31 oktober 2008

het gras aan de andere kant...

Ongeveer 6 jaar ben ik nu al thuis.  Niet aan een stuk door, ik kom dagelijks wel eens buiten natuurlijk.  Maar zolang ben ik wat men tegenwoordig 'TBM' pleegt te noemen.

Thuisblijfmoederen, ik ken hopen mensen die er van dromen.  Geen stress, geen opvangproblemen.  Tijd voor de kinders, tijd voor jezelf, tijd voor je huis. Allemaal waar.  Zeker wanneer je kinderen allemaal een hele dag naar school zijn en er in de dag niks te moederen valt.  Je kan uren telefoneren met andere bevoorrechten, boekjes lezen, op het gemak naar de supermarkt zonder samen met alle andere loonslaven te moeten staan zenuwen in de lange avondrij aan de kassa.

Je avondeten is voor het aperitief al voorbereid, je kind kan onder jouw wakend oog het huiswerk doen nog voor de kinderprogramma's op TV in volle hevigheid losbarsten, er is nog tijd voor een spelletje memory (helaas).

Je hebt 's middags de gelegenheid om met vriendinnen te gaan eten, de Humo stapelt zich niet op, je feeds worden tijdig bijgelezen, er is niemand die je zegt wat je moet doen of net niet.

Dat je van de weeromstuit luier en luier wordt, het huis nog steeds ontploft lijkt en de strijk evengoed slechts 1 keer in de week, met tegenzin dan nog, weggewerkt wordt, dat zijn bijkomstigheden, slechts te wijten aan je eigen gemakszuchtige natuur en het feit dat je het karakter van je vader en niet van je moeder hebt.

Een droomleven dus.  En toch, lezertjes, besluipt mij de laatste tijd heel onverwacht en nooit gedacht, al eens eens een gevoeltje van verveling.  Een verzuchtinkje van onnut.  Een kriebeltje om uitdaging. En dan zit ik, op een luie, lange middag in de zetel, mét boek, een geeuw te onderdrukken.  Een geeuw van geestelijke leemte.

Want zelfs al moest ik een Perfect Opgeruimd Huis nastreven, een lege strijkmand ambiëren en elke dag een driegangenmenu op tafel zetten, dan nog zou het brein niet geprikkeld worden, de grenzen niet verlegd. En laat ons eerlijk wezen : hoe lang blijft een Opgeruimd Huis opgeruimd? Een uur? Meteen ook de reden waarom ik dat alles niet doe.

Echter : gaan werken als het niet hoeft, een opvangprobleem creëren, moéten presteren, misschien wel kutcollega's en een draak van een baas krijgen,  op teambuilding moeten, haast en spoed als dagelijkse metgezel?  Nee, nee. Ja. Nee toch niet. Misschien. Nee. NeeneeNEE. NEE dus.

En zo schrijft uw huisvrouw dan nog maar her en der een stukje. En schilt heupwiegend op een of ander liedje haar aardappels, of wokt haar wok en probeert haar minderjarige kroost in bedwang te houden en lacht en grapt wat met de meerderjarige nazaat.

En voor diegenen die het willen wagen om vrijwilligerswerk te suggereren : laat maar, de filantroop in mij zit nog verder weg dan de actieve beroepsbevolkingdeelnemer.  Maar toch vriendelijk dat u mij wou bijstaan in dit moment van existentiële crisis! Bedankt! Effenaf!

Commentaren

Allé jong, een existentiële crisis, dat heb ik soms ook!
Dan doe ik eens een dagje niets, of lees een boek, of spreek af met vrienden of kruip achter het fornuis.
Maar dat doet U al hele ganse godse dagen...meer nog: het is de oorzaak van de (tijdelijke) crisis!
Verdorie, dan weet ik niet hoe ik U kan helpen. Me very sorry!

Gepost door: Janina Modaal | 31 oktober 2008

Als ge aan werk moest denken doe dan als ik. Haal u het leven bij HM (sorry, insiders only) voor de geest. Doe het nu!
Wil je gaan werken? Nee, nee, NEE!

Gepost door: Pixie | 31 oktober 2008

Hehe, mag ik (voor insiders only) dan ook nog zeggen dat iemand ontslag gaat nemen bij HM ? ;)

Gepost door: de huisvrouw | 31 oktober 2008

Een online shop beginnen? Dan kan je wel werken, ben je eigen baas en heb je nooit last van lastige collega's!

Gepost door: rozebril | 31 oktober 2008

"soortgenoot" Hier ook een tbm sinds 4 jaar.
Heb 2 zoontjes (bouwjaren 2004 en 2007) en onlangs kreeg ik ook een "ik ga terug werken aanval" maar hij was snel over toen ik begon na te denken (opvang, wat tijdens vakanties? rotcollega's etc.)

greets,

Stine
www.bloggen.be/blueke

Gepost door: BLUEKE | 31 oktober 2008

Moeder aan de haard Ik begrijp je. Same here. Tijd om grotendeels zelf in te vullen. Een gedroomd leventje. En toch. Af en toe zou je ergens willen in vliegen. Maar het mag niet bindend zijn. Je wil je vrijheid niet kwijt. Ik ben er uiteindelijk in geslaagd om "ik doe mijn goesting" niet te laten omslaan naar "ik verveel me". En dat is: mezelf dagelijks tot enkele uren creativiteit verplichten. Bijvoorbeeld: maandag maak ik een bloemstuk, dinsdag ga ik dat recept uitproberen, woensdag maak ik dat fotoalbum, donderdag ga ik schilderen, enz. Zodoende ben ik 's avonds tevreden over mijn dag. Ook al heb ik tussendoor met mijn lui gat in de zetel gelegen of een computergame gespeeld. ;-)

Gepost door: Madame | 31 oktober 2008

Kan een cursus Pygmees niet zorgen voor de nodige geestelijke uitdaging?

Gepost door: LTF | 31 oktober 2008

Tedju, en ik die een kans zag naderen om te ruilen... lol

Gepost door: beo | 01 november 2008

weet ge wat ik soms vind, dat ik dom word. Kgeraak niet meer uit mijn woorden, kvergeet alles, kverlies alles! nie te doen!

Gepost door: mamapursang | 01 november 2008

O, zo herkenbaar bij momenten! Wat een spiegel, behalve dan dat ik de tijd die ik de voorbij 7 jaar verlummelde niet eens gebruikte om zo'n schitterende en succesvolle blog te schrijven. Is het vermaken van andere verveelde en disfunctionele huisvrouwen geen erg nuttige, prikkelende en grensverleggende bezigheid dan??

Gepost door: een lezeresje | 01 november 2008

Eve de workaholic kijkt even verbijsterd naar het scherm, staat vervolgens snel op en geeft een warm applaus aan de huisvrouw. Hurray! Leve de werkvloer!

Gepost door: eve | 02 november 2008

Afwisseling Awel, ik kan mij dat best voorstellen. Niets doen en vrij zijn is plezant, maar zelfs dat wordt op den duur vervelend.
Misschien af en toe een interimmeke, Huisvrouw?
Of anders toch maar dat boek gaan schrijven. Veel kans dat het nog uitgegeven wordt ook!

Gepost door: Virginia | 04 november 2008

Maar Huisvrouw, neem gewoon een minnaar. Of twee.

Gepost door: Hannah | 05 november 2008

Ocharme. Not!

Gepost door: zapnimf | 25 november 2008

De commentaren zijn gesloten.