01 oktober 2008

Bijna op water en brood

Een paar weken geleden, na de borderlijn by night, kom ik 's ochtends tot de conclusie dat mijn visakaart weg is. Overal gezocht, oeverloos gespeurd maar na een half uur nog steeds niet terug kredietwaardig.

Wat doet u als verstandig mens dan : u belt naar Cardstop en laat de kaart blokkeren. Vijf minuten daarna komt u tot de conclusie dat u een platte band heeft en geen reserveband.  Touring moet dus komen om het rijtuig weg te slepen. Waarop u besluit om toch nog maar eens, voor de zekerheid zo, in het te takelen ding te kijken of de kaart zich daar niet verstopt heeft. En jawel, in een minuscule spleet tussen zetel en middenconsole ziet u het betaalmiddel zitten.

En het lacht u uit, want niet alleen breekt u bijna al uw vingers bij de pogingen om het eruit te vissen, het is en blijft ook nog eens geblokkeerd, want een visakaart deblokkeren gaat niet. Dus u kan uw nieuwverworven Touringlidmaatschap niet per kaart betalen maar u dient ook nog eens uw door slaapgebrek geteisterde lijf naar een bancontact te slepen.

Maar niet getreurd : twee bankwerkdagen later mag u reeds een nieuwe gaan halen.

Tevreden stopt u ze ergens in uw gigantische sjakosj, naast de geblokkeerde, want helaas bent u niet zo verstandig om die ineens door te knippen en weg te gooien.

Dus wanneer u dan met veel zwier uw nieuwverworven Marie Jo's wenst af te rekenen, hebt u het laatste codecijfertje nog niet ingetikt of de winkeldame krijgt telefoon. 

Want uw kaart staat geseind. En u mag het gaan uitleggen.  En u moet dan ook nog eens vragen aan de Cardstopman welke kaart nu precies wél de juiste is, want tijdens uw uitleg hebt u ter demonstratie voor de wantrouwig kijkende winkeldochter de twee exemplaren ter hand genomen en er speelkaartgewijs mee geschud.

U kan gelukkig alsnog afrekenen en u laat uw foute kaart daar ter plekke verknippen.  Niet dat u keuze hebt, want de dame laat u duidelijk verstaan dat u mét de winkel niet zult verlaten.  Nee, die moet ze, van de Cardstopman, onmiddellijk inhouden en vernietigen.

Sorry hoor, zegt ze nog.  Alsof ik echt van plan was om met mijn eigen kaart elders nog fraude te gaan plegen.

Of hoe een mens zich geheel onterecht een misdadiger kan voelen. En dan nog wel door iemand die vijf minuten daarvoor uw BHbandjes op de juiste hoogte gezet heeft. 

Commentaren

Het enige wat ik kan onthouden is: Marie Jo. Huisvrouw, alstublieft! Marlies Dekkers, dat is wat u moet kopen, nondeju.

Gepost door: Miss Puntkomma | 01 oktober 2008

Dat verdient een ochere

Gepost door: Zinzia | 01 oktober 2008

@ Miss P. : maar dat is nu eens een goed idee zie.
@ Zinzia : zijt maar zeker ;)

Gepost door: de huisvrouw | 01 oktober 2008

Overdrijver.
Volgens mij moogt gij iemand vermoorden en u zelfs geen crimineel voelen. Uw egocentrisme laat dat niet toe, huisvrouw. Ik weet dat. Ik ken u.

Gepost door: zapnimf | 01 oktober 2008

Doeme, ontmaskerd. Gijse vervloekte Huisvrouwkenner.

Gepost door: de huisvrouw | 01 oktober 2008

Ik ben gechoqueerd. U heeft geen reserveband!? Allé joeng?! Waar is dat ding dan naartoe? Mss eens kijken in uw sjakosj? *tsssss*

Gepost door: krekel | 01 oktober 2008

Marie Jo, voila, zo mogen we het horen. U bent een vrouw naar mijn boezem. Al zitten de Marlies Dekkers ook wel perfect. Zo weet u meteen ook wat er in mijn kast rondslingert. Niet dat u dat wou weten waarschijnlijk, maar kom.

Gepost door: elke | 01 oktober 2008

@Krekel : Och, Touring moet ook leven he.
@Elke : o jawel, ik wil alles weten, zo ben ik he.

Gepost door: de huisvrouw | 02 oktober 2008

De commentaren zijn gesloten.