09 augustus 2009

Er zijn nog brave mensen op de wereld, meneer, mevrouw!

Een tijdje geleden, 23u.  Ik zit in de auto en voel mijn stuur wat tegentrekken. Ik maak mezelf wijs dat ik het mij inbeeld en ga de snelweg op. Ik wéét gewoon dat er iets mis is, maar probeer dat te negeren.

Tot mijn rechtervoorwiel een geluid maakt alsof je over zo'n geribbelde witte lijn rijdt. Fok.  Dit valt niet meer te negeren en ik zet mij op de pechstrook.  Uit mijn band stijgt een rookwolk op.  Zo'n danige wolk dat ik zelfs niet kan zien wat er precies mis is.

Fokfok.  Ik bel Touring die mij beloven zich te haasten.  Maar een uurtje zal het wel duren. De snelweg is niet heel druk meer, maar wat een geraas als er verkeer passeert.  Uiteraard doe ik geen fluovestje aan en achter de vangrail staat het vol brandnetels. Dus ik wandel afwisselend naast mijn auto en in de berm.

Ondertussen is de rook verdwenen en ik inspecteer de onverlaat.  Het wiel staat gewoon los, ik kan het zo over en weer duwen, de velg rust op de macadam en was dus de oorzaak van de rookontwikkeling.

Dit akkefietje is waarschijnlijk nog een gevolg van het accident. En dan weten dat ik 's middags nog, euhm... laat ons zeggen de maximum snelheid ruim overschreden heb.

Er stopt een meneer, ik zeg hem dat er hulp onderweg is en bedank hem voor zijn vriendelijkheid.  Er stopt nog een meneer.  En dan een mevrouw die zelfs speciaal voor mij de snelweg afgegaan is en weer op om terug te komen tot bij mij 'want een vrouw alleen daar 's nachts...'.  Zo lief.

Dan stopt er weer een meneer en even later een vrachtwagen.  Die chauffeur staat al in de startblokken om mijn band te vervangen maar ik moet hem helaas melden dat ik geen reserveband heb.

Echt hartverwarmend, zo'n hulpvaardigheid want gaan stilstaan voor een ander op de pechstrook is toch niet helemaal zonder gevaar.

Ondertussen is Zoon gearriveerd.  Zoon die ik uiteraard ook gebeld heb met de mare dat zijn moeder weer eens wat voorheeft.  In normale gezinnen zijn het gewoonlijk de kinderen die de ouders om hulp bellen, hier is het al elke keer omgekeerd geweest. Je bent disfunctioneel of je bent het niet.

Zoon gaat wachten op de takelwagen, meerijden om de vervangwagen en ik mag zijn auto lenen om door te rijden. Om 1.30u krijg ik een sms dat de vervangwagen thuis staat.

Ik weet effenaf niet waar ik zo'n juweel van een kind aan verdiend heb. En dan presteer ik het gisteren om een hele machine met lichte kleren van hem roze te kleuren.  Ik ben waarlijk een ramp. Hij vraagt zich ongetwijfeld ook af waar hij mij aan verdiend heeft.

 

 

Commentaren

Mammalien Hihi. Ik heb je weblog net "ontdekt" en heb hem toegevoegd aan mijn lijstje om bij te houden. Leuk!

Gepost door: Mammalien | 09 augustus 2009

hij is gewoon kweenihoecontent met een moeder zoals jij, vraag het hem maar ;-)

Gepost door: Laleña | 09 augustus 2009

Doe mij ook zo'n zoon! En laat mij een moeder worden die zo relaxt blijft. Ik riep laatst gelijk hysterisch tegen Wannes "Doe zo'n veiligheidsding aan, doe zo'n veiligheidsding aan!" Me = sissy!

Gepost door: Zezunja | 10 augustus 2009

schattig! Toch lief van je zoon om zo behulpzaam te zijn hé! Misschien wist hij nog niet dat zijn kleren rose waren?
Ook tof dat er toch nog mensen voor je stoppen;

Gepost door: zeezicht | 10 augustus 2009

spijtig dat zoon te jong is, ik zou het anders wel weten!

Gepost door: madam arabelle | 10 augustus 2009

Waarschijnlijk ben ik een beetje te indiscreet, maar als ik zo'n verhaal lees, vraag ik mij altijd af waar meneer Dysfunctia toch is? Je zoon neemt gewoon zijn rol over, lijkt me.

Gepost door: een nijver lezeresje | 10 augustus 2009

Ik heb zo een donkerbruin vermoeden dat je als man-met-autopech op een pak minder hulpvaardigheid zal mogen rekenen...

Gepost door: Menck | 10 augustus 2009

en nog een donkerbruin vermoeden dat er wat minder hulpvaardigheid aan te pas zou gekomen zijn bij een overjaarde, zeg maar Lada en chauffeur, met autopech

Gepost door: Laleña | 11 augustus 2009

heerlijk wat een heerlijk verhaal. te denken dat ik vannacht gedroomd heb dat ik naast een auto reed waarvan er plots een wolk wit poeder uit de rechtervoorband ontsnapte zodat hij vervolgens aan de kant moest gaan staan. het was jij misschien? je zoon niet gezien though; alhoewel het wel een droomzoon lijkt.

Gepost door: liesbet | 11 augustus 2009

Wie wil er nu niet zo'n geestige moeder?
Trouwens, hij zal dat voorval nog wel eens gebruiken als hij dringend iets nodig heeft:)

Gepost door: annava | 23 augustus 2009

De commentaren zijn gesloten.