29 april 2008

De week van kwaad naar erger.

Uw Huisvrouw gaat vanaf morgen een paar dagen naar zee.  Helemaal alleen met Kleine Vogel.  Ergens vrees ik dat dat mijn gemoedsrust niet ten goede gaat komen.  Maar wacht, we gaan niet helemaal alleen : Flip de beer gaat ook mee!

Flip is de logeerbeer van school.  Die komt met een hele krat vol kleren, knuffels en zelfs een tandenborstel.  Dus ik mag behalve mijn eigen besognes en de hond, ook nog een kist vol Flip meezeulen. Fijn, fijn.  En, om het af te maken, mag ik dan nog een verslag schrijven van wat Flip allemaal meegemaakt heeft bij ons. O joy!

Zaterdag ben ik terug en zondag staat er, dankzij mijn eigen stommiteit nog iets anders fijns op het programma : een buitenrit op een manègepaard (dezelfde knol die mij in mijn manègepaardtijd eens gebeten heeft) samen met vrienden S. en M.  

Want een mens zegt onschuldig dat hij op alle manègepaarden gereden heeft en vriend S.(die begreep dat ik op alle paarden wil rijden) gaat accuut het degoutantste paard van de manège voor mij boeken om buiten te gaan rijden.  Ik die nooit buiten rijd, en paard D. waar ik niet al te veel fiducie in heb.

Want op mijn eigen Valk mocht ik niet, ah nee, ik kon toch op alle paarden rijden, had ik gezegd.  Dus als u na zondag niks meer van mij hoort, kom mij alstublieft ergens ten Kempe van het beton afschrapen. Of beter nog, laat ons hopen op gigantische stormen ende stortbuien, dan zou het niet doorgaan.

 Update : Net telefoon gekregen van vriend S. : we gaan niet buiten, zondag. Fieuw. Af en toe blijkt hij toch een hart te hebben.  Of zou het zijn teergeliefde M. geweest zijn, die hem op andere gedachten gebracht heeft? 

27 april 2008

Effenaf schoon

Lang geleden dat u Gaston hebt zien verschijnen hier?  U hebt hem gemist?  Daar ga ik dan iets aan doen, zie!

Hier ziet u hem in het park, geduldig wachtend tot we naar huis gaan zodat hij onderweg elke struik, bank, plant, grasspriet, boom of onroerend goed kan beplassen.

picresized_1209327640_IMG018

En dan hier op de manège samen met zijn grote liefde de boxer.  Eerst samen gespannen kijken, geen idee naar wat, en dan een beetje hondenporno om te ontspannen. Op de foto lijkt Gaston wel gigantisch in vergelijking met de Boxer, maar dat ligt aan het perspectief want in het echt is het verschil wel heel groot.

picresized_1209327238_IMG024

 picresized_1209327302_IMG025picresized_1209327355_IMG026

Aaaah l'amour! 

24 april 2008

Effenaf lekker

Een broodje martino gevolgd door een sigaret.  Waarbij het dan eigenlijk de sigaret is die zo heerlijk smaakt. 

En ja, ik ben raar, ik weet het. 

22 april 2008

Effenaf ondynamisch

Ik kom van de manège en op de snelweg zie ik op de dynamische borden dat we verzocht worden 70 te rijden want dat het file is van parking X tot Z , een paar kilometer verderop.

Iedereen lijkt het te negeren en rijdt een stuk sneller.  Luttele afstand later mogen we alweer 90.  Ik heb ondertussen niks gemerkt dat op een file of calamiteit lijkt.  En even verder aan Parking X is er ook geen probleem te bespeuren.  

Eindje verder mogen we weer maar 70.  En dan 90. En dan opeens weer 100.

Achter de knoppen van de Dynamische Borden zit ofwel een ondynamisch slapend heerschap dat niet gezien heeft dat de file al lang verleden tijd is, ofwel een grapjas die denkt dat hij een computerspel speelt.  Wie zal het zeggen.

Effenaf gemakkelijk

O kijk, ik heb al geblogd vandaag, is dat niet gemakkelijk?

Maar dan wel hier : Jutblogt 

21 april 2008

Effenaf belachelijk.

Ik ging om lenzen voor Zoon, in het Kruidvat.  Ik ben 3 meter van de kassa verwijderd wanneer ik 'Mevrouw, mevrouw!!' hoor. 

'Honden mogen hier niet binnen', zegt het kassameisje.  Ik kijk verbaasd, want ik ben al tig keer met Gaston in het Kruidvat geweest. 'En als ik hem oppak?' vraag ik.

'Nee ook niet. U kan hem buiten vastmaken'.  

IK DOCHT HET NIET, beste Kruidvatmensen.  Alsof ik mijn Gaston daar zou vastbinden om dan voorzekers bij het buitenkomen een lege leiband te vinden.  

'LOTMOR' zeg ik, en stap vertoornd naar buiten, boze blikken werpend.  

Zoon, het spijt mij effenaf, je zal zelf om je lenzen moeten.   

Effenaf degoutant

87293

Net aangetroffen bij het puinruimen.  Een houten schuifje, vol met paaschocola, bovenop de verwarming.   Hoe komt ze er toch bij? 

20 april 2008

Effenaf.

Zoon vroeg of ik nog even mee een ritje ging doen, om zijn rijkunstvorderingen te beoordelen.  Uw Huisvrouw is niet te beroerd om om half tien des avonds nog even te gaan cruisen, dus off we were.  De radio mocht niet op maar ik mocht iets kiezen van zijn Ipod ding.  Eerst even de draaitechniek bekijken, en toen kon ik zoeken. 

Wanhopig speurde ik naar een bekende naam.  Zoon werd al ongeduldig en sommeerde mij om dan maar Muse te pakken.  Prima, Muse kan ik nog wel aan, meer zelfs : Time is running out was zelfs lange tijd mijn snelweglied.  Na Muse draaide ik verder. En verder en verder.  En toen zag ik Eric Clapton staan.  Verheugd druk ik het okknopje in.  

En toen kwam er iets raars.  Iets waar Eric volgens mij niets mee te maken zou willen hebben, maar ik zwijg.  Tot we tien minuten verder zijn en ik alsnog informeer wie Layla zo verkracht heeft.  Dat was niet den Eric, informeert Zoon mij, je hebt op dat daarboven gedrukt, dat was *E...slamedood* en dat is Drum n Bass. Owkay.   

Ondertussen wil hij parkeren oefenen.  Ik moet een plaats zoeken.  We kibbelen een eind weg over te groot en te klein  , maar hij doet het goed. Hij doet het over het algemeen goed, alhoewel hij voor het examen beter zijn twee handen aan het stuur zou houden.

Dan zet hij een muziekje op. Waar mijn zenuwuiteinden nu nog van aan het krijsen zijn.  Ik vraag hem hoe hij in godesnaam vrijwillig naar zulke herrie kan luisteren.  Hij luistert naar alles, zegt hij.  Maar ik niet, Lieve Zoon. Effenaf niet. En ik moest ook stoppen met om de 2 minuten 'effenaf' te zeggen.   Dat weten we dan ook weer al.  Het was al bij al weer een faane rit. Effenaf.

Die dag op de snelweg²

Ik kom vandaag van de manège en vergeet, jaja ik weet het rol-oog en wat dies meer zij, het alarmknopje in te drukken.  Piepje ook niet gehoord, en wederom gsm.  Alarmcentrale.

'U moet de code weer weten, moment want ik zit op de snelweg' Want nu had ik de code wel bij, maar ging de snelweg verbazend goed vooruit. Flitswaardig goed vooruit zelfs.

'O nee Mevrouw, geef uw gsm nummer dan maar, dat is ook wel goed'.  

 Sé, is dat nu niet om het floeren schijt te krijgen, vraag ik u?  En omdat ik niet wou discussiëren tegen zoveel per uur over het voorgaande feit, heb ik gewoon mijn gsm nummer gegeven.

'Dankuwel Mevrouw en nog veilig thuis.' Jaja. En vooral tssssssssss en pfuh. 

18 april 2008

Die dag op de snelweg

Onlangs zat ik in een file.  Zoals altijd stond de radio veel te luid.  Ik heb namelijk een hoog Johnnygehalte in de auto.  Toen kwam er verkeersinfo uit de luidsprekers en ik hoorde nét mijn GSM afgaan.  Die ik natuurlijk moest opgraven uit mijn tas waar die van Mary Poppins niks tegen is.

Gemist gesprek dus.  Ik bel terug en het is de alarmcentrale, want zoals minimaal 1 keer per week was ik het alarm vergeten afzetten en door de schallende radio had ik het amechtige gepiep dat mij daar dan aan moet doen denken niet gehoord.  En dan peinst men ergens in Brussel dat ik gecarjackt ben.  Maar geen nood, even de code doorgeven en het is in orde.

Helaas wist ik de code niet meer.  Of toch niet in de juiste volgorde.  En dan wordt men wantrouwig, want dat wil zeggen dat er denkelijk iemand met een pistool tegen mijn hoofd naast mij zit en ik express een fout nummer doorgeef.

'Maar ik weet het ECHT niet meer, kan ik mijn andere gegevens niet geven, geboortedatum zoiets, dan kon toch ook?' vroeg ik aan de alarmmens.

'Nee dat kan niet' nukte hij. 

'Toch wel, want zo heb ik dat nog gedaan' bitste ik.

'Toch niet' hield hij vol.  

'En ge gaat me toch niet vertellen dat ik hier dan subiet ga stilvallen, midden in een file op een snelweg?' piepte ik angstig.

'Dat zou kunnen' antwoordde hij droog.

En toen werd ik toch even zenuwachtig.  Maar ondertussen schalde hij mijn  naam door de 'controleroom' en kwam terug met de geruststellende boodschap dat ze mijn man gebeld hadden toen ze mij niet konden bereiken en dat hij de code al had doorgegeven.

Ik ging dus niet stilvallen.  Maar waarom had hij de code doorgegeven zonder even te checken of ik niet echt gecarjackt was? Daar moet ik nog even achter informeren want dat kunnen we met de beste wil van de wereld niet vriendelijk noemen. Grrmbl.