17 september 2009

aaaaa

Mijn kinderen zijn niet wat men doorsnee kan noemen.

De ene was wat men in deze tijden 'hyperactief' zou noemen en had een scala van zenuwtrekken waar men plaatsvervangend zenuwachtig van werd.  Niet alleen dat: buitenkomen met zo'n joenkske was ook altijd LOL ende ROFL.  Mensen bekeken mij alsof ik met een ondermatig gedresseerd wild dier op pad was. 

Moest mijn oudste in deze tijd geboren zijn, hij zat aan de rilatine.  Zijn grote geluk was dat hij het op school min of meer onder controle kon houden.  Zo niet zijn zenuwtrekken, maar daar sprak ik altijd op voorhand over met de leerkracht.  De diagnose van de neuroloog was immers : milde vorm van Tourette, lichte ADHD. Groeit er wel over.

Dus wat deden wij : zoveel mogelijk negeren, beetje afleiden en er mee leven.

De dochter is een heel ander verhaal : ondanks haar 14 maanden BV, ondanks het feit dat ze mijn armen niet is uitgeweest voor ze kon lopen, is ze heel afstandelijk.  Ze heeft het karakter van een schooldirectrice van middelbare leeftijd.  Roloogt nog meer dan ik, weigert lichamelijke affectie maar is übergrappig.

Waar wil ik nu naartoe met dit discours :

De commentaren zijn gesloten.