30 augustus 2008

Count your blessings, Huisvrouw!

IMG094

29 augustus 2008

Groene vingers 2

Het was weeral twee maanden geleden dat ik het gras nog gemaaid had.  Gelukkig is het een oud gazon en stond het dus nog niet kniehoog.

Zoon gecommandeerd om het grasmachien naar boven te slepen en, een stopcontact gezocht dat de zekeringen niet laat springen bij de eerste poging om het onding in gang te krijgen. PETS , oeps ja niet dat van de garage dus. De keuken dan maar.

Manmanman wat is dat toch een hatelijk karwei.  Niet alleen moet je de draad van links naar rechts zwieren als een lassowerper om er niet over te rijden, de stekker valt er ook om de 2 minuten uit én het verstopt om de 3 minuten.  Zodat je de stekker die je net weer hebt ingestoken, er terug moet uitpleurten want het schijnt nooit een goed idee te zijn om met je handen aan de messen te liggen prutsen als die nog insteekt.

Als dat gedaan is, moet je het weer stilleggen om de opvangbak te legen.  De opvangbak die slechts de helft opvangt, trouwens, de rest wordt door het machien uitgespuwd langs de zijkant. 

Dus van elke 5 minuten grasrijden, verspil ik er minimaal 3 aan randactiviteiten. Om dan nog te zwijgen over de duwstang, die er om de 10 minuten uitschiet. En om nog meer te zwijgen over hoe mijn nagels eruit zagen.

Maar het gras is dus onder controle.  Voor de hagen echter, moet ik wel een tuinman.  Want zoals Vriendin A mij net kwam te zeggen :"Iemand die al accidenten doet met een kipfilet, die moet van elektrische heggescharen afblijven, laten we dat afspreken."  Bij deze dus.

28 augustus 2008

Is 5,5 jaar nog steeds postpartum?

Tijdens de zwangerschap van Zoon kwam ik fluks 23 kilogram bij.  Want zo ongeveer een uur na de conceptie begon ik te scheuren van de honger en dat ging niet over tot tijdens de bevalling.  Want toen moest ik overgeven.

Dochter verblijdde mij tijdens haar verblijf in mijn inwendige met een extra 30 (DERTIG jawel) kilogrammen. Zelfde scenario, alleen hield ik tijdens de bevalling alles binnen, want zij kwam per KS de wereld in.

Hoewel mijn tot walvisproporties herleide lichaam  zo uitgerekt was dat ik tijdens die negen maanden striemen vertoonde, waren ze na de bevalling (ach, laat ons zeggen een jaar of drie later, toen ik terug iet of wat op gewicht was) verdwenen. 

Die paar op mijn heupen reken ik gemakshalve niet mee, daar kan je je armen naast houden, die vallen niet op.

De buik echter, dacht ik striemloos te zijn.

Dacht ik dus, want na de vorige warme periode, waarin ik het onzalige idee had opgevat om in bikini in de tuin te gaan liggen, schrok ik mij een ongeluk.  Mijn buik, in geen eeuwigheden blootgesteld aan de zon, was vaag bruin geworden.  Of alleszins toch niet meer melkwit.

En daar, zo onder de navel ergens, waren van uit het niets zilverwitte lijntjes verschenen.  Die zich blijkbaar al die jaren verstopt hadden in het nog wittere buikvel.

Prompt legde ik een handdoekje over de onverlaten wanneer ik mij nog eens in de zon uitstrekte.  En hopelijk verdwijnt het vaagbruine buiktintje binnenkort, om mij terug achter te laten met een striemloos, melkwit vel. Het is al beter, trouwens, maar nog niet weg. Ik leef op hoop.

Striemen krijgen, 5,5 jaar na de geboorte van je laatste kind, dat is effenaf belachelijk.

27 augustus 2008

Zeur.

Al een maand of drie, vier, wordt ik geplaagd door schouderpijn.  En nekpijn. En armpijn. Links. Van kwaad naar erger is de juiste uitdrukking, zelfs ondanks de osteopaat/kinesist.

Staan is geen probleem, zitten lukt aardig, maar slapen dat is een ander paar mouwen. Het duurt en duurt voor ik zo kan liggen dat het draaglijk is, want het gevoel gewurgd te worden door je eigen nekspieren, terwijl je schouder klopt en je arm lammig voelt, is niet meteen de beste voorwaarde om onbekommerd in slaap te vallen...

Reflexspray werd overvloedig gesprayd (wat een stinkende walm zeg), zalfjes gesmeerd, ik kreeg pijnstillers waarvan men enge dingen kan krijgen (cardiovasculaire collaps, iemand?)  en die toch niet helpen en ergo liggen te verkommeren in een keukenkast.

Dus nog eens een doktersbezoek was onvermijdelijk; alhoewel ik daar een bloedhekel aan heb. CT Scan van de nek, zei hij. Misschien een geblokkeerde zenuw, een hernia...

Die CT Scan valt meer dan mee, het duurde langer om naar en van het ziekenhuis te gaan, dan dat de eigenlijke procedure in beslag nam.  Maar je moet wel een paar dagen wachten op het resultaat.  Dagen waarin je kan denken over operaties en enge dingen tussen de wervels.

Maar niks van dit alles, of toch alleszins niet in de nek. De dokter wist het ook niet zo goed. Terug osteopaat zei hij. En die is weeral met vakantie tot de 9de. Maar eigenlijk wil ik gewoon weten wat het is. Of eigenlijk misschien ook niet en wil ik gewoon dat het overgaat. Idee iemand? En ja, het is een echte dokter waar ik naartoe ga.  Echt wel.

 

26 augustus 2008

Electrabel(azerd)

Gisteren kreeg ik de eerste tussentijdse factuur van Electrabel, na de afrekening waarin ik TERUGKREEG.  Onthoud vooral dat ik dus NIET moest bijbetalen. Ongetwijfeld omdat ik de hele dag niks anders doe dan lichten achter iedereens derrière te gaan uitdoen.

Maar liefst 44,8 procenten had men erbij gelapt.  Ja ik heb het uitgerekend. Stoom kwam uit elke mogelijke opening, want zelfs met de gestegen energieprijzen en weetikveelwatnog lijkt mij dat toch een forse opslag.  Vierenveertigkomma-achtprocent.

Het plan was om een furieuze telefoon te doen, maar tot mijn grote verbazing kon heel de kwestie met een computerstem geregeld worden.  Hoeveel wil u dan betalen, vroeg ze metalig.  Nou, een heel pak minder, dunkt mij, siste ik in de hoorn, terwijl ik een redelijk bedrag intikte.  Hoger dan mijn voorgaande tussentijdse facturen maar binnen redelijke normen.  Vanaf volgende maand wordt de wijziging doorgevoerd, meldde ze nog.

Zo simpel bleek het te zijn.  44,8 procent. Tssss... Ik dacht het effenaf niet. Maar eigenlijk had ik toch liever een mens aan de foon gehad.  Om IRL te kunnen fulmineren.  Dat is toch veel bevredigender dan gewoon gelijk te krijgen van een computer.

Vraag mij wel af, wat ze gezegd zou hebben, moest ik 0 ingetikt hebben.  Of -100. Gemiste kans.  Maar laat het u niet weerhouden! Ik hoor graag het resultaat.

Netelig.

Onkruid wegdoen is best wel leuk, als het niet te lang duurt.  Vooral wanneer je zo een bosje met wortel en al kunt uittrekken.  Dat geeft toch een bevredigend 'nuhebiku' gevoel.  Alhoewel de geniepigaards ongetwijfeld onderaards nog een hele serie reservewortels hebben geschoten om de dag nadien terug te kunnen opduiken.

Wat niet leuk is, is dat niet alleen brandnetels zich verstoppen tussen onschuldig kruid, maar dat een en ander zich vermomt als weegbree en dan een onverwacht scherp kantje blijkt te bezitten.

Handschoenen, ja, ik weet het. Morgen beter.

 

Gevonden : een rode aansteker

Ik ben een notoir aanstekerdief.  Mijn vrienden weten dat en houden hun allumeur met arendsogen in het oog als ik in de buurt ben. Ik doe het namelijk niet met opzet.  Als ik vuurloos ben, grijp ik het dichtstbijzijnde redmiddel en dat verdwijnt dan in mijn sjakosj, helemaal vanzelf.

De medebloggers van zaterdag echter waren niet op de hoogte van deze afwijking. Dus ik ben een rode aansteker rijker sindsdien.

De rechtmatige eigena(a)r(es) mag hem altijd komen opeisen.  Want ik ben een dief, maar wel een eerlijke.

25 augustus 2008

Et voilà

De Blogmeeting dus.  Het volledige verslag kan u best bij De Nimf opvragen, ik ben het er helemaal mee eens, behalve dat ze natuurlijk overdrijft met dat morsen.  Die paar vlekken chocomousse op mijn rok en wat kruimels van de halve pistolet die ik haar afhandig gemaakt heb, dat kunt ge nu toch geen morsen noemen.

En oh ironie, dat ik, het deurkrukloze mens, op een ander met hetzelfde fenomeen te maken krijg.  Het heelal heeft waarlijk een gevoel voor humor. 

Allemaal fijne mensen gezien.  En weer goesting gekregen om een Aaifoon te kopen door de schuld van Heidi en Enzo.  Net nu ik had gezegd dat ik het niet ging doen.  Noteren we ook nog dat Patrick tegen woekerprijzen mijn gras wil komen kortwieken (maar ik bijt het dan nog liever af natuurlijk) en dat Meneer van Madameblogt mijn parasol wil repareren.  Madame en ik zijn echter overeengekomen dat het waarschijnlijk simpeler gaat zijn om een nieuwe te kopen.

Telefonisch zijn de Nimf en ik het eens geworden dat ik volgende keer mijn mond ga houden en dat zij terug het hoogste woord mag voeren.  Schoon compromis, dunkt mij.  Ieder om beurt is  niks teveel, alhoewel de omgeving daar waarschijnlijk anders over denkt.

Vanochtend, nog altijd niet bekomen van mijn 3-uren-slaap van de nacht daarvoor, mocht ik naar zee rijden om dochter te gaan halen. Ze is warempel weeral gegroeid.  Of anders zie ik nog dubbel, dat kan ook.

 

24 augustus 2008

Tot morgen, of zo.

Het was blogmeeting bij Chelone.  Waar ik eigenlijk niet naartoe kon, maar toevalligerwijs toch weer wel.  Ik heb 3 volle uren slaap genoten.  Dus lotmaagerust. (Het was heel leuk. En nu ga ik voor de rest van de dag wat wegdeemsteren. Denk ik.)

23 augustus 2008

Stoer

Bij het nalezen wat ik dezer twee jaar al allemaal over mijn haar gezeurd heb, kwam ik een gemiste comment tegen.  Hierzo.  Haar met ballen. Dat doet een mens gniffelen op een zaterdagochtend.  Vraag mij af wat Lieve Jutta daar op te zeggen zou hebben.