27 april 2009

Een ongeluk zit in een klein hondje

Woensdagmiddag en ik ben heel even in de kelder.  Wanneer ik boven kom, zie ik Gaston in een rare kommahouding staan.  Ik roep hem bij mij en zie dat hij mankt alsof zijn bekken doormidden is. 

In grote paniek sommeer ik Vogel bij mij en vraag wat er gebeurd is.  Niks zegt ze onschuldig.  Ik ontsteek in een coleire en dan komt er, snikkend : 'Maar het was niet exprehehes!'.

Ik toom mijn woede wat in om het kind de ware toedracht van Gastons handicap te ontfutselen.  Ze had hem laten vallen, zo bleek.  Nu is Gaston eerder van het struise soort, voor zijn postuur.  Hij springt met gemak op en af de salontafel, getuige de vele gepikte stiften.  Maar verkeerd terechtkomen is altijd mogelijk en dat was blijkbaar het geval.

Ondertussen kokhalst Vogel van ellende, waarschijnlijk omdat ze haar 'I know noooothing'-toneeltje niet heeft kunnen volhouden dus ik moet haar ook nog toesissen dat het nu NIET de moment is en dat ze niet mag DURVEN te braken.  En dat ik niet boos ben omdat hij gevallen is, maar wel omdat ze niks zei.

Ik gil om Zoon die het schijnbaar kapotte hondje ook onrustwekkend vind, dus we vertrekken in allerijl naar de dierenkliniek.  Zoon rijdt, Vogel zit achterin te mokken en ik houd het slachtoffer op mijn schoot.

Gaston blijkt behoudens wat spierpijn niks te mankeren en krijgt een pijnstillende spuit die denkelijk 100 keer meer pijn doet dan zijn initiële ongemak, getuige mijn volledig kapotgekrabde arm en zijn jammerlijke gejank.

Spoedconsult : 65 €.  Oh wat had ik gelijk hier.

22 april 2009

De moeilijkheidsgraad van tuinieren is dik, DIK overrated.

Nadat ik verleden jaar de terrasplanten schromelijk verwaarloosd had, bleef ik achter met een stuk of 6 gigantische lege potten.  Nu de tuin groeit en bloeit, vond ik het hoog tijd om daar verandering in te brengen.

'Laat het toch,' zei Mme. Z.  'Gij zou nog liever een nieuwe auto kopen dan een klein beetje geld aan planten uit te geven én als ge het toch doet blijven ze voorzekers 3 weken in uw auto staan en dan kunt ge ze ineens weggooien'.

Geroerd door zoveel vertrouwen besloot ik het tegendeel te bewijzen en mij naar het gehate tuincentrum te begeven.  Wijnegem Shopping, Brico, Tuincentrum...één pot hatelijk nat. 

Wanneer men daar binnenkomt ziet men voetbalvelden vol planten en toebehoren.  Een liefhebber zou het noorden al kwijtraken, laat staan een volledige ignoramus zoals ik.

Maar ik had een Plan de Campagne! Het enige waar ik zeker van was, was dat ik iets grassigs wou.  Dus ik vraag de weg naar de grassen, scharrel ondertussen nog wat kleine bloemachtigen mee, zie iets felgekleurd groots wat mij ook wel beviel en verstouw op de terugweg 120 liter potgrond.

Geen kwartier later stond ik terug buiten. Maar nu moest de zooi nog geplant natuurlijk.  Ik steek een lichtje op bij Mme. Arabelle en besluit zuchtend mij dan maar aan de taak te zetten.  Alles om mijn reeds a priori gniffelende omgeving hun ongelijk te bewijzen.

En raad eens?  Geen half uur later stond alles, bewaterd en al, te floreren op mijn terras.

Ik bel iedereen die maar beschikbaar is met een triomfantelijk : 'Ik weet echt niet waarom iedereen zo ingewikkeld doet over planten, daar is toch niks aan.'

En télkens krijg ik hetzelfde antwoord: 'GIJ waart degene die er ingewikkeld over deed, niet een ander!'  Afgesproken werk als ge't mij vraagt.

En dan monkelden ze allemaal verder over de geschatte levensspanne van mijn nieuwverworven flora.  Drie weken was zo het gemiddelde.

Wat ik in het geval van eentje nog niet zo erg zou vinden.  Degene die een Fuchsia bleek te zijn, zou niet misstaan op het balkon van uw overgrootmoeder. En die andere, die bij bestudering van het bijgeleverde kaartje wel 3 meter groot zou moeten worden, ach die haalt vast ook niet die lengte in drie weken.

En nu ga ik nog wat lavendel kopen want ik heb nog een paar potten over.  En hopelijk denk ik er vandaag wél eerst over na waar ik ze eigenlijk wil zetten, want geloof me vrij, sleuren met gevulde potten is geen aangenaam karwei. Weeral wat bijgeleerd.

16 april 2009

En nogmaals...

Doorlopen!

12 april 2009

Doorlopen!

Naar Jutblogt! En een zalig Pasen zeker?

10 april 2009

Geef me vuur, nee geen lucifer natuurlijk!

Ik koop normaalgezien nooit een aansteker.  Ik ben van het type dat u om een vuurtje vraagt en dan, helemaal zonder opzet, uw allumeur pikt.  Soms heb ik er wel drie in mijn sakosj zitten, mijn record van een jaar of vijftien geleden bedroeg tien.  Allemaal ontvreemd, zij het (ik herhaal, voor u mij van kleptomanie gaat verdenken) geheel zonder kwade bedoelingen.

Op de manège lukt het mij niet meer, mijn vrienden daar houden mij angstvallig in het oog wanneer ik weer eens grijp en manen mij vriendelijk edoch streng aan om hun eigendom terug te geven als ik na een minuut nog geen aanstalten heb gemaakt om het terug te leggen op hun ipv op mijn pakje sigaretten.

Maar niet getreurd, er zijn nog genoeg vrienden met vertrouwen in de mensheid of vrienden die het mij gewoon gunnen om af en toe eens aan de haal te gaan met een ééntje.

Nu wilde het geval dat ik een tijdje geleden vuurloos was en op dat moment helaas ook helemaal alleen.  Ik kocht een duo van Kruidvatbriquets, met tegenzin wegens het zeer onnatuurlijk aanvoelen van deze aankoop. Mijn tegenzin betrof uiteraard louter het moeten betalen voor iets wat zich gewoonlijk als vanzelf manifesteert in mijn tas, niet het huismerk van Kruidvat an sich. 

How wrong can one be?  De aanstekers trokken op niks, mijn duim vertoonde uitputtingsverschijnselen van het oeverloos wieltjedraaien en op de koop toe waren ze na een paar dagen leeg.

 

 

Cultuur is een illusie

Uw Huisvrouw is een cultuurbarbaar.  Meer dan wat kleutertoneel had ik nog nooit aanschouwd dus de verwachtingen waren hooggespannen toen ik gisteren samen met Eve -cultuurprofessional- naar het improfestival ging.

Eve gaf mij op voorhand even een samenvatting van wat mij te wachten stond.  Ze sloeg met termen als 'meet & greet', 'short form' en 'long form' rond mijn oren waarop ik slechts verdwaasd 'uhuh' kon knikken met een paniekblik in de ogen. De impro was zeer onderhoudend, ik was zwaar onder de indruk van de spelers die op aangeven van een paar woorden zoiets konden uitvoeren. En ik kon zowaar volgen!

Na de feiten werd er nagekaart door Eve en haar medecultuurpro's die ook waren komen kijken,  maar op een heel andere manier dan wanneer je pakweg met de bomma naar het Aantwaarps theater zou gaan.  Er werd ontleed en vergeleken en er werd mij vooral ook gezegd dat impro dan wel cultuur is maar niet zo Cultuur als theater.  Maar goed, ik voelde mij al iets minder barbaar, zij het wel een heel erge leek.

Op het terras waar wij onze toevlucht hadden gezocht, zaten ook de spelers.  Uit alle hoeken van de wereld, van Australië tot Colombia. Ik verwachtte een Serieuze Nabespreking te kunnen afluisteren.  Een Analyse van het Spel, een Doorgedreven Discussie Over De Format.

Hélas, mijn Cultuurbel werd vrijwel onmiddellijk doorprikt.

Ze gingen zwaar aan het bier en dan bedoel ik geen jupiler. Nee, voor minder dan 9% deden ze het niet.  Er werd luidruchtig gelold en gerofld en dat laatste bijna letterlijk.

Wij voorspelden dat ze na een uur hun broek zouden afsteken maar zo ver is het gelukkig niet gekomen.  Er werd echter gigantisch veel lawaai gemaakt, Zuid-Amerikaans gedanst, gegild en gebruld, paaseieren verorberd en ten lange leste zelfs een aantal schotels bitterballenmousse aangedragen.

Kent u bitterballenmousse? Nee? Wel, dàt is pas een gat in uw cultuur.  Platgebakken klieders waar ieder naar believen een stuk uit mocht peuren, een ware delicatesse!

En daar ging mijn beeld van de Hoogstaande Cultuurmens.  Want geloof me vrij : toen ik om drie uur het pand verliet was het feestje nog in volle gang en ik ben er zeker van dat, moest ik later gebleven zijn, ik ook nog wat Verwilderde Zeden had mogen aanschouwen.

Cultuur is een illusie, Nijvere lezertjes, Vijf minuten na het verlaten van het podium is Cultuur niet meer dan bitterballenmousse en bier.  Laat het de barbaren onder ons een troost wezen.

09 april 2009

Schrok

Ik kan niet uit eten gaan zonder in een ander zijn bord te zitten.  Vreemd genoeg vinden veel mensen dat ergerlijk. 

In een restaurant van standing hou ik mij nog enigszins in, dan zal ik slechts met droeve puppyogen bedelen om een stukje van mijn disgenoots broodje - want het mijne is altijd sneller op - en verlangend vragen om al wat de andere niet lust, niet polcor vindt of gewoon niet snel genoeg opeet.  Zo is mij bijvoorbeeld al menig plakje foie gras te beurt gevallen.

Gisteren in het park zat ik al minutenlang te spieden tot Mme. Z's Jefke genoeg ging hebben van zijn garnaalkroketten want de mijne waren al lang naar het rijk der maagsappen verwezen. Eindelijk gaf het kind het op en zo viel mij een reeds door zijn moeder voorgesneden kroket ten deel. EN zijn broodje. En de opmerking van Mme. Z dat ze wel zag hoe ik gelijk een gier zat te kijken naar het kind zijn bord.

Parketen vult niet. En las u nu ook 'parkieten'? Die vullen waarschijnlijk ook niet.  Maar bon, na ons echte eten bestelden we nog warme hapjes.  En nog eens warme hapjes.  En toen wilde ik crème brûlée en namen Mme. Z en Jef een wafel.

Mijn crème was snel verdwenen, dus begon ik een van Z's slagroombergen op te lepelen.  Terwijl ze nog aan haar wafel bezig was.  Ze klopte zelfs met haar vork op mijn eetgereedschap maar het mocht niet baten.

Toen bedelde ik om een stukje wafel.  En toen Jef wederom genoeg had van de zijne, nam ik daar ook nog wat van.  Helaas was toen de slagroom al op en moest ik mij behelpen door Mme's vuile serviette van haar bord opzij te duwen en mijn wafel door enige gesmolten restanten te halen.

'Gij zijt ook voor niks verlegen gij', roloogde ze.  Maar dat, Nijvere lezertjes, wisten we natuurlijk al langer dan vandaag. Ze mag nog blij zijn dat ik niet de overschotten van wildvreemden ga afbedelen. Zelfs ik heb mijn grenzen. 

Alhoewel de verleiding soms wel heel groot is.

08 april 2009

Carglass doet meer!

Men heeft bij Carglass niet alleen de ster gerepareerd ('Er blijft nog slechts een klein litteken over' zei de meneer en dat vond ik heel aandoenlijk ) maar ook mijn asbak geledigd.

Wat mij enerzijds deed gniffelen en anderzijds een heel scala aan overpeinzingen bezorgde.  Zoals daar waren :

-Waarom?

-Huh?

-WTF??

-Hadden ze mijn auto dan niet gelijk ook kunnen stofzuigen?

-Was de asbak zo vol dat ik eigenlijk beschaamd zou moeten zijn?

-Mja, voorzekers wel want er ligt ook een hoop asse naast.

-Ik vind het legen van een vreemde zijn auto-asbak een zeer intieme handeling. Vooral als je eigenlijk gewoon de voorruit moet herstellen. 

-En dat gedacht maakt mij waarschijnlijk eng.

-Maar toch vriendelijk van die mens, bij nader inzien.

-Misschien moest ik maar gewoon niet meer roken in de auto.

-Hey, waarom niet eigenlijk?  Het is toch niet omdat iemand niet met zijn tengels van mijn asbak kan afblijven dat ik mijn gedrag moet veranderen?

-Was hij nu maar van mijn asbak afgebleven dan had ik misschien een onderhoudender stukje kunnen bedenken. De idioot.

Klachten over deze post kan u hier kwijt.

06 april 2009

Sterren alom

Vandaag bracht ik kind en ouders naar zee.  Ergens op de Expresweg ging mijn voorruit van KNAL.  Een sterretje ontplooide zich op de plaats van impact.  Mijn ma zei : 'was dat een steen?'.  Ik onderdrukte de impuls om te zeggen : 'Nee ma, dat was een vlieg met obesitas'. 

Het feit indachtig dat ik dankzij hen meer dan een week zonder kinderlast ga zijn (Zoon niet meegerekend, maar die is wettelijk volwassen), weerhield mij van menig astrante opmerking.  Vooral bij haar happen naar adem bij een amper overschreden snelheidslimiet. 

De terugweg was iets joliger, Expresweg zat aan de overkant toe dus ik heb de snelweg genomen.   O wat is het toch zalig om alleen in een auto te zitten met een zelf samengesteld CD'tje en lange afstanden te doen.  Moest dat nu iets beter vooruit gaan, ik werd camionchauffeur.

Maar al bij al, ik heb wel een ster in mijn voorhuid. Auch.  Dus een deel van mijn kostbare kinderloze week mag ik opofferen aan Carglass.

En als kers op de intergalactische taart kwam er nog een Familiebericht.  Een nonkel die ik in geen 25 jaar aanschouwd heb, gaf de pijp aan Maarten. Wat wil zeggen dat ik mijn vader eerstdaags terug kan ophalen van zee en als plaatsvervangende echtgenote mag dienen op de uitvaart want mij ma greep aanstonds het excuus van met 'de kleine aan zee zijn' aan om niet mee te moeten opdraven. 

Een stralend vooruitzicht, voorwaar.

04 april 2009

Bedankt M!LF

Ik moest telefonisch de lengte van een voorwerp doorgeven, maar laat dat nu niet meteen mijn sterkste kant zijn.  Dus ik gil naar mijn Zoon :'Hoeveel cm is dit', een afstandje tussen duim en wijsvinger aangevende van pakwek een derde sigaret.

'30 cm' zegt hij grijnzend.  En al zijn vrienden liggen in een breuk.

Danku M!LF.