27 oktober 2008

Het spijt ons, Dr. Bené! Maar niet echt.

Een conservatief kleed, dacht ik. Tot Zoon mij vroeg wat ik in hemelsnaam aanhad. Iets moois, bitste ik hem toe. Maar wel raar, vond hij. Toen verzocht Mme. Z mij om, moest ik willen verongelukken, het op de heenweg te doen, dan moest ze niet betalen in het restaurant. Ik heb zoveel fijne mensen om mij heen!

Het begon alleszins heel deftig.  We hielden giechels onder controle, ik moest nog even een noodoproep van een vriendin tijdens het aperitief afhandelen, maar dat ging allemaal vlot en zonder morsen van de hapjes.

Het publiek riep grotendeels beelden op van fossiele brandstoffen, maar dan zonder brandstoffen.  De dame naast ons, minstens 70, had een jeans aan, Een Texasbroek Begot! En dat voor een keurige oude vrouw!

Bij het roken in de open veranda entertainde Mme. Z telkens de andere rokers. Of ondervroeg hen, daar ben ik niet helemaal uit. Een keer vluchtte ik schielijk naar binnen, toen een dronken manspersoon rare mouvementen deed, nét iets te dicht bij mij. Aangerand in de veranda dus.

Mme. Z. had blijkbaar een moussen HemaBH aan, zo mocht ik vernemen na de dringende vraag of ik naar haar borsten wou kijken.

Ze maande mij ook streng aan om mijn MOND af te kuisen voor ik dronk, zodat mijn glas voor één keertje eens deftig zou blijven.

Zij vond de pastinaak lekkerder dan de aardpeer, ik dan weer niet.

Haar patrijs wilde zich niet laten snijden, hij gaf dus niet mee.

Het koppel langs de andere kant van de Texasbroek wilde graag een praatje slaan. Maar ik wed dat de mannelijke helft, Dokter Bené zoals we hem al spoedig doopten,  (een radioloog begot, verzuchtte Mme. Z) daar na een tijdje al dik spijt van had. Maar dat was niet voor hij de pertinente vraag stelde of wij een lesbisch koppel waren.  Het is zo eens iets anders dan de gebruikelijke vraag of we zussen zijn, dat dan weer wel.

We maanden hem aan om lief te zijn voor zijn vriendin en al de andere dingen die u in het vorige stukje kon lezen. Zij was het daar volmondig mee eens.

In onze rode wijn, troffen we op het laatst boomschors aan. Bezinksel meende de bedienende dame. Onsmakelijk vonden wij beiden.  En het was nog wel zo'n lekkere wijn, evenals de andere flessen. Aan ons hebben ze geen profijt gedaan!

6 gangen, plus koffie en koekjes, dat zijn veel gangen in dat huis!

Mme. Z. verzocht mij op het toilet een rol WCpapier mee te smokkelen in mijn grote sjakosj, want het hare thuis was op. Ik nam een halfje mee en hing een volle terug in de plaats. De rol zit nog altijd in mijn sjakosj want natuurlijk vergat ik hem haar achteraf te overhandigen.

De dokter en zijn vriendin vergezelden ons nog naar de bar voor een afzakkertje, dus zo vreselijk vond hij ons dan misschien toch niet.

Bij het buitengaan wilde de garçon ons respectievelijk een kort jasje in pied-de-poule en een even kort jasje met een bloemetjesmotief aanreiken, waarop ik hem zei dat hij dat onmogelijk kon menen en Mme. Z. vroeg of wij eruit zagen als beenhouwersvrouwen.  Daar moest hij hartelijk mee lachen. En wij ook, weeral.

Met de juiste jassen aan vertrokken we, ik met nog een uur rijden voor de boeg. Gelukkig veranderde ergens onderweg het uur. Dat gaf het gevoel dat ik helemaal niet ver moest.

Deftig uit eten, het is ons misschien toch niet echt gelegen, maar lol dat we hadden!

 

 

 

Commentaren

Texasbroek Wat is er fout met een keurige oude dame in jeans? Ze was toch "keurig"?

Gepost door: Madame | 27 oktober 2008

Wel, ze had net iets teveel goud omhangen om bij haar Texasbroek te passen.

Gepost door: de huisvrouw | 27 oktober 2008

En ... En zei ze niet howdy folks?

Gepost door: Mme Zsazsa | 27 oktober 2008

Voor dokter Bené en vriendin: een avond om nooit meer te vergeten.

Gepost door: chelone | 29 oktober 2008

De commentaren zijn gesloten.