de hond waterdicht is tot half tien 's ochtends, maak ik daar uiteraard gebruik van om tot dan te blijven liggen.

Toen ik uit mijn slaapkamer kwam, zag ik dat Zoons deur wijd open stond.  En aangezien hij nog niet thuis was toen wij de avond daarvoor naar bed togen , ging ik direct van slaap- in paniekmodus.  Want ik dacht dat hij niet was thuisgekomen ergo een accident had gehad, ontvoerd was, of minstens lag te bloeden in een gracht ergens.  Alhoewel ik niet zeker weet of hier wel grachten in de buurt zijn. 

Ik stormde naar beneden, hysterisch roepend naar Geliefde, die in de kelder aan het rommelen was. 'O hij is al weg, van net voor ik opstond', zei hij rustig. Mijn hartslag, die ondertussen toch wel de 200 had bereikt, kalmeerde op slag.  En toen keek ik op mijn GSM. Zoon had in alle vroegte een smsje gestuurd, zeggende dat hij een zaalvoetbaltornooi had.

Toen hij thuiskwam en ik vertelde van de opschudding, lachte hij en zei dat hij mij natuurlijk niet zo vroeg durfde wakker maken en daarom maar een bericht had gestuurd.  Dat ik natuurlijk niet gehoord had. Schaam op mij voor mijn blijkbaar wijd en zijd bekend staande luiheid en ochtendhumeur.  En pluim voor de Zoon die mij 's ochtends ontziet maar wel zo attent is om mij op de hoogte te willen brengen van zijn wherabouts. Ik verdien hem niet.

25 december 2007

Voorbij II

De kroketten bruinden veel te langzaam.  En hoewel ik mijn tante al 10 keer verzekerd had dat de frietpot op zijn heetst stond, bleef ze maar vragen of ie niet wat hoger kon. Nee. Echt niet.  

Of er in de uitgaansmiddens van Zoon ook meisje rond een paal dansten, vroeg ze hem.  Nee, rol-oogde Zoon (jaja er wordt hier heel wat afgerol-oogd in Disfunctia), paaldansen doet men op heel andere locaties.

Mijn ma en tante bitsten wat naar elkaar, zoals schoonzusters sinds meer dan 40 jaar dat wel al eens doen, kan ik mij voorstellen.  Mijn pa en oom zagen het, zoals altijd met lede ogen aan maar hielden wijselijk hun mond.

De dames hebben dan nog de vreselijke gewoonte om te trachten elkaar te overroepen. Moeder ergert zich groen en geel aan tante die geen gelegenheid laat voorbij gaan om te klagen over hoe mager ze wel niet is.  En aangezien mijn ma lekker mollig is, meent ze daarin elke keer een verwijt naar haar kilo's teveel te horen.  Waar ze waarschijnlijk gelijk in heeft.

Vogel was in cadeau-euforie en ik kon enkel maar denken hoe heerlijk het zou zijn, moest ik in de zetel mogen gaan zitten, zonder lawaai aan mijn hoofd.  

Geliefde vond mij stil en verveeld.  Maar iemand moest toch stil zijn?  

Was het dan helemaal niet leuk? Jawel, het eten was prima, cadeautjes zijn altijd leuk, ook al weet men al op voorhand wat het pakje schaft.   En niemand was dronken en we lagen op tijd in de sponde.

Dat is ook weeral voorbij. Vanavond nog een etentje hier met schoonzus en schoonbroer.  En dan kunnen het weer een jaartje vergeten.

'Ik haat kerst' heb ik daarstraks nog tegen Zoon verzucht. En hij trad mij volmondig bij. Ook de onfeestelijke genen heb ik doorgegeven blijkbaar.

24 december 2007

Schizovogel

Zoon zijn rapport was zonder meer goed,  dikke dikke oef. Ik euforisch, hij blij.  De vakken waar hij zo voor vreesde waren gewoon super .  De nacht in Gent heeft hij meer dan verdiend, de halve slapeloosheid van mijn kant hoort er ongetwijfeld bij.

Vogel had ook een rapport en iedereen waaraan ik het voorlees of citeer barst ongegeneerd in lachen uit.  Wat stond er?

"Vogel is een lief en zachtaardig meisje, ze zou nog moeten proberen wat extraverter zijn"

15/1 is het oudercontact en ik ga vragen of we het wel over hetzelfde meisje hebben.  Het meisje dat hier rondloopt gelijk een generaal en geen moment, maar dan ook geen seconde haar mond houdt. Het meisje dat zonder gène 'Stoeme' tegen mij zegt, vergezeld van de BLEFTERAF ogen? 

Zachtaardig zoals in ik wurg de hond of ik duw mijn handen tegen mijn moeders keel wanneer ze mij goedenacht wil kussen?

 Extravert zoals in : ik wil niet dat mijn vriendin DIE en DIE verkleedkleren bij elkaar aandoet want DAT IS NIET MOOI!

Ik denk dat we hier met een zwaar geval van schizofrenie zitten.  Zou dat terugbetaald worden door het ziekenfonds?

22 december 2007

Mama, weer helemaal opnieuw

IMGP0711
De geboorte van Vogel was een heel andere zaak dan die van Zoon.  Om te beginnen dacht ik, hoe graag ik ook een kind wou met Geliefde, dat ik haar nooit zo graag zou kunnen zien als Zoon.  Want hoe zou dat nu kunnen?  Maar ik meende dat mijn gebrek aan liefde wel zou gecompenseerd worden door Geliefde, die voorwaar een Goed Mensch is.

Ten tweede zei de gynaecologe mij met een maand of zes dat een KS zeer waarschijnlijk was, want ze lag in stuit en was precies niet geneigd om te draaien.  Ze vertelde dat ietwat meelevend zorgelijk en keek dan ook lichtelijk verbaasd toen ik nog net niet in juichen uitbarstte.  Want de bevalling van Zoon was nou niet iets wat je zou willen overdoen, hoe geweldig het einderesultaat ook was.

Blijgemoed gingen wij op 23 december naar het ziekenhuis voor de afgesproken KS, getuige de foto nog genomen door Geliefde terwijl ik al aan een of ander infuus lag , pre-op.  Even blijmoedig onderging ik de ruggenprik die mij helaas bij Zoon onthouden was.  En vrolijk liet ik mijn buik opensnijden en weer toenaaien.  En daar was ze dan. De Kleine Vogel die men mij eerst voor ongeveer drie seconden boven het operatiedoek liet zien , waardoor deze wegschoof en ik het toenaaien mijner ingewanden via de operatielichten (waar spiegelende oppervlakten inzitten) kon aanschouwen.  Zeer bijzonder, moet ik u zeggen.

Ze werd eerst gewogen en gemeten wat nog geen sinecure was, omdat ze totaal dubbelgeplooid bleef liggen wegens maanden stuitligging.  En toen mocht ik haar zien, zijdelings omdat men mij nog moest repareren. Ik herkende haar niet.  Want ze was gezwollen in haar gezicht, gek genoeg.  Maar toch...

Uren later, toen we alleen waren en ik haar trachtte over te hevelen van mijn rechtse kant naar de linkse, wat niet evident is wanneer uw buikwand doorgesneden is, en ze zowat half rechtstond tegen de sponde van mijn bed, kon ik eindelijk face à face kennismaken met mijn dochter.  'Zo zie je er dus uit', zei ik haar.  Maar eigenlijk was dat niet nodig, want van de moment dat ik haar nog maar een zijdelingse blik kon gunnen, op haar opgezwollen gezichtje,  wist ik het al.  Dit was Mijn Dochter, ook weer voor eeuwig en altijd.  Hoe had ik ooit kunnen denken dat ik haar niet graag zou zien?  Gelukkige 5de,Vogeltje. (een aantal uur te vroeg, want ze is op 23/12 jarig, om 13.15h)

19 december 2007

Familiefeest

Engel
Het was weer familiefeest, zoals het grootouderfeest sinds verleden jaar heet omdat er nu ook ouders mogen komen.

 Het thema was het Kerstverhaal en mijn Vogel was een engel. Een beetje een miscast zou men kunnen denken maar haar engelenhaar maakt veel goed.

Ik heb weer overvloedig getraand natuurlijk en voor de rest heel hard gewerkt want het OC doet traditiegetrouw de inrichting en afbraak van de zaal en koffie en gebak .  

Dus na de twee cakes die ik gisteren gebakken heb, mocht ik er vandaag nog eens drie bakken want morgen viert ze haar verjaardag in school omdat ze in de vakantie jarig is.  

Gelukkig is er voor zo'n gelegenheden het Hertacakedeeg.  Dikke oef.   Geen oma of kleuter die het merkt .  Een mens mag het zich al eens gemakkelijk maken.  Die voor Vogel heb ik wel uitbundig versierd.

Ik denk dat Hertacakedeeg een standbeeld verdient. Echt wel.

 

18 december 2007

Elf?

Speciaal voor Mevr. Vooralsof :

KLIK !

 Zo creatief hebt ge hem toch nog niet gehad he? Prettig kerstfeest!

Draakhond

Iemand had vandaag geen  zin om de kou te trotseren, zelfs niet in de nieuwe schitterende creatie van Mevr. Jipie.

gaston2

 

gaston

Maar dan ook echtigentechtig géééén goesting.

Helaas ben ik net iets sterker.  Arme Gaston. 

17 december 2007

Een ware odyssee

Deze middag tijdens een telefoongesprek met Mevr. Zsazsa vroeg ze mij om even gauw een recept op te zoeken in het boek van Rick Stein.  Want het papiertje waar ze het verleden keer opgekrabbeld had, was niet meer helemaal leesbaar.  Dienstbaar as ever, ruk ik gezwind het boek uit de kast en begin te zoeken.  En te zoeken.  En te zoeken. 

decoration

'Hoe merkwaardig toch', zeg ik, 'verleden keer had ik het direct.' .  Ik blader en blader en kijk en kijk, maar geen recept te bespeuren dat eruitziet als een lasagne van pasta met gehaktsaus.  Geen seldertakje te zien, geen bechamelsaus die mij in het oog springt. Ook Mevr.Z. vindt het vreemd en sommeert mij, na een kwartier geblader om één voor één de titels van de recepten in de categorieën 'Wild' en 'Vlees' voor te lezen.  We passeren talloze canards en enige kippen, wat lamsgerechten en wel tien keer kom ik terug op de 'Stierenvechtersstoofschotel' die de enige is waar pasta en wijn aan te pas komt.

'Niet de Stierenvechtersschotel!' krijst ze bijna in mijn oor wanneer ik voor de vijfde keer opper dat dat het misschien is.  Met okselvijvers onder mijn armen blader ik verder.  

'Ge hebt toch wel het juiste boek' vraagt ze wantrouwig.  Ik zeg dat ik toch maar één Stein heb.  Stiekem verdenk ik haar er al van om het betreffende blad uit mijn boek gescheurd te hebben.  'Nee kieken' fulmineert ze 'want dat zou ik nu niet om het recept vragen natuurlijk'.  Daar heeft ze een punt. 'Het is toch blauw, het boek?' vraagt ze nog. Ik bevestig.

En dan zegt ze dat het niet het juiste boek kàn zijn, want in HET boek staan legio pastarecepten en hier amper.  Ik keer mij, wanhopig maar welwillend, naar de kookboekensectie in mijn kast en wat ziet mijn oog?

decoration

De andere Rick Stein dus. Oeps.  En inderdaad een stuk blauwer dan de eerste.  Ik moet het toegeven. 

36 minuten, voorlezen van het recept inbegrepen.  Men zal nooit kunnen zeggen dat ik niets voor mijn vriendinnen over heb.