30 juni 2009

Kroniek van een huishoudelijke fail, deel 1

Het is geen weer om op ladders te staan, daar kunnen we het over eens zijn, toch?

Ik heb rekeningen betaald, kussens en de Gaston gewassen, zij het niet tegelijkertijd.

Gaston stond niet op de lijst, maar hij stonk wel.  En weet u wat? Nu stinkt hij nog harder, naar opgedroogde natte hond. Maar geen nood, de Vooruitziende Vrouw in mezelf had ook nog een geurspray meegebracht.

Wonder boven wonder liet hij zich gewillig in de gootsteen zetten, afspoelen, shampooën (is dit juist? Want het is ook geen weer om te Googlen) en nogmaals afspoelen. Het beest is nog nooit gewassen op zijn twee jaren dus is het wel verwonderlijk dat hij het zich zo liet welgevallen.

Om te verdoezelen dat van mijn ambitieuze plan waarschijnlijk niet al te veel in huis gaat komen, hier een foto van het slachtoffer.  Maar hey, we zijn nog maar 30/6! Juli moet nog beginnen! Misschien komt het toch nog goed!

phpE3DA4DAM

 

26 juni 2009

Is het nog ver?

Een mail van een vriendin. Of men 'regelmatig' is met een koperspiraal. Euhm...ja. Dat geeft niks hormonaals af, dus ja.
En dan daagt het. Ik doe een 'OMG het is toch niet waar'mail en bel tegelijk naar Mme.Z., die ook al op de hoogte is.

Zwanger met een spiraal, dat kan toch niet? Het kan wel, want Mme. Z heeft rampverhalen van kenissen terzake.

Zij belt een deskundige en die zegt dat als een spiraal uitgezakt is, en derhalve niet meer werkzaam, men het moet kunnen voelen. Dan hangt het draadje een eind uit de baarmoedermond.En sowieso zou men een draadje moeten kunnen voelen, uitgezakt of niet, maar dan slechts een heel klein beetje.


Of ik eens niet wil tasten. Bij wijze van test. Want de vriendin met de vraag is op het werk en daar is het moeilijk om een zelfonderzoek te doen. Ik protesteer lauwtjes maar Mme. Z zegt :'kom we zijn toch vriendinnen ondereen, doe nu even, het is nu niet dat er iemand op staat te kijken'. Dus daar ga ik.

'Ik geraak er niet, god dat is diep'
'Doe de perszit'
'OK, mij even verwijderen van dit raam want anders kunnen er buren meegluren.'

Voet op een keukenstoel (nou ja, dat is niet de perszit, maar zo moet het ook lukken), reik ik weer naar binnen. Dat we ondertussen in een deuk liggen van het lachen, helpt de zaak niet echt.

'Voelt ge al iets, voelt ge al iets???' Schalt het Kempisch in mijn oor dat nog altijd aan de GSM gekluisterd zit.
'Ik moet duidelijk geen vroedvrouw worden, mijn vingers zijn gewoon niet lang genoeg!'
'Ja dat is genetisch bepaald, enkel lange vingers mogen vroedvrouw worden, maar voelt ge nu al iets?'

Ik heb kleine handen, dat wist ik al, maar men zou toch kunnen denken dat alles in proportie gemaakt zou zijn? Ik hurk toch maar even. En dan...


'JA, ik heb hem!'. Ik voel de baarmoedermond. Geen uitsteeksels te bespeuren. Maar ook geen draadje. Goh, mijn baarmoedermond. Ik ga er eens rond. Want wees nu eerlijk : hoe dikwijls in een leven komt men als vrouw uit bij haar eigenste diepste zelf? Al dat Zengedoe is er waarlijk niks tegen.

Nu ik al zoveel moeite gedaan heb, wil ik ook nog wel een schuif uitgraven op zoek naar de echo van mijn pas geplaatste spiraal indertijd. Om te zien of daar draden op te zien zijn, en zo ja, waar ze precies hangen. Na lang, lang zoeken, veel langer dan naar de baarmoedermond, vind ik hem.
Nu hebben we allemaal al wel eens een echo gezien, dus het hoeft geen betoog dat men daar niks wijzer uit raakt. Dat helpt ons ook al niet verder.

Maar wie, WIE gaat voor een vriendin zo diep? Ik meen dat ik hiervoor wel de titel 'Vriendin Van Het Jaar' verdiend heb. Of 'Vasco da Gama'. Onbekend terrein, het zal nog niet zijn.
Auto-gynaecologie in de keuken, krampen in mijn buik van het voelen.

En ondertussen zijn we nog niks wijzer. Is ze zwanger, of niet? *tromgeroffel*

24 juni 2009

Stalk mij !

Mijn ouders vroegen of Vogeltje volgende week al mee naar zee mag.  Dat wil zeggen dat ik een hele kindvrije maand ga hebben.  Want aansluitend is ze nog eens drie weken weg. En laat mij nu zelfs niet eens pro forma geprotesteerd hebben. Het kind was immers dolenthousiast.

Instant rees er een Plan de Campagne op in mijn hoofd.  Een buitengewoon ambitieus plan.  Nu maak ik bijna dagelijks een mini-versie van dat plan maar daar komt nooit wat van.

Ik verklaar mij nader : ik ga aanstonds een lijst zetten van wat ik allemaal gedaan wil krijgen tegen dat Vogel terug is.  Allemaal doodsaai huishoudelijk gedoe.  Maar ik moet hulp. 

Getuige de keer dat ik aan Mme. Arabelle verkondigde dat ik gordijnen moest wassen. Ze stalkte mij mailgewijs met aanmoedigingen, helaas tot op de dag van vandaag vruchteloos.

Dus ik moet véél hulp.  Veel stalking. U mag dat hier doen, dagelijks vanaf volgende dinsdag in comment, of via de mailknop. 

Het opgeruimde, propere huis.  Het gaat komen, ik voel het.  Elke volbrachte taak zal ik doorstrepen. Ik reken op u, Lezertje, dat in tegenstelling tot mij ongetwijfeld Nijver is!

Daar gaat-ie :

-Gordijnen living wassen, ramen poetsen

-Gordijnen Zoon wassen, ramen poetsen

-Gordijnen van mijn slk. wassen, jaloezieën afhaken en weggooien, ramen poetsen

-Ballonnen van Vogels verjaardag uit de luster halen, kid you not

-Kerstversiering die wel in een doos zit maar nog steeds in de living prijkt naar de kelder brengen, kid you evenmin

-Speelgoed van Vogeltje sorteren en overbodig spul naar de logeerkamer brengen

-Doeme, de gordijnen van de logeerkamer moeten ook gewassen worden, en de ramen gepoetst

-Het terras opruimen

-Onkruid verwijderen.  Tuin ontdoen van hondendrollen en andere aardappels/papiertjes/sokken die Gaston gepikt heeft en daar verborgen

-Bij uitbreiding : tuin en terras ontdoen van overbodige troep.  Zoals daar zijn : door mijn tuinman gevonden pollepels en andere niet tuingebonden artikels die nog steeds ergens op een verhoogje prijken.

-3 miljoen lege glazen flessen naar de glasbol brengen

-De kasten op de overloop boven uitruimen. 

-Het kastje in de gang beneden, dat met de 879 schuifjes eveneens uitruimen.

-Salonkussens wassen, de 1001 fleece dekentjes van Vogeltje wassen.

-Afgedankte kleren en schoenen naar die container brengen, die ene daar, u weet wel, aan de krantenwinkel.

-Een tapijt schrobben.  Met Iets.  Tips zijn welkom.

-Administratie.  Een hele hoop (als ik dàt moet specifiëren dan kan u net zo goed het Staatsblad gaan lezen).

-Oude Humo's die her en der liggen verwijderen, alsook de 'Kinderen' en 'Ouders van nu' van zeven jaar geleden.  Van toen ik nog aan opvoeden dacht te doen.  Voor Vogel geboren was dus.

-Een verzekeringskwestie in orde brengen.

-Een àndere verzekeringskwestie in orde brengen.

-Een raadsvrouwe rond haar oren slagen omdat ze mijn kwestie nog niet in orde gebracht heeft

-Mijn neef annex loodgieter facebooken om eens naar de aflopen in mijn kelder te komen kijken. Ik zou hem ook kunnen bellen natuurlijk.

-In bikini in den hof liggen.  Armen, gezicht, halve rug en decolleté zijn op het niveau van 14 dagen Jamaica, de rest is 14 dagen bleker.  Niet melkwit maar de discrepantie is te groot.  Dat krijgt men van het hele WE in rijbroek rond te lopen.

En waarom heb ik zo het gevoel dat het laatste punt het enige is dat ook daadwerkelijk uitgevoerd gaat worden?

Laat het niet gebeuren, ik reken op u! En voor de zekerheid zal ik deze post misschien een paar keer per week C/P'en? En misschien zelfs aanvullen? Hoeveel dagen zijn er ook al weer in juli?

 

23 juni 2009

Het is helemaal haar moeder.

'Ze zit goed voor de komende 5 jaar', zei de Meester op het oudercontact. Het rapport dat ik in preview kreeg was bijzonder goed, ik werd overladen met complimenten over Vogeltje. En blijkbaar, als het in het eerste goed gaat, dan blijft dat ook wel zo.

Afgaande op mijn ervaring met Zoon kan ik het daar wel mee eens zijn, die is pas beginnen broddelen in het vijfde middelbaar en dat kunnen we dan nog gewoon op luiheid steken want inmiddels gaat het alweer 2 jaar goed. Zei ze voorbarig en in de hoop donderdag geen deksels op de neus te krijgen.

Meer heeft een mens niet nodig om te stralen van trots.  Vooral omdat niks hiervan, behalve het doorgeven van mijn superieure hersencapaciteit (jaja, u mag lachen, ik zie het toch niet), aan mij te danken is.  Meer dan een zijdelingse blik op huiswerk heb ik niet geworpen, meer dan : 'het is UW huiswerk, IK kan al rekenen', heb ik niet bijgedragen. Ze heeft dat helemaal zelf gedaan.

(Als ik u even voor mag zijn : die luiheid van Zoon komt waarschijnlijk ook via mij, u hebt gelijk.)

 

 

 

Vakantiegenoegens

De Zoon zijn examens zitten er op.  Ik heb er een goed oog in, hij kwam toch telkens vrij vrolijk terug. Het nog steeds ongefotografeerde kostuum mag terug de kast in!

Voor mij breekt weer de periode portier aan.  Amper waren de boeken aan de wilgen gehangen, of ik mocht al twee keer de deur opendoen voor de vrienden. Misschien moest ik hen maar allemaal een sleutel geven.  Of de deur laten openstaan.

Vogeltje heeft nog 4,5 dagen school.  Nog slechts 4,5 dagen.  Ik zou daarover kunnen weeklagen, ware het niet dat haar verlof al redelijk volgeboekt is.  Lange, lange weken peis ende vree strekken zich voor mij uit vanaf de tweede week van de vakantie.  Scheiden doet waarlijk niet lijden. En grootouders zijn ook een zegen.

Ik zou nog bijna het belangrijkste vergeten te vertellen : Zoon weet waarschijnlijk wat hij gaat doen volgend jaar.  Maar aangezien we nog in het stadium 'waarschijnlijk' zitten, hou ik het nog even voor mij. Van het moment dat we overgaan naar 'zeker' zal u de eerste zijn die het hoort.  Of toch de tiende. Hou nog even uw adem in!

 

 

22 juni 2009

Carglass doet een Miranda

Nog geen drie maanden na mijn vorige ster was het weer zover. Blijkbaar komen dat soort dingen bij mij steeds in serie want ik heb ook eens twee kapotte  banden gehad op geen tijd.

Deze keer nam ik mijn voorzorgen en deed de asbak dicht.  Dat ik hem naderhand nog slechts met behulp van de achterkant van een pincet en wat woest geruk opengewrikt kreeg, is een detail.

Hoedanook, toen de man na gedane arbeid zijn praatje over de herstelling, de garantie, het littekentje en dergelijke meer wou beginnen afsteken, zei ik hem dat ik dat nog wel wist, want dat ik pas een andere ster had laten maken.

'Ik zie het, dààr hé', knikte hij en ging onverdroten voort met zijn uitleg. Zou hij geprogrammeerd zijn?  Of is dat een bedrijfsverplichting in de aard van het voorlezen van iemands rechten?

21 juni 2009

Face off.

Er is iets heel raar met Facebook.  Ik krijg suggesties, zoals dat heet, om vriendjes te worden met mensen die ik ken, maar met wie ik verder geen gemeenschappelijke vrienden heb.

Eng, bijna. Hoe weten ze het? Hoe weet FB dat die ene vrouw ook een moeder van een schoolgenootje van Vogel is, hoe weet FB dat dat bepaalde meisje ook op mijn manège rijdt?

Mind you : géén gemeenschappelijke vrienden, geen gemeenschappelijke pagina's of fanpagina. Zeker weten en uitvoerig nagekeken.  Allee, leg mij dat eens uit.

20 juni 2009

En dan nog wel voor Maes begot. Als het nu nog Jupiler was.

Met enige gelatenheid meld ik u dat het niveau hier in huis vandaag een dramatisch marginaal dieptepunt bereikt heeft.

Zoon kwam met de vraag of ik een lege bak bier heb.  Natuurlijk heb ik een lege bak bier.  Twee zelfs.  Alsook nog zeker 4 lege bakken biosap en 3 miljoen lege wijnflessen. Maar wat moest hij met een lege bak bier?

Wel, Nijvere Lezertjes, DIT moest hij ermee.

Dus vandaag staat voor zijn raam een Jupilerbak.  De Flodders zijn er niks tegen. Tot zover mijn pogingen om Paris Hilton te imiteren.  Ik zou de chihuahua beter wegdoen en een schurftige vechthond kopen.  O nee wacht! Die heb ik ook al! Zucht.

19 juni 2009

Controlegefreak

Ik moet dringend naar de autokeuring.  Het groene kaartje hangt al een eeuwigheid tegen mijn magneetmuur, nadat het eerst een andere eeuwigheid op de keukentafel rondslingerde alwaar het verwerd tot een Groen Kaartje Met Etensresten, Koffiekringen en Wijnvlekken.

Nu is het al helemaal niet eerlijk dat ik naar de controle moet voor het tweede jaar op rij, want mijn auto is nog maar drie jaar oud.  Maar dat komt omdat-ie ooit eens iets heeft moeten trekken, en daarmee moest hij gekeurd worden.  En eens gekeurd is jaarlijks gekeurd. Hoe absurd dat ook is.

Anyway, ik had een discussie met Mme. Z van wanneer precies het kaartje daar al hing te hangen.  Ik dacht maart.  Zij dacht veel vroeger.  Zij had gelijk en zei mij in het vervolg mijn futiele tegenwerpingen en opzoekingen zo te laten, want ze heeft altijd gelijk.  Dat is natuurlijk niet waar, maar in deze wel.  En ook toen ze zei dat ik niet nog een hond moest kopen, maar we dwalen af.

Van in oktober, bleek bij naspeuring.  Dus misschien kan ik het maar beter zo laten want we zijn weeral bijna oktober?  Nee, toch maar niet want er staan bij accidenten en andere overijverige flikken strenge straffen op, zegt men mij.

Nu weet ik niks staan in mijn auto.  De lichten gaan vanzelf aan bij de minste hint van een schaduw, geen idee hoe je ze met opzet aan en uit doet. Vraag me niet waar de mistlampenknop staat, de motorkap doe ik uiteraard nooit open, de handrem die een voetrem is heb ik één keer geprobeerd en kreeg ik niet meer af zonder de handleiding en pinken doe ik niet fanatiek. Dus ik wil Hulp. 

Ik vroeg Zoon of hij met mij mee wilde gaan, van zodra zijn examens achter de rug zijn.  Dat vond hij geen probleem.  Alhoewel hij mij vierkant uitlachte bij mijn Angsten voor de Controle.  'Denkt ge dat het een examen is en dat ze u buizen als ge een knopke niet vindt of zo?'.

Kan allemaal wel zijn, maar als HIJ iets niet vindt, kan ik gebaren naar de controleurs van 'Ocharme, de jongen is een beetje simpel, helpt ne keer.'

Strak plan, vind ik zo.  Het is dat of een groot decolleté.

18 juni 2009

A lo Cubano!

Na mijn eerste poetsvrouw, de onnavolgbare R die nog voor ze haar jas uittrok reeds alle kussens geschikt had en het debris op haar pad naar de kapstok had opgeraapt, volgde er een Peruaanse dame. Toen die verdween nam haar dochter de taak over.  Wanneer die op haar beurt wegging, zorgde ze voor opvolging.

En nu gaf ook dit meiske te kennen dat ze andere oorden ging opzoeken. Een mens zou zich al beginnen afvragen of het aan haar ligt.  Want om eerlijk te zijn is het volgens mij geen pretje om hier te poetsen.  

Maar niet getreurd : ze heeft al een vervangster op het oog!  Een Cubaanse deze keer. Ik leg alvast mijn CD van de Orishas klaar.  Of nee, dat hoeft niet want die staat merkwaardig genoeg al maanden op de vensterbank van de keuken.  Had ik al gezegd dat het geen pretje is om hier te poetsen?