02 juni 2009

Hoogmoed komt net niet voor de val

Vriendin 't Bosnimf (zo genoemd omdat ze altijd beweert haar weg overal in de bossen te kennen maar steevast verkeerd gaat. Gelukkig lijkt onze manège wel Rome) en ik zijn klaar om te gaan wandelen.  Geen tok vandaag want het is bloedheet. 'Ach wij gaan niks tegenkomen, dit gaat een zalig ritje zijn.' Dixit de vriendin.

En dat lijkt het te worden. We vertellen moppen, kletsen een eind weg en ik verklaar dat mijn Valk ergens in zijn stamboom een volbloed heeft als voorvader.  Dat vindt ze hilarisch want geen rustiger, bezadigder beest dan het mijne.  'Da is Jehan,' bevestig ik. 'Die flipt toch echt nooit hé'.  Zelfvoldaan halen we herinneringen op aan hoe haar paard wel heel erg raar deed en de mijne nog net niet verveeld met zijn hoef op de grond tikte om te zeggen dat ze er mee moest ophouden.

We doen een galopje en zijn daar net mee klaar wanneer ik aan het einde van het pad belgerinkel hoor op de kruisende weg.  'Weer zo'n koets' verzuchten we, want paarden houden niet van koetsjes met bellen.  We stoppen op een naar we denken veilige afstand om te wachten tot de koets voorbij is.  Valk schrikt een beetje maar ik ben er gerust in.  Teugels nog altijd in één hand, klop ik kalmerend in zijn nek.

Dan zien we wat er echt afkomt : wel acht koetsen, huifkarren, met véél lawaai. Te veel.

't Bosnimfs paard panikeert maar houdt het nog redelijk beschaafd. En dan gaat Falco door de rooie.  Hij wil keren en het op een lopen zetten, maar dan gaat het andere paard meegaan en je wil geen twee op hol geslagen paarden op een weg waar mogelijk ook voetgangers en fietsers zijn. En véél bomen. Dus ik moet hem houden.  Ik zet mij zo goed mogelijk achteruit en moet alles uit de kast halen  om hem te beletten er vandoor te gaan.

Ik incasseer een bok die volgens mijn vriendin zo griezelig is dat ze het een wonder vond dat ik bleef zitten. Valk blijft draaien,keren en springen, veel te dicht naar de bomen toe. Het mag een geluk heten dat ik voor de rit al een paar wijnen ophad want ik ben doodkalm.  'Ge bleef zelfs rustig op uw kauwgom kauwen,' zegt ze naderhand met grote, verbaasde ogen.

Eindelijk, eindelijk is de karavaan gepasseerd.  Ik kan u verzekeren dat het làng duurt voor een achttal karren in gezapig tempo uit het zicht gerammeld zijn. Valk kalmeert en we zetten onze weg verder.  Een kwartier later zijn we terug.  't Bosnimf is er nog altijd niet goed van.

Ik zeg haar dat ik het best wel leuk vond, zo wat sensatie.  Ze rolt met haar ogen en verklaart mij voor gek. 'Ik dacht dat we gingen verongelukken. Dit wil ik nooit meer meemaken,' zegt ze beslist.  Helaas hebben we dat niet te kiezen.  600kg levend vluchtdier is nou eenmaal niet hetzelfde als een auto of een moto.

Ik zet mijn Valk terug in zijn stal.  Mijn Valk die nooit, never flipt en nog nooit van zijn leven gebokt heeft. Ah nee, dat doet hij niet.  Daar durfde ik nu mijn hand voor in het vuur steken zie. Wat zou ik verbrand geweest zijn.

 

Commentaren

moraal van het verhaal: een tok?

Gepost door: madam arabelle | 02 juni 2009

Compleet gestoord Ik heb zo een tijdje met een ex-gendarm gereden (gepensioneerd rijkswachterspaard) die géén schrik had van hooligans, kanonnen, explosies, voetzoekers, sirenes, vlaggen en wimpels enz. Maar wel van putdeksels, bloempotten, konijntjes en nog van dat soort levensbedreigend gespuis.

Hoogtepunt: achteruit op een vers ingezaaide gazon, met de achterpoten door de lintjes en vervolgens bokken dat de stukken er af vlogen. Toen ik hem eindelijk voorbij het putdeksel had gekregen lag die voortuin erbij als Sadam zijn hof na een tapijtbombardement van grote hoogte.

Gepost door: be.bart | 02 juni 2009

LOL ja, extreem gevaarlijk zijn ook : vuilzakken, omgevallen bomen en struiken waar opeens bloemen aan groeien. Of een emmertje langs de kant. Dat springt naar uw keel! Niet voor de Valk dus he,die loopt zonder omzien overal voorbij, maar voor het andere paard. Oei. Nu was ik weer hoogmoedig. Volgende rel is ongetwijfeld een kauwgom die een onverlaat op de weg gedropt heeft.

Noteren we ook nog dat quads, camions,fietsers,glascontainers, motoren en honden tot hiertoe allemaal quantité négligeable zijn. Ben eens curieus voor de komende rit.

Gepost door: De Huisvrouw | 02 juni 2009

Heel bemoedigend, dit verhaal, net nu ik van plan was om onze kinderen in te schrijven voor een sportkamp paardrijden ;-).

Gepost door: Lichtindeduisternis | 02 juni 2009

Aandoenlijk, zo zonder gefoeter - op de stoet huifkarren na !

En hoe beminnelijk u spreekt over uw (grote ?) liefde !

Gepost door: jevski | 02 juni 2009

Ik denk dat ge beter uw liefde overzet op fretten, en die paarden laat voor wat ze zijN;
Zo een bokkende fret, dat lijkt me al wat minder gevaarlijk.

Gepost door: Janina Modaal | 03 juni 2009

moet ik nu gaan googlen op 'een bok'?
je kan een bok schieten maar ééntje incasseren???
't klinkt wèl indrukwekkend : )

Gepost door: Laleña | 03 juni 2009

De commentaren zijn gesloten.