08 april 2008

Het beesteke toch.

Ik dacht de Gaston eens wat onafhankelijker te maken en hem alleen thuis te laten in plaats van hem naar mijn ma te brengen terwijl ik ging paardrijden.

Maar mijn tegenwoordig redelijk presterende poetsvrouw was thuis, dus die heeft zich over hem ontfermd.

Ik belde, gelijk een bezorgde moeder, van op de manège om te vragen hoe het met hem ging.

Prima zei ze.  Hij huilde niet (bij mijn moeder weerwolfhuilt hij) en hij ZAT nu bij haar.  Dus ik vraag me af wat zij aan het doen was, terwijl hij bij haar zat.  Voorzekers niet aan het dweilen.

Maar kom, als het beesteke maar gelukkig is he. 

Commentaren

Ging er dan geen steek door uw moederhart toen bleek dat hij helemaal niet huilde en bij haar zat ? ;-)

Gepost door: miss congeniality | 09 april 2008

En als de ama maar gelukkig is...

Gepost door: Leen | 10 april 2008

jaja Honden en poetspersoneel hé... :-)

Gepost door: Bart | 10 april 2008

De commentaren zijn gesloten.