21 januari 2008

Het weekend had best fijner gekund. Ow ja.

Vrijdag begon met een stevige hoest en eindigde met een hoestfest zonder weerga.  Of beter gezegd : eindigde niet, want slapen als je niet meer dan twee keer een half uur stopt, is schier onmogelijk.

Zaterdag ging in diezelfde trant verder.  Geliefde keek bezorgd en opperde om naar spoed te rijden, dus ik denk dat het wel een griezelig hoorspel was dat ik bood. Ik sloeg zijn aanbod echter rol-ogend af. De koorts ging van gewone koorts tot rilkoorts en ik prefereerde de laatste want merkwaardig genoeg hoestte ik niet wanneer ik rilde.

 Geliefde maakte mij thee met citroen nadat ik al vijf keer gezegd had dat ik geen thee beliefde.  Uit beleefdheid besloot ik hem toch op te drinken maar spuwde hem ei zo na uit bij de eerste slok. Muntthee met citroen is niet te drinken, fluisterde ik hem toe, want van normaal spreken, laat staan roepen, was al lang geen sprake meer.  Geen man overboord : 5 minuten later mocht ik mij in weer een ongewenste thee verheugen.  De eerste slok leerde mij echter dat ook Yogithee met citroen niet te pruimen valt.  En toen heb ik mijn laatste stemgeluid bij elkaar gezocht om te vragen waarom hij niet gewoon gewone thee neemt, als hij dan toch perse citroen ergens aan wil toevoegen en ofdat hij de hele theekwestie niet gewoon kon vergeten.  Wat hij gelukkig ook gedaan heeft.

Zondag, na de tweede buikspierverscheurende nacht, waarin ik tot mijn grote schaamte zelfs af en toe 'mama' gekermd heb, heeft Geliefde de dokter van wacht gebeld.  Die kwam, als een kruising tussen Dr. Beaucourt en een arts zonder grenzen, met niet één maar twee gigantische tassen (waarvan een knalgele) én een grote plastic zak waarin medicijnen bleken te zitten, alsof hij in een of andere Afrikaans huttendorp dacht te gaan belanden.  Ze waren echter bestemd voor eenzame mensen die te ziek waren om hun huis uit te gaan, wat wel heel nobel was van hem, en zelfs ik kreeg een Dafalgan forte uit de diepte van de plastieken zak, nadat ik zei dat ik alleen Aspro in huis had.

Bronchitis, was zijn verdict, en een goeie straffe penicilline het medicijn want anders ging ik naar een longontsteking gaan. Plus een paardenmiddelhoestsiroop.  Die had hij nog nooit voorgeschreven, bepeinsde hij tijdens datzelfde voorschrijven.  'Maar in uw geval...'voegde hij eraan toe.  Ik antwoordde met de tigste hoestpartij.

Vandaag, exact twaalf uur na mijn eerste tablet, voelde ik mij terug een mens en dankzij de siroop heb ik de vorige nacht zowaar geslapen.

Maar raad eens?  Nu zijn Zoon en Geliefde ziek. O joy.  En tegen woensdag pronostikeer ik dat Vogeltje wel de volgende zal zijn.  Het wordt nog een fijne week, dat ziet men van ver.

O ja, mijn onderoogrimpels hebben sinds dit weekend gezelschap gekregen van schitterde paarse wallen.  Het komt nooit meer goed daar onder mijn kijkers, vrees ik zo. 

Commentaren

Verzorg u maar goed! En veel beterschap.

Gepost door: Joke | 22 januari 2008

Mo suske toch! Ook van mij veel beterschap gewenst, en het karakter om het roken nu echt te laten.

Gepost door: Virginia | 22 januari 2008

't zal beteren, ooit Ook de ergste fluimen trekken op, zelfs met citroenthee...

Gepost door: Florestien | 22 januari 2008

De commentaren zijn gesloten.