10 april 2009

Geef me vuur, nee geen lucifer natuurlijk!

Ik koop normaalgezien nooit een aansteker.  Ik ben van het type dat u om een vuurtje vraagt en dan, helemaal zonder opzet, uw allumeur pikt.  Soms heb ik er wel drie in mijn sakosj zitten, mijn record van een jaar of vijftien geleden bedroeg tien.  Allemaal ontvreemd, zij het (ik herhaal, voor u mij van kleptomanie gaat verdenken) geheel zonder kwade bedoelingen.

Op de manège lukt het mij niet meer, mijn vrienden daar houden mij angstvallig in het oog wanneer ik weer eens grijp en manen mij vriendelijk edoch streng aan om hun eigendom terug te geven als ik na een minuut nog geen aanstalten heb gemaakt om het terug te leggen op hun ipv op mijn pakje sigaretten.

Maar niet getreurd, er zijn nog genoeg vrienden met vertrouwen in de mensheid of vrienden die het mij gewoon gunnen om af en toe eens aan de haal te gaan met een ééntje.

Nu wilde het geval dat ik een tijdje geleden vuurloos was en op dat moment helaas ook helemaal alleen.  Ik kocht een duo van Kruidvatbriquets, met tegenzin wegens het zeer onnatuurlijk aanvoelen van deze aankoop. Mijn tegenzin betrof uiteraard louter het moeten betalen voor iets wat zich gewoonlijk als vanzelf manifesteert in mijn tas, niet het huismerk van Kruidvat an sich. 

How wrong can one be?  De aanstekers trokken op niks, mijn duim vertoonde uitputtingsverschijnselen van het oeverloos wieltjedraaien en op de koop toe waren ze na een paar dagen leeg.

 

 

De commentaren zijn gesloten.