17 augustus 2009

Doodgraag doodgaan

Mijn eerste daad van ultieme naastenliefde was voor mijn huisrat.  Die heette Pim.  Pim was mijn kameraadje gedurende toch wel anderhalf jaar.  Hij kwam als babyrat bij mij en het was grote liefde.  Pim deed niet liever dan op mijn schouder zitten en zich van daaruit in mijn bovenkleding te begeven.  Alwaar hij tegen een of andere borst een gezellig dutje deed. 

Dat ik er zo opeens voor de buitenwereld een derde borst bijhad, dat kon mij niet schelen.  Pim ging vaak met mij mee.  Liefst van al nog naar mijn ouders, want als hij dan wakker werd en terug uit mijn decolleté kroop, kreeg mijn moeder, die zo niet let op een borst meer of minder, telkens weer een halve hartverlamming.  Làchen man!

Pim was zindelijk, Pim was aanhankelijk, Pïm knaagde maar één enkele keer een elektriciteitsdraad door omdat hij door een vergetelheid van mij een hele nacht met een open hok had mogen doorbrengen. 

Hij was echter ook een tamme rat, gekweekt uit laboratoriumratten die allemaal kanker krijgen na niet al te lange tijd.  Zo ook hij.  Hij at niet meer, dronk niet meer, had plots gezwellen en was duidelijk ziek. 

Waarom ging ik niet naar de dierenarts?  Omdat zelfs toen het internet al heel duidelijk was : diagnose - fataal. Waar kan men dan beter sterven dan thuis?

Dus kocht ik ether.  En zocht mijn mooiste tupperwaredoos uit de kast.  Zette de apatische Pim erin, goot een hele fles ether leeg op een hoop watten die ik ook al in de doos had gelegd en deed het deksel dicht. Seconden heeft het zelfs niet geduurd voor Pim dood was.

Ik huilde, zoals men zei, om een stomme rat.  Mijn Pim. 

We spreken nu jaren later.  Ik zie in mijn tuin een duif liggen. Ze beweegt nog, maar niet fanatiek.  Niemand anders wou er naar gaan kijken, laat staan aanraken, dus ik trek een tuinhandschoen aan en ga op onderzoek.  Ik zie een nog levende vogel, met een afschuwelijk opengereten vleugel en zijkant.  Dit is niet meer ter repareren, de ingewanden zijn zichtbaar en de vleugel is één bloederige gerafelde massa.  Maar ik kan dit dier zo niet laten liggen, nog even en de avond valt, dan komen de katten, die waarschijnlijk al in eerste instantie de oorzaak zijn van dit voorval en gaan dit dier levend verslinden.  De mij aangereikte optie : ' gooi hem de heg over' vind ik géén optie. 

Dus ik ga naar de apotheek en vraag om... ether.  En leg uit waarom.  De apotheker zegt dat dat nooit gaat werken met een dier van die grootte en vraagt mij een moment te wachten.  Hij komt terug met een flesje chloroform.  Kid you not.  Het is waarschijnlijk dat hij mij kent en weet dat ik niet zinnens ben om één mijner kinderen om te brengen of een willekeurige huisgenoot te verdoven en te martelen.

Zelfde procedure, alhoewel ik nu speciaal een Ikeadoos plooi. Want Tupperware doet volgens mij niet aan duifformaat.  Of misschien wel maar dat had ik niet.
 Ik trek nu twee tuinhandschoenen aan want ik wil Duif op een fatsoenlijke manier kunnen neerleggen in de doos. Het zou zelfs niet nodig geweest zijn, want ze maakt geen enkel aanstalte om uit te halen. De chloroform doet zijn werk en weer traan ik.  Om een duif die ik zelfs niet ken.  Maar die ik niet wil laten lijden.

Een heel ziek familielid zei een tijd later dat ze hoopte mij nooit met een hoop watten naast haar bed te zien staan.  Gelukkig was het niet nodig want ze leeft nog altijd.

Helaas had mijn geliefde tante niet het geluk dat dat soort daden bij mensen gezien worden als naastenliefde, want in het katholieke ziekenhuis waar zij gestorven is, deed men niet aan passieve euthanasie.  Zij heeft een afschuwelijk sterfbed gehad. Onze smeekbeden haalden niks uit bij de Heer Dokter.  Ze lijdt geen pijn, zei hij.  Nee.  Maar telkens men haar infuus wisselde, smeekte ze om dood te mogen gaan, om bij haar eerder overleden man te mogen zijn, om geen pijn meer te moeten hebben.  Ze had hallucinaties, schreeuwde, gilde en was zo ongelukkig. 

Mijn ma is dag en nacht bij haar gebleven, ik zoveel mogelijk want ik had toen een baby van 4 maanden en moest naar huis om te voeden. En soms naar de materniteit van het ziekenhuis om te kolven terwijl mijn baby thuis flessenvoeding kreeg. Ik en mijn ma hebben samen haar hand vastgehouden, haar lippen natgemaakt, uren en uren. Nog nooit heb ik zoveel verdriet gezien en aangevoeld.

 Mijn ma was degene die bij haar was toen ze in het midden van de nacht eindelijk gestorven is, na een afschuwelijke doodsstrijd.  Mijn ma die daar een depressie van gekregen heeft, van de onnodige onwaardigheid van dit lijden.

Geef mij dan maar ether en een doos. Effenaf.

 

Voor een ludiekere versie van deze gerecycleerde titel zie hier.

Commentaren

Ik krijg er een stofje van in mijn oog. Of is het een ontsteking?

Gepost door: Elza | 17 augustus 2009

Maar huisvrouw, u hebt een hart!
Mooi stukje. Ik ben blij dat mijn nonkel twee jaar terug wel euthanasie vroeg en kreeg. Het was wel een beetje bizar toen mijn vader de dag ervoor een mail kreeg met de mededeling: morgen om zoveel uur ben ik dood. Een heel raar gevoel.

Gepost door: elke | 17 augustus 2009

Dat doet alijd gek he, als de Huisvrouw haar gevoelige kant toont.
Maar het is wel altijd zeer geslaagd.

Gepost door: Janina Modaal | 17 augustus 2009

Moest ik aan het begin van je stukje nog hardop lachen, aan het einde werd ik dan toch wel wat stil. Waarom mag je niet altijd zelf niet beslissen of ether of chloroform of wat dan ook..als de tijd daar is?

Oja, en vroeger hadden wij een oom... als er weer een musje of goudvis zover was dat hij (of zij) zijn schepper graag wilde ontmoeten dan belden we de oom. Die dan met zijn schop (spa, hoe heet dat?) langskwam...

Gepost door: Mammalien | 17 augustus 2009

Daar gaat je imago...

Gepost door: a rainha | 18 augustus 2009

wat een lul, die dokter, dat hij dan tenminste eerlijk is en zegt "ja, ze heeft zeer, maar omdat ik vind dat god vind dat hij mag kiezen wanneer ze sterft gaat het hier nog onmenselijk duren."
Voor de rest dit no, miest je ooit in overweging nemen tuperware-parties te organiseren: Don't!

Gepost door: vermiljoen | 19 augustus 2009

@Vermiljoen : ik kan mij mijn verveelde geroloog van de eerste en enige die ik heb bijgewoond nog zo voor de geest halen, al is dat 15 jaar jaar geleden. Never again. Tiszoegoeasof...
@De rest : danku, denk ik. *Huisvrouw voelt verbaasd aan haar pols en constateert daar toch écht een hartslag.

Gepost door: De Huisvrouw | 19 augustus 2009

ik bedoel maar dat je uitleg over de pottekes niet egschikt is voor tuperware-parties. En dacht ik nu even dat een "geroloog" (lees: géérooloog)een of ander wetenschapper is (en heb er dus waarachtig op gegoogld). Jaja, geroloogt maar een beetje...

Gepost door: vermiljoen | 21 augustus 2009

Ah lol, ja de onvermoede mogelijkheden van het Tupperwarepotje. Dat zou zo'n feestje wel opleuken medunkt.

Gepost door: De Huisvrouw | 21 augustus 2009

Heb me Ratje (Jillz) hier thuis die op sterven ligt, en heb net op het internet via google gezocht naar tips om het hem zo prettig mogelijk te maken.
In plaats daarvan kwam ik op jouw verhaal uit, mooi! heel erg mooi.. -X-

Gepost door: Fleur | 04 januari 2011

De commentaren zijn gesloten.