31 augustus 2009

Haar restaurant

Mijn dochter maakte een restaurant. Van haar kleine Ikeatafeltje en dito stoeltjes. Met een kaarsje en jeneverglaasjes in plaats van wijnglazen.

Ja dàn kan men niet anders dan daar ook echt te eten. Zij was de ober, ik de klant. Ze was ook zichzelf want uiteraard at ze ook. Ze schonk zonder morsen 5ml water in de glaasjes en maakte als kers op de taart een dessert van een spritskoek, besprenkeld met gekleurde bolletjes en smarties.  Dat die versiersels eigenlijk al even vervallen waren hebben we maar genegeerd.

Toen kreeg ik de rekening. 2 pasta, 2 dessert, 5 euro.  Schappelijke prijs, daar niet van maar ze wou dat ik met écht geld betaalde. Daar had ik dan weer niet zo'n zin in. Toen haalde ze de politie erbij.  Die mij een boete gaf van 5 euro. Of beter gezegd : een doete, want ze had de b omgekeerd geschreven. Wanbetalers, daar lacht de horecapolitie niet mee!

30 augustus 2009

Ons moeder

Vandaag op de manège.  Vrienden hadden een vriend bij die na jaren werken opnieuw zou gaan studeren. Blijkt toch wel niet dat deze toch wel volwassen mens in hetzelfde jaar gaat zitten als mijn zoon.

En dat nadat ik al minstens een uur mijn oNNozele exuberante zelf was. 

Nog een geluk dat Zoon geen enkele illusie meer koestert over de volwassenheid van zijn moeder.  Anders zou ik er schoon gestaan hebben zo op 17 september of daaromtrent.

Prioriteiten

Mijn vader vertelde over hoe vrienden hun dochter en haar gezin waren gaan helpen verhuizen. En hoe de ouders 175 dozen uitpakten terwijl dochter en schoonzoon hun PC aansloten en begonnen te internetten.

Ik kon alleen maar denken : a ja. Zou ik ook doen. Uiteraard.

27 augustus 2009

WFVK!

In de loop van de dag komt men allerlei tegen in huis dat op is, of toch bijna. Zoals daar zijn : WCpapier (altijd, het valt hier niet aan te slepen, ik vraag mij wel eens af waar het allemaal blijft. Aan mijn gietijzeren blaas zal het niet liggen), koffiefilters vuilzakken en kipkruiden.

Ik schrijf dat natuurlijk niet op en zit dan tegen 's avonds krampachtig te herhalen :'WCpapierfiltersvuilzakkenkruiden'. Vervolgens doe ik het met de beginletters : 'WFVK,WFVK...' ad infinitum. Of toch tot ik in slaap val.

Des ochtends zijn de boodschappen geen prioriteit en tegen dat ik naar de winkel ga, weet ik nog wel de afkortingen maar waarvoor staan ze nu toch al weer?

Ik dwaal langs de rekken :

W, w, wééééé...ah hierzie : waspoeder!

F, f, efefef. Doem toch. Wat was die F nu weeral?

V, veuh veuh...aaah de vaponatabletten, dood aan die rotmuggen!

Kàààààà kkkkuisproduct. Mr. Proper dus.

Aangevuld met de andere boodschappen keer ik blijgemoed huiswaarts. Die F zal wel niet zo belangrijk geweest zijn.

En dan moeten we papieren zakdoeken gebruiken in plaats van WCpapier, schud ik een gebruikte filter leeg(gruw) en vul hem opnieuw, blijft het vuil nog een dag langer in supermarktzakjes staan en moet ik een kruidenmengeling improviseren voor de kip.

Aan de andere kant raakt de was gedaan, vallen de muggen bij bosjes en kan de poetsvrouw weeral een litertje verder.

Morgen beter, ik oefen alvast. WFVK,WFVK,WFVK!

 

26 augustus 2009

(h)oogmoed

Na een lamentabele nachtrust (denk: wakker om 12u(Zoonlawaai) 1u(hond illegaal in kamer van dochter) 2u (onbestemd lawaai-dacht aan inbrekers maar was te suf om te gaan kijken)  4u (Zoon-terug-thuislawaai) 7u (dochter vraagt hoe laat het is) 7.30u (idem) en 8u(idem)),  dacht ik gisteren toch nog een uurtje aan de nacht te kunnen breien nadat Vogel eindelijk TV-waarts getrokken was.

Om half elf werd ik wakker.  En dat terwijl ik om 11.20u verondersteld werd een half uur rijden verder te zijn.

Kan u op een krap half uur : douchen, aankleden, koffie zetten, dochter ontbijt toewerpen, BBT en Gaston uitlaten en voeren, een Zapnimffoon ontvangen, vastellen dat u lakenrimpels op uw wang en arm hebt, uw slaapkop een illusie van alertheid opschilderen, dochter kleren toewerpen en haar krullen borstelen, een kop koffie naar binnen slagen en uw mail checken?  Mij lukte het.

Dit alles hield wel in dat ik vier, VIER minuten te laat was voor mijn afspraak met Mme. Arabelle. Ik ben nooit te laat, dus daar was ik al bijna benauwd van, mààr de extra minuten volstonden blijkbaar om de slaapvouwen te doen verdwijnen.

Wat enkel verdween door een scheut oogdruppels echter, is mijn probleem van de dag.  Want deze tergend lange inleiding was niet bedoeld om :

1) uw medelijden te verkrijgen over het slaapgebrek

2) op te scheppen over mijn ongeëvenaarde organisatietalent

3) mijn stiptheid nog maar eens onder uw neus te duwen.  Nee, ook niet onder die van u, Zapnimf

3) te zeggen dat ge van achter zelfs niet ziet dat ze zwanger is, dat haar zesmaandentweelingbuik niet gigantisch is en dat ze er stràlend uitziet, alhoewel ik dit alles MOEST vertellen van Mme. Arabelle,

maar wel om u te melden dat ik bijna elke ochtend wakker word met een rood oogwit omdat ik mijn oog, hoe kan ik het omschrijven, in mijn kussen druk tijdens het slapen.  Is er nog iemand met dit belachelijke probleem, of ben ik waarlijk uniek?  Enfin, nog meer dan ik het al was natuurlijk.

En o ja, Mme. A ziet er geweldig uit, maar dat zei ik al zeker?

 

24 augustus 2009

Het parfum

Parfum kopen voor een jarige vriendin. Ik wist precies dewelke ze gebruikte. Dacht ik.

Het draaide er op uit dat ik aan de winkeljuffrouw moest vragen of ze wist welk parfum waspoederig ruikt.  Ze trok verbaasde wenkbrauwen, maar deed haar best, het moet gezegd.

Helaas was het niet Pure White Linen, noch een van de zeven andere die ze onder mijn neus duwde.

Ik bleef maar mompelen dat wanneer ik de naam zou zien, ik direct zou weten dat het de juiste was.  Wel 50 keer wandelde ik het rek af en bekeek evenveel keer elk van de 2 miljoen flesjes die er stonden, onderwijl een half oog op Gaston houdend om te zien of hij niet illegaal zou plassen tegen het winkelmeubilair.

Uiteindelijk kocht ik iets anders.  En toen de vriendin mij later de naam noemde van haar parfum, besefte ik dat ik hem uiteraard had zien staan. Alle 50 keer. Maar niet herkend. Zuchtje.

Doorlopen!

De Huisvrouw vandaag op Jutblogt, niet voor -16.

19 augustus 2009

Ellebogen van tafel! Oftewel : Kijk! Mos op die golfbreker! Of nee, dat heet zeewier hier zeker?

Om 13u ben ik er! Had ik Zap verteld.  Zij zou er een half uur voor mij zijn en eventueel mijn ouders al ontlasten van Vogeltje zodat die konden vertrekken.Het vervolg laat zich raden.  Ik was er 13u pile, zoals voorspeld, Zap was er, laat ons zeggen : wat later. 2 van haar broedseltjes vergezelden haar, Zoonzap kwam achter met Moose.  Per fiets nog wel, jaja Dames en Heren, helemaal naar zee! Applaus is zeer gepast!

Dit hield in dat wij al een paar uur met onze kroost in het zand lagen voor Moose arriveerde met de zoon.  Dat hield ook in dat Zap en ik al een hele gebarentaal hadden ontwikkeld voor het geval dat we ooit onder water zouden terechtkomen en daar onze toeters zouden moeten houden om water buiten te sluiten. En jawel die mogelijkheid bestond, omdat het volgens onze kinders in het water warmer was dan aan land.

Behoren tot onze niet-verbale vocabulaire : de gebaren voor

-Wallonië

-+30 graden

-reflectie van het licht in het water

-een onlangs overleden kapper, maar ook elke nog levende kapper, twee gebaren met een miniem verschil.

-iemand leren zwemmen (en mag ik u meegeven dat het klassieke zwemgebaar daar langs geen kanten (ha!) aan te pas komt?)

-Een gehandicapte, al dan niet mentaal, rot hout en wrakhout.  Allemaal hetzelfde gebaar.  Dus enige oplettenheid wanneer u met ons onder water zit is aangewezen, een vergissing is vlug gebeurd!

-En laat ons het op vele andere houden. (ELP Zap?)

Moose kwam dus al met een behoorlijke achterstand aan hilariteit aan, maar als compensatie hebben we de volgende twee dagen een onberispelijk, onluidruchtig gedrag tentoongespreid.  Met ons kunt u wel aan zee komen! Toch op dag 2! We moesten wel nadat we bendes andere strandgangers van ongepaste decibels hadden beschuldigd.

Wat leerde de Zapkroost, die trouwens zo goed als dadelijk verbroederde en verzusterde met de mijne, van deze uitstap?  Dat men tijdens het eten zijn ellebogen van tafel houdt. Dit is er bij mij als kind zo ingehamerd dat ik het automatisch doorgeef aan mijn kinders.  Al moet ik het 12 keer per maaltijd zeggen.  Maar dat was na dag 1 niet meer nodig, toen namen de Zapseltjes die taak van mij over en berispten en passant Vogel en ons wanneer wij onverhoeds een elleboogpunt naar de tafelrand bewogen. 

En zie hier, ons ma had gelijk! Alhoewel ik geen idee heb van waar deze regel ooit gekomen is. Degene die hier de achtergrond van weet, krijgt iets.  Een monocle of zo.

Wat mijn dochter van het Zapbezoek leerde :

-een boterham smeren, tenminste als ik er niet bij ben.

-de zaligheid van oudere vriendjes die u op sleeptouw nemen.

-een puberaal uitgesproken mamàhaaa, compleet met rologen en wtf handgebaar.

Voor de rest hebben wij gezond, gezwommen, gelezen en gelaptopt (ik uiteraard).

Voor herhaling vatbaar, en misschien adopteer ik wel een paar Zapkinders.  Vogeltje gelukkig en ik gerust. Zo lang ze hun ellebogen maar van tafel houden.

 

17 augustus 2009

Doodgraag doodgaan

Mijn eerste daad van ultieme naastenliefde was voor mijn huisrat.  Die heette Pim.  Pim was mijn kameraadje gedurende toch wel anderhalf jaar.  Hij kwam als babyrat bij mij en het was grote liefde.  Pim deed niet liever dan op mijn schouder zitten en zich van daaruit in mijn bovenkleding te begeven.  Alwaar hij tegen een of andere borst een gezellig dutje deed. 

Dat ik er zo opeens voor de buitenwereld een derde borst bijhad, dat kon mij niet schelen.  Pim ging vaak met mij mee.  Liefst van al nog naar mijn ouders, want als hij dan wakker werd en terug uit mijn decolleté kroop, kreeg mijn moeder, die zo niet let op een borst meer of minder, telkens weer een halve hartverlamming.  Làchen man!

Pim was zindelijk, Pim was aanhankelijk, Pïm knaagde maar één enkele keer een elektriciteitsdraad door omdat hij door een vergetelheid van mij een hele nacht met een open hok had mogen doorbrengen. 

Hij was echter ook een tamme rat, gekweekt uit laboratoriumratten die allemaal kanker krijgen na niet al te lange tijd.  Zo ook hij.  Hij at niet meer, dronk niet meer, had plots gezwellen en was duidelijk ziek. 

Waarom ging ik niet naar de dierenarts?  Omdat zelfs toen het internet al heel duidelijk was : diagnose - fataal. Waar kan men dan beter sterven dan thuis?

Dus kocht ik ether.  En zocht mijn mooiste tupperwaredoos uit de kast.  Zette de apatische Pim erin, goot een hele fles ether leeg op een hoop watten die ik ook al in de doos had gelegd en deed het deksel dicht. Seconden heeft het zelfs niet geduurd voor Pim dood was.

Ik huilde, zoals men zei, om een stomme rat.  Mijn Pim. 

We spreken nu jaren later.  Ik zie in mijn tuin een duif liggen. Ze beweegt nog, maar niet fanatiek.  Niemand anders wou er naar gaan kijken, laat staan aanraken, dus ik trek een tuinhandschoen aan en ga op onderzoek.  Ik zie een nog levende vogel, met een afschuwelijk opengereten vleugel en zijkant.  Dit is niet meer ter repareren, de ingewanden zijn zichtbaar en de vleugel is één bloederige gerafelde massa.  Maar ik kan dit dier zo niet laten liggen, nog even en de avond valt, dan komen de katten, die waarschijnlijk al in eerste instantie de oorzaak zijn van dit voorval en gaan dit dier levend verslinden.  De mij aangereikte optie : ' gooi hem de heg over' vind ik géén optie. 

Dus ik ga naar de apotheek en vraag om... ether.  En leg uit waarom.  De apotheker zegt dat dat nooit gaat werken met een dier van die grootte en vraagt mij een moment te wachten.  Hij komt terug met een flesje chloroform.  Kid you not.  Het is waarschijnlijk dat hij mij kent en weet dat ik niet zinnens ben om één mijner kinderen om te brengen of een willekeurige huisgenoot te verdoven en te martelen.

Zelfde procedure, alhoewel ik nu speciaal een Ikeadoos plooi. Want Tupperware doet volgens mij niet aan duifformaat.  Of misschien wel maar dat had ik niet.
 Ik trek nu twee tuinhandschoenen aan want ik wil Duif op een fatsoenlijke manier kunnen neerleggen in de doos. Het zou zelfs niet nodig geweest zijn, want ze maakt geen enkel aanstalte om uit te halen. De chloroform doet zijn werk en weer traan ik.  Om een duif die ik zelfs niet ken.  Maar die ik niet wil laten lijden.

Een heel ziek familielid zei een tijd later dat ze hoopte mij nooit met een hoop watten naast haar bed te zien staan.  Gelukkig was het niet nodig want ze leeft nog altijd.

Helaas had mijn geliefde tante niet het geluk dat dat soort daden bij mensen gezien worden als naastenliefde, want in het katholieke ziekenhuis waar zij gestorven is, deed men niet aan passieve euthanasie.  Zij heeft een afschuwelijk sterfbed gehad. Onze smeekbeden haalden niks uit bij de Heer Dokter.  Ze lijdt geen pijn, zei hij.  Nee.  Maar telkens men haar infuus wisselde, smeekte ze om dood te mogen gaan, om bij haar eerder overleden man te mogen zijn, om geen pijn meer te moeten hebben.  Ze had hallucinaties, schreeuwde, gilde en was zo ongelukkig. 

Mijn ma is dag en nacht bij haar gebleven, ik zoveel mogelijk want ik had toen een baby van 4 maanden en moest naar huis om te voeden. En soms naar de materniteit van het ziekenhuis om te kolven terwijl mijn baby thuis flessenvoeding kreeg. Ik en mijn ma hebben samen haar hand vastgehouden, haar lippen natgemaakt, uren en uren. Nog nooit heb ik zoveel verdriet gezien en aangevoeld.

 Mijn ma was degene die bij haar was toen ze in het midden van de nacht eindelijk gestorven is, na een afschuwelijke doodsstrijd.  Mijn ma die daar een depressie van gekregen heeft, van de onnodige onwaardigheid van dit lijden.

Geef mij dan maar ether en een doos. Effenaf.

 

Voor een ludiekere versie van deze gerecycleerde titel zie hier.

14 augustus 2009

De Huisvrouw ontdubbelt zich!

Aangezien Mme. Z, vriendelijk als ze is, de facebookgroep 'De placenta-eters' heeft opgericht, zag ik mij verplicht een tweede FB-account aan te maken.  Mijn toch wel gekoesterde anonimiteit opgeven was een brug te ver, maar ik moest toch lid worden van deze euhm...sympathieke beweging.

Dus maakte ik een tweede account.

Maar dat houdt in dat u vriendjes met mij mag worden! En misschien zal ik zelfs de tijd vinden, tussen twee pogingen ter vermijding van het wassen van de gordijnen in, om u te laten weten wat ik doe (niks waarschijnlijk) of denk (o-oooo!).  Voor de slechte zoekers : hier vindt u mij.

En voor alle duidelijkheid : als het een jongen is, ga ik gewoon niet op kraambezoek. Placenta-eten begot.  Ik en mijn grote mond ook.