25 juli 2009

Ik ben toch geen geograaf zeker!

Ten zuiden van Samber en Maas gaat het regenen.  En vanuit het oosten komt er ook nog wat. Ik wil een weerbericht voor geografische debielen want ik heb geen idee van de locatie van het zuiden van Samber en maas en nog minder van in welke windrichting mijn habitat gelegen is.

Ook de boodschap dat het Elders droog blijft maar dat er de komende uren Hier en Daar een bui kan vallen, maakt mij niet veel wijzer.

Woon ik Elders, Hier of Daar?  Komaan, KMI, werk toch gewoon in provincies, dat zou mijn leven zoveel simpeler maken.  En niet alleen dat van mij. Hoop ik.

23 juli 2009

Forever young

Mijn ma op bezoek.  Koetjes en kalfjes.  En net voor ze doorgaat :'Ach ik zou het nog bijna vergeten! Ik was bij de apotheker en de vrouw voor mij koopt een fles.  En zegt tegen mij dat ik dat ook zou moeten nemen, dat àl haar vriendinnen dat doen en dat ze zich allemaal geweldig voelen.  Ze was 60 jaar en zag er minstens tien jaar jonger uit!'

Ik vraag welke fles dat dan wel was.  Ja, dàt wist ze niet meer.  Iets met een B.  Ik zeg :'Allee ma, ga terug naar de apotheker en vraag het.'

'Nee gij, dat durf ik niet' pruilt ze.

'Iemand die een JAAR na datum een broek gaat ruilen aan zee, durft dat wel, medunkt,' doe ik streng.

Een uurtje later telefoon.  De naam van de wonderfles. Ik ken dus nu het geheim van de eeuwige jeugd.  En indien u mij afdoende omkoopt, verklap ik het misschien aan u.  Mannelijke lezers mogen hun geld in hun zak houden, want het schijnt enkel voor vrouwen te zijn. 

*Huisvrouw rept zich naar de apotheker*

22 juli 2009

Het zit in de familie

Ik was trouwens niet de eerste hier in huis met een carosserieprobleempje.  Zoon was mij voor doordat er een lagereschoolonverlaat die nog niet heel vast te fiets was met zijn stuur tegen zijn portier is aanbeland.

De Zoon was helemaal ontstemd over het minuscule deukje.  Waar ik er eigenlijk nog niet mee zou inzitten om tot het einde der dagen met mijn fameus beschadigde Heiligdom rond te rijden, hij was helemaal ontstemd over de amper zichtbare ontsiering.

Maar er moest eerst een expert komen om de precieze omvang van het onheiltje vast te leggen.  Want ook het ontdeuken van dit nauwelijks waarneembare deukje gaat meer dan 600 € kosten.  En dan moet er geëxperteerd worden.  Ik wil niet weten wat mijn schade dan gaan zijn, want er moet een halve auto vervangen worden gezien het om zij -en voorkant gaat, als ge het in afgelijnde stukken bekijkt.  Maar nogmaals : dat is voor Den Engelsman zijn verzekering. (Trevor, ge weet het he!)

In elk geval, ik krijg een brief van het expertisebureau.  Of Zoon een afspraak wil maken om zijn Hyster te laten onderzoeken door hun deskundige.

PARDON? WTF is een Hyster?  Ik google ff en kom op een soortement vorklift.  Ik zeg soortement want voor mij is er maar ene vorklift en da's een Clarck, maar dat is een familiale predispositie.

Dus ik bel naar het bureau voor de afspraak en vermeld dat ze van mijn Zoons Peugeot een vorkheftruck gemaakt hebben.  En dat Zoon vooralsnog niet in de Colruyt woont.  De man aan de andere kant van de lijn krijgt een lachkrampje.  En moet toegeven dat men blijkbaar wat dossiers dooreengehusseld heeft.  Dus wij zijn zeker ook niet BTW-plichtig?  En de vorklift/annex auto is ook niet buiten bedrijf?  Euhm, NEEJ!

Gelijk rees de vraag in mijn hoofd wat men precies moet doen om een Hyster wel buiten bedrijf te laten raken.  Met uw zatte botten tegen de magazijnrekken rijden en het hele FIFOsysteem op uw machien laten neerdalen misschien? 

Goh ik wou dat ik wist wat er van die bestuurder geworden is.  C4'tje, gok ik zo?

 

19 juli 2009

Keihard gepakt

Een verloren zaterdag.  Wat gaan we doen?  Effe naar moeder en vader?  Wat kattenkots opkuisen van het feliene compaantje van een vriendin die op verlof is?  Jaaah.  Gesjellig.

En wat doet men dan nog?  De manège biedt altijd soelaas.  Genoeglijke middag met vrienden en vriendinnen.  Een lange, lange middag.

Te zevenen, nadat Zoon al lang een culinaire hulpkreet geslaakt heeft, die men dan afdoet met 'bestel iets!', rijdt uw Huisvrouw huiswaarts.

En net voor een Cruciale Splitsing beslist een Engelsman om nog van rijvak te veranderen.  Ondergetekende ziet hem aankomen maar heeft geen andere keuze dan keihard te freinen. Van rijvak veranderen is geen optie wegens drukte.  En gelukkig dat uw Huisvrouw zelfs na tig wijnen nog reflexen heeft én goeie remmen, of de Engelsman zat ergens ter hoogte van haar toch al door Marlboro geteisterde longen.

Maar toch, een accident op de Ring van Antwerpen.  De Engelsman stopt op de pechstrook, wat hem siert, want no way dat ik zijn nummerplaat had kunnen noteren in die twee seconden.  Ik stop ook en zeg dat ik daar niet blijf staan.

Ik word liever overreden of betaal nog eerder mijn schade zelf dan met een debiel fluovestje langs de snelwegkant te gaan staan.  De Engelsman volgt mij naar de volgende afrit.  Zijn twee hondjes waar ik wel bezorgd om was, mankeren niks want die zijn, kid you not, ingesnoerd met een soort van hondenautogordel.

We vullen de papieren in en dan vraagt hij, heel moe want hij komt helemaal van Zweden, waar hij terug de snelweg opkan.  Ik zeg hem mij te volgen.  Eigenlijk moet ik daar helemaal niet meer zijn, maar de mens is duidelijk op.  Zo op dat hij even niet meer kan volgen en ik mij nogmaals illegaal aan een kant zet voor de oprit met mijn vier pinkers op, zodat hij kan achteraan hinken. 

Zo gaan we samen terug de snelweg op, ik om er een paar  honderd meter verder weer af te gaan, hij hopelijk veilig thuis met zijn hondjes.

En als zijn papieren achteraf niet in orde blijken te zijn, zal ik hem moeten vervloeken tot in de hel.  Maar zolang dàt niet bewezen is, hoop ik dat hij zijn weg voorspoedig heeft kunnen vervolgen.

Trevor Turner, ge staat geboekstaafd, zie maar dat de schade aan mijn meest dierbare bezit gedekt is.  Zo niet, zal ik u achtervolgen tot in het voorgeborchte!

 

 

14 juli 2009

Wij vonden Chuckie's bride!

Nimf las en aanhoorde mijn ambitieuze huishoudplan.  Schudde ongetwijfeld het ongelovige hoofd en kreeg een Aha Erlebniss.  Of zo stel ik het mij toch voor.

In elk geval kreeg ik foon. 'Ik ronsel Tulp wel eens voor u. Da's een opruimwonder! Dan komen wij met twee en in geen tijd zijt ge gesteld.'

Ik protesteerde halfslachtig, want niks zo erg als moeten voortdoen onder druk van niet één maar zelfs twee daadkrachtige vrouwen.  Er hielp geen lievemoederen aan, mijn huishouden moest en zou geholpen worden dus stonden daar opeens een Nimf en een Tulp voor mijn deur.

De hele middag werd er speelgoed gesorteerd.  3 vuilzakken vol weggetoverd.  Tulp herschikte ook de boekenkast, maakte van Vogels speelgoedkeuken een heuse keukenhoek en arrangeerde al mijn vazen en kaarsenhouders tot stillevens waar ik ei zo na ongemakkelijk van werd, want ik heb geen decoratief beentje in mijn lijf.

Het resultaat is verbluffend.  Elke ochtend kom ik de woonkamer binnen en denk dat ik droom en ergens anders vertoef.  In het huis van een Keurig Iemand.  Iemand met Oog voor Detail.

Een van onze vondsten tussen de oeverloze Vogeltjesrommel was onderstaande.  Ooit een Te Schminken Poppenhoofd.  Echter verworden tot een nachtmerrie.  We hebben het maar weggekieperd.  Niemand heeft behoefte aan een Barbiehoofd from hell in de living.

phpZsY4ghAM

 

 

09 juli 2009

Ik ben toch geen bioloog zeker!

Ooit zei ik : 'Wat maakt die koe een lawaai!.  Het bleek een ezel te zijn.

Zondag bij Chelone riep ik blij uit : 'Hoor, een ezel!'.  Het bleek een kip te zijn.

Uitgelachen worden, het went.  Florale desinteresse en faunale onkunde, dat combineert netjes, toch?

08 juli 2009

De beste manier om haar dood te krijgen...

Een met lucht gevulde injectienaald haalde het met stip.  En dat van iemand die mij amper een uur kende.  'Het is aan de irritante dame', was één der vorige frasen.

Want wij speelden 'pitjesbak'! Leve de vergeten volksspelen.  Vooral omdat ik toch wel dikwijls won.  Of toch genoeg om irritant te zijn.

Desalniettemin, iemand na een uur al zover krijgen dat hij moordplannen op uw persoon beraamt, het is niet iedereen gegeven neem ik aan.

Alle gekheid op een stokje, we hebben vreselijk gelachen. De lucht was vol triomfantelijke woehoe's, teleurgestelde ooooooh's, arrogant natgemaakte vingertoppen die al klaarstonden om een krijtstreepje te wissen nog voor de laatste deelnemer gegooid had en verbaasde kreten bij wel drie keer achtereen gegooide krék dezelfde combinaties.  

U hoeft er niet bij na te denken, tellen volstaat. En de scores van uw voorgangers onthouden, of rekenen op de persoon in het gezelschap wie dat iets vlotter afgaat dan uzelve.  Bijgelovig op uw teerlingen blazen mag, maar vind ik persoonlijk een verspilling van adem. Geluksbrengende nonsens op de bak tekenen kan dan weer wel.  Behalve die jezus aan het kruis, die hielp niet. 666 deed het véle beter.Maar ook dat kan aan mij liggen.

 

 

 

 

 

06 juli 2009

Getiteld

-Dit is een bikini! Echt wel! En dit is geen okselvijver!

-Elke universitair geschoolde vrouw heeft een Elke als vriendin, echt waar!

-Wij overstemden de vogels in Chelone's tuin.  Op Werchter vroegen ze zich af wat dat irritante geluid toch was.

-Op dit uur wordt er niet...'Seg, ik schrijf niet 'gekakt' op mijn blog zenne'.

-Verbale toeschietreflex bij hondengeblaf.

-Ons blogstuk voor over 2 jaar is al klaar.

-Hij heet Eric, we noemen hem Rudy, ge weet wel : die van de gerechtelijke politie met de dwerg in zijn schuif.

Allemaal mogelijike titels voor een stukje, want deze keer hadden we pen en papier om ons falende geheugen bij te staan. En pasop! Dit zijn ze nog niet allemaal! De rest hebt u nog tegoed van Zap.

Het was gezellig aan de kassa van de Open Chelonetuin. Nimf en ik lagen met de eigen gevatheden zodanig in een deuk dat Moose zich steeds dieper in zijn krant begroef. Jaja, met ons kunt ge overal komen, zij het misschien niet heel dikwijls.

 

05 juli 2009

Blogtitels!

Kortenberg, Keerbergen, waar moest ik nu weer zijn?  Een gelukkige gok want het verschil in kilometers was aanzienlijk.

Oorspronkelijk wilde ik mijn zondagochtend lamlendig doorbrengen.  Ware het niet dat ik een sms van de Nimf kreeg met de boodschap de ze al onderweg was naar Chelone.  Met Moose als welwillende sms-intikker voor Nimfs boodschappen naar uw ondergetekende.

Ik piepte nog efkes van : ' Maar ik moet nog douchen en mijn haar wassen!'.  Wat ZapMoose ook niet erg vond, getuige het antwoord : ' OK, dan zijt ge er nog sneller dan wij'.

Alsdus besloot uw Huisvrouw nog een Philip Morrisproduct te nuttigen, zich op haar gemak te reinigen met haarwortels en al, en vervolgens Chelonewaarts te zoeven.

Waar ze niet lang na het infame duo ariveerde. Overgoten met koffie om de ochtendnevelen te bedwingen konden wij gedrieënt plaatsnemen aan de kassa.

En o, o ooooo wat hebben we leut gehad.  Meer nog.  Nimf en ik vonden onszelven zo grappig dat we met de eigen gevatheden zodanig in een deuk lagen dat Moose zich steeds dieper in zijn krant begroef.

En we hadden blogtitels.  Oooh wat hadden we blogtitels.  En dit keer ging niks in de weg staan van ons beider betreurenswaardige geheugen want we hadden papier en bic!  Ware het niet dat ik uren later het Bosnimf liet bellen naar de Zapnimf om te melden dat ik Het Papier kwijtgespeeld was.  'Ze vermoordt mij!' was mijn excuus om een totaal onbekende Nimf-to-Nimf connection te bewerkstelligen.

En beide Nimfen hadden gelijk.  HET papier met titels lag natuurlijk in mijn vwatuur.

Getuige de opsomming die u dadelijk krijgt, en geloof mij, het was zoveel hilarischer IRL. Echt waar!.

En nog één ding : Dove liegt.  Antitranspirant???? Ik docht het niet!

04 juli 2009

Spin uit de kast

'Wat is dat daar boven uw ijskast?', wees de Nimf.

'Blefteraf, blefteraf! Dat is de kast met DE spin!', wapper ik haar uit de buurt.

Ze roloogt en duwt het deurtje naar boven.

'Is dàt alles??' Een minachtend opgetrokken wenkbrauw in mijn richting.

Samen kijken we naar wat in mijn verbeelding een tarantula was geworden.  Ze plukt de afgestorvene uit zijn voorlaatste rustplaats aan een draadje web.  Daar bengelt hij dan.  Ik spring achteruit maar moet tegelijkertijd toegeven dat hij heel wat minder indrukwekkend is dan in mijn hersenspinsels.

Misschien is hij in zijn dodigheid gekrompen? Of door de hitte? We besluiten haar heldendaad (die trouwens nog vergezeld ging van het wegvegen van de rest van het web, allemaal in één moeite door) te fotograferen. 

Al bengelend lukt het mij echter niet om een fatsoenlijk kiekje te maken.  Dat is voor mij sowieso al een uitdaging, laat staan wanneer het onderwerp niet stilhangt. Dus ze legt hem op haar hand. 

Minutenlang heeft mijn grote schrik al voor mijn neus gezwierd en ook nu kom ik op een paar neuslengtes afstand. 

Dan gooit ze hem in de tuin.  Net nu ik er aan gewend was.  Ik had hem moeten inkaderen. Met een opschriftje :'Niks is wat het lijkt' (LIJKt, vat u hem? He?He?)

Moge hij rusten in vrede.

phpJ50DxTAM