31 januari 2008

Nevel in mijn hoofd

Is het in tijden van te weinig slapen toch nog een heel grote idiotie om zich af te vragen waar ergens ten lande Werchter Boutique gaat plaatsvinden?  En pas de dag daarna een Aha Erlebnis te krijgen? 

 

29 januari 2008

Sprookjesachtige boodschappen.

Mijn uitstap van de dag ging naar de buurtwinkel.  Waar ik mijn caddy vollaadde met drank ende spijzen en vervolgens terug naar huis wandelde.  Onderweg werd ik door een behulpzame medevoetganger attent gemaakt op het melkspoor dat ik achter mij liet, als ware ik Hansje en Grietje. 

Het geweld van de boodschappen was een onderaanliggende melkfles teveel geworden en die spuwde haar inhoud uit.  Door een gat in de caddy kon deze fijntjes naar buitendruppelen zodoende dat mijn spoor feilloos te volgen was tot thuis want ik kon moeilijk onderweg 20 kilo boodschappen uitladen op de weg om de snoodaard eruit te keilen.

Nog een wonder dat ik niet alle katten van de buurt achter mij aan had lopen, rattenvanger van Hamelengewijs.   Niet alle dus, maar toch wel eentje.  Die zelfs mee de trap naar de voordeur opliep.  Maar bij het zien van Gaston deinsde ze verschrikt achteruit.   Gelukkig voor haar lag er nog een halve liter melk op de weg, bij wijze van troost.

28 januari 2008

Dappere mensen

Vrijdag was Vogel weer helemaal beter dus liet ik onze zaterdags afspraak met Mme. Zszazsa doorgaan. Want zij kwam  Kate temmen.  Kate, ons jongste paard dat al een tijdje vervelend doet en niet wil galoperen.

Mme. Z. draafde fluks rond met Kate en wilde toen aangaloperen. Kate ging vol in de remmen en begon een beetje te bokken.  Waarop Mme. Z.  heel gezwind haar plaats afstond aan Mr. Z.  die Kate zeer heldhaftig aanpakte en niet maalde om bokken en een steigertje.  Op de duur galopeerde ze alsof er een roedel wolven achter haar aanzat.  Iedereen was gepast onder de indruk van Meneer Z.  Mme. Z. heeft Kate nog uitgestapt achteraf.  Ach ja, dat moest toch ook nog gebeuren.

Toen was ik nog slachtoffer van een bizar luciferincident waardoor ik nu met een etterende wonde aan mijn vinger zit. Maar daar hoort u misschien nog wel iets meer van binnenkort.  Dan zijn we maar gaan dineren waarna Vogel wederom volledig koortsig instortte en nu nog altijd ziek is.  Verdict : bronchitis.

En ik krijg zo langzamerhand de neiging om te gillen dat ik buiten wil, weg van zieke kinders en man.  Maar ik hou mezelf in.  Ik ben bijna net zo dapper als Mr. Z.

25 januari 2008

Bedhead

Ik ben niet het type dat als een vogelverschrikker de deur uitgaat al is het maar over de deur.  Dus ook vanochtend zag ik dat de wallen naar beste vermogen gecamoufleerd waren, de wimpers geverfd en de lippen geglost alvoor ik naar de buurtsupermarkt wandelde.

Daar toegekomen zag ik in de weerspiegeling van de etalage dat ik vergeten was mijn haar te borstelen.  Het was niet dramatisch, maar ik zag het en ik voelde het vooral toen ik geschrokken mijn hand naar mijn achterhoofd bracht.

Aangezien ik echter niet verwachtte een schare apetijtelijke mannen tegen te komen, noch een kudde tot in de puntjes verzorgde vrouwelijke stijliconen die respectievelijk zouden vluchten dan wel gniffelen met mijn warrige haardos, stapte ik ongekamd de winkel binnen.

De immer goedgekapte kassadame, die mij zo goed als dagelijks ziet, wierp mij een onderzoekende blik toe.  Ik dacht 'O jee, ze heeft het gezien'.

Maar nee.  Wat ze zei was : 'Uw haar is mooi, er is een stuk af, nietwaar?' Ik knikte schaapachtig.  

Thuisgekomen heb ik onmiddellijk mijn borstel weggegooid. 

Vogelgriepje

Zoals ik volledig juist voorspeld had, werd Kleine Vogel woensdag ziek.  Vandaag is ze echter weeral terug haar eigen flukse zelve.  Terwijl Geliefde en ik, hoewel redelijk genezen, ons nog voortslepen als leefden we onder water, huppelt zij na amper 2 dagen al weer energiek rond. 

Behalve vanmiddag.  Opeens begon ze te huilen en begroef zich onder haar dekbed, dat we bedgewijs op de zetel hadden gelegd.  Met grote gierende uithalen lag ze te snikken .  En wat er mis was, kon ze niet echt zeggen.

Maar snappen deed ik het wel : na dit griepje is het heel af en toe alsof iemand plots zandzakken aan je extremiteiten bindt en dan heel vlug gaat lopen. Jou achterlatend alsof je honderd kilo weegt en met ogen die alleen nog maar willen toevallen.

Ook ik heb al een paar keer in tranen willen uitbarsten, maar na mijn schaamtelijke gekerm om mijn moeder weersta ik dergelijke impulsen.  Vooral omdat ik de daaropvolgende impuls om alles aan U, Nijver Lezertje , te komen opbiechten niet kan onderdrukken. 

En er schiet al weinig genoeg over van mijn street credibility sinds het begin van deze blog.  Zucht uw huisvrouw terwijl ze de schamele resten van haar trots bijeenveegt. 

 

23 januari 2008

Cliché

Telt u even mee met mij?  Ik ben vrijdag ziek geworden en was pas gisteren weer iets dat als een menselijk wezen kon beschouwd worden. Dat zijn 4 dagen van ellende.  Geliefde is maandag ziek geworden en is vandaag al een heel stuk opgeknapt. Dat zijn 2 dagen.

We vergelijken verder : ik had iets griepigs met een bronchitis bovenop.  Hij heeft iets griepigs met een hoest die zich om het uur eens manifesteert.  Ik moet toegeven dat hij de hoest heel dramatisch een podium verschaft, met veel gevloek en getier, maar dat is hier niet ter zake doende.

Wat blijkt nu?  Dat hij veel en veel zieker is dan ik. Zijn ribben doen veel meer zeer van het hoesten, hij hoest ook veel harder en meer en hij heeft hogere koorts, én meer natuurlijk. Meer nog? Zijn griep duurt al veel langer en hij is veel zieliger.

Ik heb medelijden.  Met mezelf.  Omdat ik met een cliché samenwoon op dit moment.  Een ziekemannencliché.  En meer dan dat waarschijnlijk. Want hij is denkelijk de ziekste man die Ooit bestaan heeft.

Kill me.

22 januari 2008

slaapstoornissen

Ik heb een kleine afwijking.  Moest u dit aan Geliefde vragen zou hij eerder zeggen dat mijn afwijkingen gaan van microscopisch klein tot golemgroot maar vandaag hebben we het over een wel hele bijzondere.

Ik snurk, maar volgens Geliefde snurk ik niet zomaar.  Nee ik snurk selectief.  Wat blijkt nu?  Een halve nacht heerst er peis en vree maar als hij zich durft omdraaien dan begint mijn concerto voor 12 kettingzagen en een bos. 

Een normaal mens moet zich al wel eens omdraaien, al was het maar om doorligwonden te voorkomen Hij probeert dat moment zo lang mogelijk uit te stellen en dan heel voorzichtig van positie te veranderen.  Tevergeefs echter. Vanaf het eerste moment begin ik kwaadaardig te ronken.

Ik geloof echt dat zijn bewering dat hij amper een oog toe doet, al jaren, waar is.  In zijn plaats had ik mij allang vermoord.

Het gekke is, dat toen Vogel nog een babyvogel was, ze een gelijkaardig gedrag vertoonde.  Ze sliep in onze slaapkamer en ik mocht mij draaien en keren zoveel ik wilde maar als Geliefde nog maar een pink bewoog, begon ze te steunen en kreunen dat het een lieve lust was. 

Met deze wil ik niet beweren dat Geliefde zelf snurkvrij is.  In tegendeel, op dit eigenste moment ligt hij, helemaal van de wereld , in de zetel te slapen, al snurkende.

En daarom, Nijvere Lezertjes, pleit ik voor de Aparte Slaapkamer.  Want de afgelopen nachten heeft één van ons telkens in de zetel geslapen om de andere niet wakker te hoesten.  Wat een luxe.  Men  heeft geen last van andermans geluiden, bewegingen en ledematen.  Ideaal.  Wie o wie heeft er ooit besloten dat  (niet-) echtlieden,  het bed moeten delen?  Voor de procreatie moest men het alvast niet laten, bezoekuren vallen te regelen. 

 

 

21 januari 2008

Het weekend had best fijner gekund. Ow ja.

Vrijdag begon met een stevige hoest en eindigde met een hoestfest zonder weerga.  Of beter gezegd : eindigde niet, want slapen als je niet meer dan twee keer een half uur stopt, is schier onmogelijk.

Zaterdag ging in diezelfde trant verder.  Geliefde keek bezorgd en opperde om naar spoed te rijden, dus ik denk dat het wel een griezelig hoorspel was dat ik bood. Ik sloeg zijn aanbod echter rol-ogend af. De koorts ging van gewone koorts tot rilkoorts en ik prefereerde de laatste want merkwaardig genoeg hoestte ik niet wanneer ik rilde.

 Geliefde maakte mij thee met citroen nadat ik al vijf keer gezegd had dat ik geen thee beliefde.  Uit beleefdheid besloot ik hem toch op te drinken maar spuwde hem ei zo na uit bij de eerste slok. Muntthee met citroen is niet te drinken, fluisterde ik hem toe, want van normaal spreken, laat staan roepen, was al lang geen sprake meer.  Geen man overboord : 5 minuten later mocht ik mij in weer een ongewenste thee verheugen.  De eerste slok leerde mij echter dat ook Yogithee met citroen niet te pruimen valt.  En toen heb ik mijn laatste stemgeluid bij elkaar gezocht om te vragen waarom hij niet gewoon gewone thee neemt, als hij dan toch perse citroen ergens aan wil toevoegen en ofdat hij de hele theekwestie niet gewoon kon vergeten.  Wat hij gelukkig ook gedaan heeft.

Zondag, na de tweede buikspierverscheurende nacht, waarin ik tot mijn grote schaamte zelfs af en toe 'mama' gekermd heb, heeft Geliefde de dokter van wacht gebeld.  Die kwam, als een kruising tussen Dr. Beaucourt en een arts zonder grenzen, met niet één maar twee gigantische tassen (waarvan een knalgele) én een grote plastic zak waarin medicijnen bleken te zitten, alsof hij in een of andere Afrikaans huttendorp dacht te gaan belanden.  Ze waren echter bestemd voor eenzame mensen die te ziek waren om hun huis uit te gaan, wat wel heel nobel was van hem, en zelfs ik kreeg een Dafalgan forte uit de diepte van de plastieken zak, nadat ik zei dat ik alleen Aspro in huis had.

Bronchitis, was zijn verdict, en een goeie straffe penicilline het medicijn want anders ging ik naar een longontsteking gaan. Plus een paardenmiddelhoestsiroop.  Die had hij nog nooit voorgeschreven, bepeinsde hij tijdens datzelfde voorschrijven.  'Maar in uw geval...'voegde hij eraan toe.  Ik antwoordde met de tigste hoestpartij.

Vandaag, exact twaalf uur na mijn eerste tablet, voelde ik mij terug een mens en dankzij de siroop heb ik de vorige nacht zowaar geslapen.

Maar raad eens?  Nu zijn Zoon en Geliefde ziek. O joy.  En tegen woensdag pronostikeer ik dat Vogeltje wel de volgende zal zijn.  Het wordt nog een fijne week, dat ziet men van ver.

O ja, mijn onderoogrimpels hebben sinds dit weekend gezelschap gekregen van schitterde paarse wallen.  Het komt nooit meer goed daar onder mijn kijkers, vrees ik zo. 

16 januari 2008

Koken voor kinderen

Ik ga een kookboek schrijven." Koken voor kinderen van 2 tot 18 jaar! " Dat is slechts de werktitel, ik hou mij aanbevolen voor een pakkender opschrift.

Ik begin er subiet aan en binnen een uur is hij klaar.  U krijgt alvast een sneak preview :

-Voorwoord 

-Pagina 1 : spaghetti bolognese (zonder waarneembare groenten)

-Pagina 2 : tomatensoep met balletjes (zonder waarneembare groenten)  

-Pagina 3 : tortellini (met niks voor uw kleuter, met bolognese voor uw puber)

-Pagina 4 : omelet

-Pagina 5: roerei

-Pagina 6 : spiegelei

-Pagina 7 : nuttige telefoonnummers (pizzahut delivery, frituur, pitadelivery, Quick)

-Dankwoord aan mijn kinderen voor hun onschatbare bijdragen aan het tot stand komen van het idee voor dit boek, zoals daar zijn : 'Eikes wasda??' en 'Vies !!! Dat lust ik niet!' of 'Doe je dat expres, die pasta verknoeien met die saus?' 

-Index.

 Het wordt een groot succes, ik voel het.

Meester, de hond heeft mijn huiswerk opgegeten!

Indien er ook pubers, of puberouders, onder de Nijvere Lezertjes zijn : dat excuus is dus perfect bruikbaar. 

Meer nog, het is zelfs geen excuus, honden vreten wel degelijk papier.  Aanschouw hieronder een brief , van een ouder aan het oudercomité, die Gaston uit mijn tas gepikt heeft.

Ik kan er niks meer van maken.  En dus moet ik gaan zeggen : mevrouw, wat was uw punt want de hond heeft uw brief opgegeten? Zou ze het geloven? 

IMGP0725