30 september 2008

Loopvogel

phpvdgKtaAM
Kleine Vogel is geen erg lichamelijk druk kind.  Op straat, in een park, aan zee, ze blijft gewoon naast je wandelen en dan nog liefst aan de hand.  In tegenstelling tot haar broer die op haar leeftijd als een ware bulldozer voortdenderde, nergens naar keek en dan ook om de haverklap viel.  Nee, Vogel wandelt bedaard langszij, klimt de auto uit als een bejaarde en daalt de trap minder vlot af dan mijn 71-jarige moeder.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ze wilde deelnemen aan de scholencross. Toen we daar arriveerden bekeek ze het parcours en vroeg of ze dat in een keer moest lopen 'of net zoals Mme.Z. eventjes lopen en dan stappen'.  Waarmee ineens de recente sportiviteiten van Mme.Z in het juiste perspectief geplaatst werden.

Het moest dus in één keer, de hele 600 meter, wat voor een 5-jarige die nooit loopt een meer dan behoorlijk eind is.

Met duidelijke tegenzin nam ze plaats aan de startlijn, lichtelijk wanhopige blikken achterom werpend in mijn richting.  Ik sprak haar bemoedigend toe en had al a priori medelijden. 

Ze heeft het uitgelopen maar duidelijk kapot van de inspanning kwam ze aan.  En ik was heel trots op haar. Zes-hon-derd-meter.  In één ruk.  Ik zou het haar niet nadoen. Zelfs niet voor de plastieken zak van Brantano met appel, foldertjes en zweetband die ze als beloning kreeg.

29 september 2008

I don't like mondays. Of toch zeker deze niet.

In plaats van een maandag zoals hij hoort te zijn, lees : kinders naar school, moeders, nog steeds bekomende van hun weekenduitspattingen met een opgeluchte zucht aan de ochtendkoffie, was het vandaag Pedagoochieze studiedag.

Juffen en Meesters, verlost van hun recalcitrante rakkers, gaan dan ongetwijfeld namiddagdansen in een dubieus café onder het genot van meerdere Duvels en wijnen. Terwijl ze ons wijsmaken dat ter grotere opvoedkundige kennis, om onze kroost tot echte mensen om te vormen, er saaie voordrachten worden gehouden. Jaja. Mét grafieken, ik twijfel er niet aan.

In plaats van de ochtendkoffie was er dus Kind.  En een wel heel aanwezig Kind.  Oudste Kind sliep tot tegen de middag, waarna ik zoals altijd op een vrije dag portier mocht spelen voor zijn vriendenstroom. En, joy o joy, een enquête mocht invullen over mijn kindertijd en hey, als je dan toch bezig bent, mama, neem die tweede kopie dan ook eens door met de bomma want we moeten de visie van twee generaties hebben.  Had u stromend water, een wc, centrale verwarming en wie zorgde voor het eten.  Dat was de strekking. vier bladkanten lang. Gelukkig kon ik al de eindeloze rij Apparaten (cd-speler, computer, gsm, video etc etc) skippen wat betreft mijn moeder, want daar wilde men ook een jaartal van eerste ingebruikname van weten.

Dus als u denkt dat huiswerkellende een eindpunt kent van zodra uw kinderen stemgerechtigd zijn : vergeet het maar, dan maken ze het alleen nog wat meer ogen-in-de-kasdraaiend saai.

Daarenboven gaf mijn automobiel een mysterieuze Duitstalige boodschap bij het terugkeren van de supermarkt en was het springtouw, meegebracht van diezelfde winkel reeds na 7 mislukte sprongen van zijn jeugdige eigenares een handvat kwijt.

Het jongste kind had zelfs nu al een huiswerkcrisis (noem het luiheid) en het Grote Kind herschiep zijn avondeten zoals gewoonlijk tot een tafereel uit een low budget horrorfilm. Dat zelfs zonder saus, de zalige saus die hij met een opgetrokken wenkbrauw en een 'liever niet' verguisde.

De strijk was misschien wel het hoogtepunt van deze dag, en hoe zielig is dat niet? Maar how nee, de dag is nog niet ten einde! Ik mag de vuilzakken nog gaan buitenzeulen! Of nee, dàt ga ik nu op Zoon afwentelen uit wraak. Gerechtigheid moge ook al wel eens geschieden, zo heel nu en dan. En het heeft vast Pedagogisch Nut : schuif uw vuile karweitjes zoveel mogelijk in andermans schoenen. Ha, het zal hem leren!

 

Een doodgewone zaterdagavond

Jutblogt pakte groepbouwen als excuus om te gaan (vr)eten.  Alle verslagen vandaag daar te vinden.  En je moet niemand geloven, behalve mij natuurlijk. Noblesse oblige of zoiets.

26 september 2008

De unieke band tussen Plusmama en Pluskind

Na schooltijd gingen Vogeltje en ik naar het park, alwaar we afgesproken hadden (ja, wééral) met Mme. Z. , Jefke en haar Stiefzoon van 12.

Stiefzoon durft al eens astrant te zijn, dus ik had bij de telefonische afspraak al gezegd aan Mme. dat ze hem moest melden dat ik hem ging slaan als hij waagde degoutant te doen. Geheel schertsend bedoeld natuurlijk.

Uiteraard heb ik zowel de frieten van Jef, als die van de Stiefzoon, en het brood van Mme.Z. opgegeten. Dat spreekt. Want eten van andermans bord is zoveel lekkerder.

Maar ook Mme. Z. wou wel een frietje van de Stiefzoon.  'Geef mij eens eentje met mayonaise', verordonneerde ze hem.  Waarop hij ging van : 'het zijn wel niet uw frieten he'.  Waarna zij de uitspraak deed : 'Geef mij een friet of ik verkl**t uw weekend.'

Stoicijns rologend gaf de Stiefzoon een friet aan zijn Plusmama (want dat is de modieuze term voor stiefmoeder, blijkbaar). Totaal niet onder de indruk.

En ik, ik lag plat van het lachen.  Wat moet het fijn zijn om Pluskind van Mme. Z. te wezen.

25 september 2008

Godverdomse dagen

Lees allen uw gratis bij uw OBLIGATE Humo verkregen Dimitri Verhulst. Het is effenaf een briljant boek.

En blijf denumo lezen, dit icoon uit uw en mijn kinderjaren moet in de huiskamer liggen, of desnoods op het toilet. 

Maar lees dus vooral Verhulst.  Elke Verhulst. Want hij verdient het om gelezen te worden. En dit is groot lof uit het toetsenbord van iemand die om wieweetwelkereden niet zo dol is op Belgische Schrijvers. Lees, zeg ik u!

Opvoedingstip! Of nee, een geslépen tip.

Als u uw kind een keuze biedt tussen dingen, gewoonlijk handelende over broodbeleg, maar het kan over om het even wat gaan, bedenk dan dat een kind altijd het laatste gaat nemen dat u opnoemt.

Dus u gaat van : kaas, salami, preparé, smeerkaas of KALFSWORST! Dan kiest hij/zij kalfsworst.

Dit kan nuttig zijn indien u uw kind in een richting wil sturen, calciumgewijs naar de kaas, ik noem maar wat.  Of naar het kleuren in plaats van naar de uitstap naar Plopsaland. Alhoewel ik vrees dat het in het laatste geval niet zo efficient gaat zijn.  Dat probeer ik niet, geen leger dat mij naar Plopsadinges kan drijven.

Maar voor broodbeleg is het een uitgelezen strategie. En ook voor cola/sprite/water/melk/APPELSAP!

Zeg nu nog eens dat u hier niks nuttigs opsteekt. Pfuh!

24 september 2008

Snoepen, moi???

Ik snoep dus niet?  Nooit?  De woorden hier ten blogge waren vast niet ouder dan 16 uur, toen een onbedwingbare lust in koffiekoeken mijn deel werd. Ik heb al in geen jaren nog een koffiekoek tot mij genomen, maar vanochtend ben ik er zelfs speciaal voor naar een aangrenzende gemeente gereden, mij door smalle straten wurmend, naar de beste bakker in een straal van minstens 10 km.

Een chocoladebroodje en een crèmekoek met chocola bovenop heb ik verorberd. En u mag zeggen dat koffiekoeken gewoon ontbijt zijn en geen snoep, als uw gebruikelijke ochtendmaal uit een banaan bestaat, zelfs op zondag, dan voelt het alsof u de hele etalage van de warme bakker in uw kas hebt geslagen, inclusief eclairs en bavarois.

Maar nog waren De Goden der Gulzigheid niet tevreden.  Deze avond trok ik een kast open en zag daar donkere chocoladedruppels van Callebout staan. Ja inderdaad, het soort dat bedoeld is om in gebak te verwerken.  Daar heb ik ook nog een half pakje van naar binnen gewerkt. Vijftig grammen druppels.

En ik kan het zelfs niet op PMS steken. Gelukkig hoorde ik daarstraks telefonisch een verhaal waar een hele gebraden kip en een hoop melocakes in voorkwamen, dus het kan nog erger. Waarvoor dank, correspondent van 16u.  En u mag mij dankbaar zijn dat ik geen namen noem.  Bekennen staat vrij natuurlijk.

 

 

23 september 2008

Getagd? 't is begot een vervloekt stokje!

Ja, beste Janina, ik moet het u nageven, het getuigt van  lef om mij een stokje te geven,al vermomt u het onder de modieuze noemer 'tag'  Maar aangezien ik u niet weet wonen en al bij al nog niet zo slecht gezind ben zal ik 1)u niet onverhoeds komen slaan wanneer u uw deur uitkomt en 2)het verdomde ding nog beantwoorden ook. 6 saaie, onbetekenende details over mezelf dus. Here goes nothing!

 

-Ik snoep niet. Nooit.  Zelfs als kind was ik niet echt een zoetekauw. En dat is de enige reden waarom ik mij afvraag of mijn kinderen niet verwisseld zijn bij de geboorte. Want wat die twee maandelijks qua suiker naar binnen kappen, dat heb ik in mijn hele leven nog niet weggemaald. Eén uitzonderinkje edoch : pure chocola, zo zwart mogelijk, daar durf ik nog wel eens een hoekje van afbijten. En als ik ergens dessert moet pakken, dan dient het chocomousse te zijn. En och, als de honger knaagt en er is niks anders voorhanden, zal ik wel eens een pakje chips naar binnen sluizen, maar niet uit goesting. Meer nog : ik snoep zelfs niet tijdens de maandelijkse vlaag van PMS.  Ben ik dan wel een vrouw?

-Ik droom vaak dat ik van hier naar de stad, of om het even waar, LOOP.  De laatste keer dat ik gelopen heb, was daags daarna een keelontsteking mijn deel, maar in mijn dromen gaat het übervlotjes. Zo vlotjes dat ik zelfs terug naar huis loop.  En dat voor iemand die de auto pakt om naar de winkel op de hoek te gaan. Of hoe dromen effenaf bedrog zijn.

-Ik ben zo dol op één bepaald raam van mijn huis dat ik daar wel minutenlang naar kan staren.  En wat een geluk dat ik het vanuit mijn bed kan zien, als de deur openstaat.  Ook de kroonlijst van mijn huis vervult mij meermaals per dag met een gevoel van opperste geluk. Als ik in het toilet ben, om precies te zijn, want dan heb ik er een perfect zicht op. En nu moet ik dringend even gaan plassen....

.......

-Dankuwel voor het wachten! Next : Ik sta altijd vol blauwe plekken, vooral op mijn benen. En dat is waarschijnlijk het saaiste detail ooit.

-Ik heb een hekel aan dingen oprapen.  Honderd keer kan ik voorbij een dode mot/stuk speelgoed/gevallen tijdschrift, sok of papiertje lopen, het ook zien liggen en toch niet de moeite nemen het van de grond op te pikken. En om die vijf dingen neer te pennen, hoefde ik alleen maar even rondom mij te kijken, helaas.

-Soms denk ik niet genoeg na en soms net veel te veel. En soms is het eerste het gevolg van het tweede, of net omgekeerd. En soms doe ik esotherische uitspraken en wie zal zeggen of ze ergens op slaan of net niet?

Meestal geef ik stokjes niet door, maar De Nimf had er nog eentje tegoed, dus vangen maar! Ieder ander die zich geroepen voelt, mag het meegrabbelen. Tenzij ik vannacht nog wraakzuchtige neigingen koester, dan edit ik nog wel met twee Chinese Vrijwilligers.

18 september 2008

Sportkleren! Echt waar!

IMG059

Twee keer per week, al jarenlang, ga ik 's ochtends Kleine Vogel naar school brengen in mijn paardenkleren. Denk strakke broek met leren beenstukken en idem poep, denk de laarzen die u hier ziet, minus de sporen. Want even nadat ik haar heb afgezet, moet ik mij naar de manège haasten voor een les.

En sinds vanochtend denk ik dat ik al jarenlang, twee keer per week, voor gek sta. Ik wandelde huiswaarts met een vriendin en zei dat ik wat moest doorstappen wegens les. 'Les?' zei ze.  Ik ga van : 'ja rijles he.'  Zij huh?'t en ik vraag of ze dat dan niet ziet, en gebaar naar mijn kleren.

Nee dus. 

De goegemeente denkt dus blijkbaar dat ik een rare kledingsmaak heb.  Of een fetisj voor leer en laarzen, ik zeg zomaar wat. Misschien moest ik voor alle duidelijkheid die sporen ook maar op straat dragen en een zweep meezeulen. Maar iets zegt mij dat dat de zaken er niet echt beter op zou maken...

17 september 2008

Djoef!

Vandaag op Jutblogt, een Djoef! van uw Huisvrouw.  Ah dat kan toch deugd doen, niwaar?