05 januari 2009

My name is BOB

Nieuwjaarsdag.  Des namiddags verorberde ik twee glazen wijn.  Of drie. Wie télt dat ook. Aangezien ik pas tegen acht uur moest doorrijden naar Leuven, kon dat best.  Bij mijn ma sloeg ik heel verstandig de aangeboden porto af en reed klotsend van de cola door.

Op de snelweg sloeg ik aan het eerste benzinestation af, want ik wou mij nog bevoorraden met walmstokjes.  Ik naderde de parking waar men heel listig alle doorgangen (u weet wel vrachtwagens naar daar, auto's naar daar, bussen naar ginder, die doorgangen waar geen hond ooit acht op slaat, maar gewoon de rechtste weg naar de brandstofpomp kiest) had gebarricadeerd.  'Men' zijnde De Politie.  Ik reed tot op de parking en zette mij daar, want ik moest helemaal niet tanken.  En ik had geen notie dat ze aan het controleren waren, ik dacht dat er 'iets' gebeurd was.  Bij wijlen ben ik heel suf, ik geef het toe.

Dus ik parkeer mij, stap uit en stap gezwind naar het gebouw.  Ik kwam niet verder dan enkele passen want De Politie riep mij terug.  Ik was ondertussen met mijn gedachten helemaal ergens anders, en had NOG STEEDS niet door dat het geen bloederige lijken, noch gevandaliseerde auto's waren die het onderwerp van 's polities aanwezigheid waren.

'Ja?' ging ik.  'Alchoholcontrole' was het droge maar zeer to the point antwoord.'Hebt u gedronken?'

'Bwa ja, twee wijnen deze middag.' Nummer drie liet ik er veiligheidshalve maar af. En ontkennen heeft nooit zin.

'U moet even blazen. Wil u terug in de auto zitten?'

'Waarom, duurt dat lang misschien?' en dat was echt niet brutaal bedoeld.  Hij woog even af en zei toen 'Nee, maar het is wel koud.'

Daar had-ie een punt dus ik zuchtte, letterlijk, dat ik dan wel terug zou instappen.  Dat het met het portier open even koud was als buiten, laten we gemakshalve buiten beschouwing. Volgde een verhandeling over het hygiënische blaasteutje en de te hanteren blaastechniek.  Ondertussen bibberde ik van de kou. En toen moest ik eerst nog mijn rijbewijs zoeken.

In mijn portefeuille weliswaar, maar die ziet er niet beter uit dan de rest van mijn sjakosj, dus ik bladerde, friemelde, trok de boel eruit en spreidde hem speelkaartgewijs open. 'Het is rooooooze' ging agent 1. 'Ja dat wéééét ik,' deed ik 'maar ik heb dat nog nooit moeten laten zien en waar IS het nu'.

Ik voelde agent 1 naar agent 2 rologen.  Of nog meer rologen, want ik denk dat dat al het geval was van bij mijn flukse stappen weg van hen. Uiteindelijk vond ik het, in een heel ander vakje. En mocht ik blazen.  Lang en krachtig moest het zijn.  Een giecheltje nam plaats in mijn keel en uiteraard blies ik niet lang genoeg.  Of niet krachtig genoeg, wie zal het zeggen.  Poging 2 lukte wel.  Vol spanning keken we allemaal, want agenten 1 tem 2 waren er volgens mij heilig van overtuigd dat ik dronken was, een probleem dat zich wel vaker stelt bij mensen die mij niet kennen.  En wanneer ik dus niet dronken ben, voor alle duidelijkheid.

Ondertussen kreeg ik een sms en ik was al bezig om mijn gsm op te graven, toen ik bedacht dat dat mss wel een beetje ongepast zou zijn.  Jaja, soms heb ik echt wel een helder moment.

S! ging het ding.  Zonder uitroepteken, maar dat had er van mij echt wel mogen bijstaan.  'Ah geweldig he' ging ik enthousiast. 'Ja maar u hebt wél gedronken' merkte Agent 2 venijnig op.  'DEZE MIDDAG. TWEE GLAZEN! En, en : gisteren heb ik op de tijd van 6 's avonds tot 4 's ochtends slechts 4 glazen of zo gedronken, met oudjaar, ga ze maar zoeken hoor!' bitste ik.  Daar had hij niet van terug.

'Nu krijg ik toch wel een sleutelhanger he, ' bedelde ik vervolgens ongegeneerd.  Waarop hij gewoon openlijk roloogde en zijn collega beval mij het felbegeerde kleinnood te geven.

Bij het in ontvangst nemen, besloop mij de neiging om Duivels Lachend over de grond te gaan rollen, maar omdat ik nu geen zin had om mijn bloed te laten aftappen ter controle op verboden substanties (die ik niet in het bloed had hé, voor alle duidelijkheid), hield ik mij maar in.

Toen ik na het sigarettenkopen mijn weg hervatte, belde ik nu openlijk gierend  Mme. Z.  'De klucht van het jaar', noemde zij het.  'En stop nu met bellen, want subiet heb je daar een boete voor' kwam er nog achter.

Jammer dat ik op de terugweg geen controle meer gekregen heb, want dan zou ik nog een sleutelhanger hebben kunnen opeisen. 

Oh en uit dankbaarheid heb ik mij zelfs min of meer aan de 90km regel gehouden.

Uw immer Voorbeeldige Huisvrouw, aka BOB.

 

 

 

Commentaren

Ok. Genoeg voorbeeldigheid voor 2009. En doe nu rap terug normaal!

Gepost door: zapnimf | 05 januari 2009

De commentaren zijn gesloten.