09 april 2009

Schrok

Ik kan niet uit eten gaan zonder in een ander zijn bord te zitten.  Vreemd genoeg vinden veel mensen dat ergerlijk. 

In een restaurant van standing hou ik mij nog enigszins in, dan zal ik slechts met droeve puppyogen bedelen om een stukje van mijn disgenoots broodje - want het mijne is altijd sneller op - en verlangend vragen om al wat de andere niet lust, niet polcor vindt of gewoon niet snel genoeg opeet.  Zo is mij bijvoorbeeld al menig plakje foie gras te beurt gevallen.

Gisteren in het park zat ik al minutenlang te spieden tot Mme. Z's Jefke genoeg ging hebben van zijn garnaalkroketten want de mijne waren al lang naar het rijk der maagsappen verwezen. Eindelijk gaf het kind het op en zo viel mij een reeds door zijn moeder voorgesneden kroket ten deel. EN zijn broodje. En de opmerking van Mme. Z dat ze wel zag hoe ik gelijk een gier zat te kijken naar het kind zijn bord.

Parketen vult niet. En las u nu ook 'parkieten'? Die vullen waarschijnlijk ook niet.  Maar bon, na ons echte eten bestelden we nog warme hapjes.  En nog eens warme hapjes.  En toen wilde ik crème brûlée en namen Mme. Z en Jef een wafel.

Mijn crème was snel verdwenen, dus begon ik een van Z's slagroombergen op te lepelen.  Terwijl ze nog aan haar wafel bezig was.  Ze klopte zelfs met haar vork op mijn eetgereedschap maar het mocht niet baten.

Toen bedelde ik om een stukje wafel.  En toen Jef wederom genoeg had van de zijne, nam ik daar ook nog wat van.  Helaas was toen de slagroom al op en moest ik mij behelpen door Mme's vuile serviette van haar bord opzij te duwen en mijn wafel door enige gesmolten restanten te halen.

'Gij zijt ook voor niks verlegen gij', roloogde ze.  Maar dat, Nijvere lezertjes, wisten we natuurlijk al langer dan vandaag. Ze mag nog blij zijn dat ik niet de overschotten van wildvreemden ga afbedelen. Zelfs ik heb mijn grenzen. 

Alhoewel de verleiding soms wel heel groot is.

Commentaren

Nog een geluk dat u met die schrok niet in Biafra woont.

Gepost door: Jevski | 09 april 2009

Och, ik zou zelfs het snelste dier op aarde daar wel te pakken krijgen.

Gepost door: De Huisvrouw | 09 april 2009

Dat krijg je dan als je alle andere dagen op slechts één banaan leeft.

Gepost door: zapnimf | 09 april 2009

Ik had niet zozeer uw orale bevrediging ter plaatse in gedachten. Veeleer, de bijkomende beproeving voor de Biafranen.

Gepost door: Jevski | 09 april 2009

Wie eerst komt, eerst (ver)maalt!

Gepost door: De Huisvrouw | 09 april 2009

hahaha dan moete me mij mee gaan eten,
ik krijg nooit iets op..:p

Gepost door: Anne | 09 april 2009

Schrok Dan zal met mij uit eten gaan je tegenvallen. Ik eet altijd mijn bordje leeg. (Zoals mij aangeleerd is)

Gepost door: Madame | 09 april 2009

Volgens mij is dat schuldcamouflerend gedrag. Omdat het gerecht in de eerste plaats niet van u maar van een ander is, hebt ge onbewust het gevoel dat ge toch niet zoveel gegeten hebt.

Gepost door: niesje | 15 april 2009

Ik loerde een tijdje geleden in een deftig restaurant blijkbaar iets te lang naar het dessertbord van overbuur. De ober bracht mij een bordje met de boodschap 'indien mevrouw eens wil proeven'. Het kan dus daar ook :)

Gepost door: clara | 15 april 2009

De commentaren zijn gesloten.