31 juli 2008

Nog eentje

Dat het mij over het algemeen aan daadkracht ontbreekt, daar was u vast al wel achter. Alles wat ook maar enigszins zweemt naar iets waar 'ik moet' in voorkomt, daar probeer ik aan te ontsnappen.  Of het toch zo lang mogelijk uit te stellen tot er geen ontkomen meer aan is. 

U mag hieronder verstaan : rekeningen betalen (aarrrghhh dat onnozele kaske met de challenge en de response), hondeneten kopen, was draaien en strijken godbetert en allerlei administratiefs doen.

Het perfecte excuus hiervoor is, en het spijt mij te moeten zeggen : enkel voor rokers, een steeds kleiner wordende groep, De Sigaret.

Want wat is dé slagzin ten Huize Disfunctia : nog 1 sigaretje (mind de '-je' erachter, want als dat er niet bijgezegd wordt, dan telt het niet), en dan ga ik...

Van nog 1 sigaretje komt ook een tweede tas koffie, waardoor men alras geneigd is toch nog maar 1 sigaretje op te steken.  En zo glijdt de tijd voorbij. 

Desalniettemin heb ik allerlei administratiefs afgehandeld wegens telefonische smeekbeden van de partij die mijn noeste arbeid in ontvangst moest nemen, hondeneten gekocht want ook Blinde Bull Terriers moeten eten, was gedraaid en een opruimactie gehouden. 

En nu is het dringend tijd voor een sigaretje.  Of twee.

Deze ochtend in de brievenbus

phplve484AM

Een brief van de postmeester.  Mijn brievenbus bevindt zich niet aan de rand van de straat (waar hij gelijk in heeft) én 'de toegang tot de brievenbus is moeilijk of gevaarlijk voor de postbode'.  7 treden scheiden de grond van de brievenbus in mijn deur, en als we de armlengte van de facteur in acht nemen, zijn dat er waarschijnlijk slechts 3.

Zo moeilijk is dat nu toch niet.  En gevaarlijk?  Tenzij hij schrik heeft van de gargouille op de bovenste tree vind ik dat toch ook maar overdreven. U hoort het al : ik zoek redenen om geen draak van een brievenbus aan de rand van de straat te moeten zetten.  Want de brief gewaagt van 'verzoek' tot aanpassing.  Ik kan dus toch minstens wachten tot het om een bevel gaat, niet waar?

Misschien kan ik de postmeester aanschrijven en hem wijzen op het feit dat zelfs de deurklinken in mijn huis niet gerepareerd geraken, dus dat hij zeker zijn adem niet moet inhouden, wachtende op de verschijning van een reglementaire brievenbus. En dat ik met hem meevoel maar dat drie treden en een gargouille veel minder onaangenaam zijn dan plassen met halfopen deur.  Dat gaat hij zeker begrijpen. Toch?

Edit : voor Bartje, nu mét foto.

30 juli 2008

Doorlopen! Er valt hier niks te zien!

Vandaag vindt u mij op Jutblogt.  Maar ga u eerst fatsoenlijk scheren voor ge leest, stelletje hippies. Behalve de mannelijke lezertjes natuurlijk.  Voor hen geldt : BLEFTERAF.

 

29 juli 2008

Tien dingen die u misschien nog niet van mij wist.

-Ik heb geen dikke truien.  Ik heb wel truitjes, zo met overslag of knoopjes, een gillet zoals wij hier zeggen, maar dus geen truien. En vraag mij niet hoe ik daar bij deze temperaturen opkom.

- Ik kan niks aan mijn keel verdragen, geen hooggesloten kledingstukken, geen wurgende sjaals.  Ik ben in een vorig leven ongetwijfeld opgehangen geweest, een andere verklaring is er niet.

-De bovenkant van mijn hoofd, daar dient u af te blijven.  Als u er nog maar naar wijst, heb ik al hoofdpijn. Dus die keer dat er een ingelijst kleuterschilderij van Zoon op mijn kruin neerstortte omdat ik iets te woest aan een kast trok, ben ik nooit vergeten.

-Ik heb nooit koorts, tenzij ik op sterven na dood ben, maar ik dénk altijd wel dat ik koorts heb.  De zielige 36 die de thermometer dan aangeeft, verschaft mij niet het excuus om in de zetel te gaan liggen kwijnen, maar gelukkig heb ik daar niet echt een excuus voor nodig.

-Ik heb het altijd warm.  Vandaar geen dikke truien.  En geen kousen.  Behalve in laarzen want laarzen zonder kousen zijn yuk.  Al is het min tien, ik ga blootbeens de straat op. De enige periode  dat ik het koud had, was toen ik zwanger was van Vogeltje.  En toen trokken al mijn vrienden grote ogen bij het zien van een kleumende Huisvrouw. Die toen nog geen fulltime Huisvrouw was trouwens, maar dat geheel terzijde.

-Ik heb soms zin in een sigaret TERWIJL ik er al een aan het roken ben. En dat is gewoon droevig.

-Ik ben heel erg gesteld op zekerheden en regelmaat.  Mensen die te laat komen, daar word ik ongemakkelijk van en afspraken die te vaag zijn (de 6de augustus, of nee toch de twaalfde of nee laat ons er de vierde van maken) maken mij kregelig.

-Volledig in tegenspraak met het vorige ben ik soms ook heel impulsief.  Onverwachte etentjes, spur of the moment ergens heen of op een nieuwjaarsavond geheel spontaan naar Parijs rijden (dat is wel 20 jaar geleden, maar kom) daar zit ik niet mee.

-Als er zich een probleem stelt, wil ik dat oplossen.  Ik zoek omwegen, uitwegen, alternatieven.  Dat schijnt een mannelijke eigenschap te zijn, vrouwen willen eerder een morsusketoch horen, zegt men.  Niet ik dus.  Aanpakken die handel!

-Ik heb ooit, heel lang geleden eens met een mes gegooid, in een vlaag van woede.  U wil mij dus liever niet kwaadmaken.  Maar als het u kan geruststellen : ik kan blijkbaar niet mikken, want het was niet raak.

Zo, dat weet u dan ook weeral, en bent u er niet dolletjes gelukkig om?

 

-

28 juli 2008

Dankoe voor die bloemen!

decoration
Er zijn zo van die dagen die maar niet op gang lijken te komen.  Dus wat doet iemand dan?  Een normaal mens pept zich ongetwijfeld op en begint het gras te maaien, maar zo niet uw Huisvrouw.  Uw Huisvrouw doet Punt 5, kijkt vertederd naar haar met de TV herenigd kind, maant datzelfde kind aan om ZELF haar stickers in het verdoemde smurfenplakboek te plakken, spant een klein weefgetouw op zodat het kind drie rijen kan weven om vervolgens het ding aan de wilgen te hangen en loert op een bepaald ogenblik eens naar het onderdeel van haar stats, die vertellen waar de bezoekers vandaan komen.

En wat merkte ik tot mijn grote ontzetting?  Dat niet alleen De Nimf mij een award had toegesmeten, maar ook Tante Annie, Kris, en Ivan.  Moge de duivel hen halen.

Mijn gestreelde ijdelheid echter maakte een diepe buiging van opperste dankbaarheid. Volgens Ivan ongetwijfeld op irritante wijze.  Misschien eerder een pauselijk wuifgebaar zo.  Jaja, ik zie het al helemaal voor mij.

 

27 juli 2008

Dageraadplaats

Ouders allerhande! Let op! Een Gouden Tip! Ga eten met vrienden, met uw kind, op de Dageraadplaats in Antwerpen! Wat ik altijd vermoedde een Gevaarlijke Buurt te zijn, blijkt een Vondst!  U kan zalig dineren, met waan, met alles erop en eraan, terwijl uw kind zich vermeit met speeltuigen allerhande en af en toe uw kinderloze vrienden strikt om eens 'te komen kijken'.  Zaaaalig.   Allen daarheen! En dat uw kind dan pas om 23u in bed ligt, nooitgezien, is een bijkomstigheid.  Het is tenslotte vakantie en u voelde zich helemaal Zuid-Frankrijk.  Doen!  O en zelfs al moet u de hele straat achteruit rijden omdat u niet kunt keren, toch Doen! Het is het absoluut waard!

Sibberspees

De verzameling bejaarden, allen rond of boven de 70, had het gisteren over de GSM.  Driekwart van hen had geen idee hoe men de gemiste oproepen kon bekijken.  Niemand van hen kon een SMS schrijven en de meesten van hen konden tout court niet meer dan de telefoon opnemen op het moment dat hij belde en met veel moeite zelf iemand oproepen, en dan nog alleen wanneer een kleinkind hun telefoonboek eerst had geprogrammeerd.

Ge zou mij eens moeten leren hoe ik een berichtje schrijf, zei mijn moeder.  Ik twijfel er niet aan dat een grote tekstballon met IK DOCHT HET EFFENAF NIET boven mijn hoofd verscheen.  Mijn ma kan haar gsm niet meer terug opzetten, als ze hem heeft afgezet.  Ze klaagt over de te kleine toetsen.  Toen ze haar toestel net had, ben ik wel 10 keer moeten gaan uitleggen hoe ze ermee kon bellen.  Dus ik docht het niet.

Vervolgens hadden ze het over cyberspace.  Sibberspees uitgesproken. Ik hoop dat men in bejaardentehuizen nog niet al te veel investeert in internetaansluitingen, want deze generatie oudjes is er duidelijk niet klaar voor. Of althans toch niet degenen in mijn omgeving.   Da's toch niks voor ons, was de algemene conclusie.  En ik kon alleen maar opgelucht ademhalen bij het idee dat ik nooit de computer moet uitleggen aan mijn ouders.  Of sibberspees.

26 juli 2008

Niet meer vogelvrij.

Toen ik deze ochtend opstond, helaas voor 8 uur wegens een blijkbaar ingebouwde klok en het idee dat anders de honden allerlei vunzigs in huis gaan doen, had ik er geen idee van dat het mijn laatste kleuterloze dag zou zijn.

Zoon vertrok vroeg naar Tomorrowland, ik deed Punt 5 tot een uur of half twaalf en toog toen Stadwaarts met Gaston.  Gelukkig had ik er voor één keer aan gedacht om zakjes mee te nemen, want aldaar gearriveerd waren we nog geen honderd meter van de parkeergarage , of hij kromde zijn rugje in de alom gekende houding.  En dan ook nog net naast een vuilbak zodat ik met Het Dampende Zakje tenminste geen kilometers Stad moest doorkruisen.

We wandelden, gingen iets eten en togen daarna terug huiswaarts alwaar ik mij bikinigewijs buiten installeerde.  En waarna ik de gruwelijke vergissing beging om mijn ma te bellen.  Die op een terras in het dorp zat, met mijn pa, tante  (tante!)en nonkel en nog vrienden van die laatste.  Kom even af, smeekte mijn ma.  Ge zoudt er mij zo een plezier mee doen.  Tsja.  Mijn argumenten dat ik in bikini zat, op mijn gemak, werden van de tafel geveegd.  Trek een kleedje aan he.  Zei ze. 

Dus zat ik daar, op een zaterdagnamiddag, omgeven door bejaarden op nu niet het meest hippe terras van Groot Antwerpen.  Net toe ik aan het bedenken was om een vriendin te sms'en met de boodschap 'bel maa', zodat ik kon ontsnappen, belde Mme. Z. : Vogel was niet lekker en wou naar huis.

Dus vloog ik uiteraard naar het verre verblijf van de Familie Zsazsa om mijn Vogel in Nood te redden.  Ze bleek eerder heimwee naar de TV te hebben, dan naar mij, maar gesterkt door een pastamaaltijd keerden wij huiswaarts.  Ze viel in de auto al in slaap, en zal dus haar TVhunkering tot morgen moeten uitstellen. En ze was ook wel een beetje niet lekker, en wie weet, wie wéét miste ze mij ook wel.  Maar daar heb ik toch wat twijfels rond want het is niet de eerste keer dat ze een weekje weg is.

Eerder dan verwacht is mijn verlof ten einde. En is de rust van Mme. Z.  teruggekeerd.

Over awards en stokken.

O wat is het fijn om nieuwe mensen te leren kennen, waar het dan ook nog eens mee klikt.  Vooral door wederzijdse luidruchtigheid en de ontdekking van identieke gezichtsbegroeiing.

Maar wat doet deze nieuwverworven gelijkgestemde, na luttele twee maanden?  Ze steekt u een mes in de rug.  Of liever gezegd : een stok.

Vol ontzetting las ik deze post en woest greep ik naar mijn telefoon, om zonder voorgaande introductie te gillen : SNORNIMF, IK WIL GEEN STOK, GIJSE....!

Merkwaardig genoeg wist ze direct wie er in haar oor stond te krijsen.  Maar kom, ik ben niet haatdragend en de rest van het gesprek werd op normale toonhoogte gevoerd.  En gelukkig maar want zij deed mij een briljant (HA!) idee aan de hand.

Ik wilde namelijk deze internetterreur niet doorgeven aan mensen die mij dan vervolgens weer gaan vervloeken, dus bij deze nomineer ik, in willekeurige volgorde :

1. Jutblogt!  Zodat we, in afwachting van de Bwards en de bijbehorende slakomtroffee, toch al iets hebben om op ons dressoir te zetten.

2. Jutblogt, omdat deze groep prettig gestoorden (waaronder ik niet mezelf reken.  Ik ben uiteraard de enige normale) mij al menig uurtje gegniffel heeft bezorgd.

3. Jutblogt, want zij hebben Lieve Jutta op de wereld losgelaten, en zou niet iedereen een Lieve Jutta in huis moeten hebben om prangende problemen op praktische wijze op te lossen?

4. Jutblogt, om hun schitterende gedichten.

5. Jutblogt, jawel! Want waar anders vindt men naast Luiwijventips en recepten ook nog een djoef naar keuze?

6. Jutblogt, omdat zij de blogwereld van reclame willen verlossen.

7. Jutblogt! Effenaf!

Mag ik trouwens nog even vermelden dat net toen ik bovenstaande voor de eerste keer had geschreven, mét alle links erbij, ik abusievelijk op een verkeerde toets drukte en alles voor mijn ogen verdween?  Dat ik dit alles dus twee keer heb moeten tikken, en dat allemaal voor tien uur?   Award, mon oeil. Grmmmbl.

Ledigheid

Ik geniet al twee dagen absolute stilte overdag.  De occasionele door merg ende been gaande lawaaiuitbarstingen uit Zoons kamer niet meegerekend, uiteraard.  En doe ik nu iets Nuttigs?  Iets Zinvols?  Nee natuurlijk niet.  Behalve gaan paardrijden en uit eten met de Zoon heb ik nog niks uitgevoerd.  Maar dan ook letterlijk niks.  De hele dag heb ik op mijn luie derrière in en uit de zon doorgebracht. 

Meer dan speelgoedjes weggooien voor Gaston om te apporteren heb ik niet gedaan. De plannen die ik had om eindelijk eens een hoop administratieve dingen uit de weg te ruimen, zijn volledig mislukt. Evenals het ambitieuze idee om de auto te kuisen.  Met als excuus dat ik niet aan het dak kan en de halfslachtige belofte van Zoon om hem na het WE te kuisen indachtig. 

Het gras afrijden moet ook dringend, maar in de zon kan dat niet want dan wordt het ros. Of zo is mij toch verteld, en ik nam die stelling gretig aan.

Maar zeg eens eerlijk : geeft u mij geen gelijk?  De keuze tussen uw kleur op peil houden en een boekje lezen of allerhande onprettigs doen is toch snel gemaakt?

Aan de andere kant was er wel nijvere activiteit in mijn huis, zij het dan niet van mijnentwege.  Mijn vader kwam de traploper vastspijkeren en had graag de krukken van mijn deuren er terug aangezet, ware het niet dat ze  nog altijd spoorloos zijn.

De loodgieter heeft eindelijk de douche opgespoten, en Zoon heeft de doucheslang terug van bad naar douche verzet.

En mijn ma, weet u nog, die kwam aan met twee gigantische plumeaus om mijn lusters af te stoffen.  Ik heb haar nog net kunnen weerhouden om half over een trapleuning te gaan hangen om de grote halluster onder handen te nemen.  Dat zal ik wel eens doen, beweerde ik.  Ooit eens, dacht ik erbij.  Heel misschien.