24 september 2009

Ode aan de Colruyt

Het was al zeker 10 jaar geleden dat ik nog in de Colruyt geweest was. Die ligt hier , alhoewel niet ver van, toch een beetje uit mijn gebruikelijke richting. Ik kwam buiten in een soort van euforie.  Die ik graag met u deel. Wat had u gedacht.

Om te beginnen moet ge geen geld in het karreke steken, wat geweldig is want ik vind nooit de munten die men in een bepaalde kar net vandoen heeft. Dat de wagentjes nog altijd even slecht rijden als tien jaar geleden neem ik erbij want ik heb toendertijd DE tip van een winkelbediende gekregen : met twee of vier vingers besturen ipv met uw hele hand proberen in een richting te wringen en dat werkt nog steeds.

Het is er warm, behalve in het koelkot, itt een andere supermarkt waar de tepels van uw lijf vriezen doorheen de hele winkel.
Ze hebben tegenwoordig ook alles, dat was vroeger wel anders, maar een supermarkt waar ge zongedroogde dinges en pesto kunt kopen, dat is een echte.

Ge moet niks op een band laden, dat is pure luxe.  Ge moet blijkbaar zelfs de te wegen dingen niet meer zelf uit de schaal nemen.

Ze verkopen sloffen sigaretten ineens aan de kassa.  Ik koop dat nooit omdat ge dan altijd apart nog moet aanschuiven bij de klantendienst in andere supermarkten. Dus ik zit alvast de komende x dagen (laat ons zeggen 3) niet zonder sigaretten.

De parking was leegachtig. EN en en en...ik vind dat het er lekker ruikt.  De Colruytgeur. Die was ik ook al vergeten. Een Degelijke No Nonsense Geur. Jahaa!

Nadeeltjes toch ook wel : enkel waspoeder in een verpakking die ik nauwelijks kan tillen én ik kon amper aan het WCpapier dat op immense hoogte in een soortement mandrek gestouwd zit. Zelfs met mijn gigahakken.  Maar de Colruyt kan het natuurlijk niet helpen dat ik klein ben. 

Kortom, ik ben fan.  In de X-factor der grootwarenhuizen zou Colruyt van mij best mogen winnen.  Krijg ik nu wat kortingsbonnen?

 

22 september 2009

Doorlopen

Naar Jutblogt! We zijn nog steeds gehackt, dus commenten kan daar niet. Moest u die aandrang al voelen tenminste.

 

19 september 2009

We hebben ongelofelijke haast!

Ik kocht 's ochtends op een kwartier tijd een kleed (jurk voor de NL-lezertjes), botten (laarzen voor de...) en schoenen.

's Middags deed ik boodschappen, voor enkele dagen toch wel, op minder dan een half uur. En dat is inbegrepen het laveren tussen de vele semmelende (treuzelende voor de...) bejaarden.

Op een woensdagmiddag moest dochter gewone en sportschoenen hebben. 10 minuten. 'Kies tussen dat en dat want de rest is affreus en néé we gaan hier niet spelen'

Serieus, zit daar geen carrière in?  Begrijp mij niet verkeerd, ik ga niet voor u inkopen doen, ik bedoel een cursus Efficiënt Winkelen.  En dan vooral op kleding -en schoeiselgebied want in de supermarkt durft dat nog wel es fout gaan. Pasop, u zal in sneltempo buiten zijn maar misschien met de verkeerde produkten. Een kniesoor die daarop let echter.

Maar dus : een cursus Winkelen. Indien u iets te lang doet over een keuze, mag u rekenen op veelvuldig ge-roloog en ongeduldig voetgetap. En als u heel flink bent, dan gaan we nog rustig een koffietje drinken. Dat dan weer wel. Ah en de Ikea doe ik ook niet. Laten we dat alvast afspreken.

 

17 september 2009

aaaaa

Mijn kinderen zijn niet wat men doorsnee kan noemen.

De ene was wat men in deze tijden 'hyperactief' zou noemen en had een scala van zenuwtrekken waar men plaatsvervangend zenuwachtig van werd.  Niet alleen dat: buitenkomen met zo'n joenkske was ook altijd LOL ende ROFL.  Mensen bekeken mij alsof ik met een ondermatig gedresseerd wild dier op pad was. 

Moest mijn oudste in deze tijd geboren zijn, hij zat aan de rilatine.  Zijn grote geluk was dat hij het op school min of meer onder controle kon houden.  Zo niet zijn zenuwtrekken, maar daar sprak ik altijd op voorhand over met de leerkracht.  De diagnose van de neuroloog was immers : milde vorm van Tourette, lichte ADHD. Groeit er wel over.

Dus wat deden wij : zoveel mogelijk negeren, beetje afleiden en er mee leven.

De dochter is een heel ander verhaal : ondanks haar 14 maanden BV, ondanks het feit dat ze mijn armen niet is uitgeweest voor ze kon lopen, is ze heel afstandelijk.  Ze heeft het karakter van een schooldirectrice van middelbare leeftijd.  Roloogt nog meer dan ik, weigert lichamelijke affectie maar is übergrappig.

Waar wil ik nu naartoe met dit discours :

14 september 2009

Patrick eet zijn bord niet leeg!

Maar dat had u vast al elders gelezen. Hier bijvoorbeeld, bij Margo die voor ons aller gemak de aanwezigen gelinkt heeft!

Wat ik nog nergens las, is dat ik wel 10 stoelen heb gedragen van de auto van Zap tot aan onze picknikplaats! En het is niet dat ik het niet tegen elke wandelaar verteld heb toen hij of zij arriveerde!

We aten en praatten en redden tussen dat alles door een hond.

Terug bij de Zapmooseresidentie werd er verder gegeten en gepraat. Evenwel geen dieren meer gered.

En toen werd uw Huisvrouw moe. Zo moe dat ik vervroegd naar huis ging. Want ik werd stil en dat kon alleen maar wijzen op Ziekte.

Maar ik heb nog wél zelf kunnen vaststellen dat de titel niet gelogen is!

Tien stoelen mensen, TIEN!

11 september 2009

Ooooooooooh!

Gelukkig ging ik daarstraks nog even kijken bij Zap, want ondanks het feit dat ik alle ingrediënten gisteren al in huis gehaald had, was ik totaal vergeten dat er van mij een grote pot chocomousse verwacht werd.

Zuchtend en steunend hees ik mij uit de zetel en begon aan het lastigste deel: de eieren splitsen. Maar wat er ineens spontaan verscheen in de kom met eigelen, deed mij al even spontaan lachen.

Aanschouw de dooierbloem! En roep dan in koor: OOOOOOOOOOOH!

phpZbkxoQPM

 

 

09 september 2009

Luiheid etcetera deel twee

HET geboortekaartje arriveerde vandaag en terstond belde ik de afzendster om te zeggen wat ik er van dacht.  Na enige debatten konden we besluiten dat ik het etiketje op de achterkant heel geslaagd vond.

Ik had eigenlijk een kaartje verwacht.  Dat doe ik namelijk altijd wanneer men zegt dat men een kaartje gaat sturen.  Niet dat het niet mooi was.  Maar het was geen kaartje.  En het vooretiket plakte scheef.

Dat speet Mme. Z. zeer. Ze verzekerde mij dat als ze het gezien had, ik zeker een niet-kaartje met recht etiket gekregen zou hebben.

Vervolgens zei ik haar dat ik volgende week of zo, ergens, ik zie nog wel, op bezoek zou komen.  Want dat ik niet van het type ben om daags na een geboorte op huisbezoek te komen.  Men moet de jonge ouders wat tijd geven om te bekomen, niwaar? Na veel minder debatten besloten we dat ik eigenlijk te lui was om naar ginder te rijden deze week.

Kon ik ook online een cadeautje bestellen?  Want om naar de winkel te rijden ben ik ook te lui.  Dat kon! We kwamen heel sereen overeen dat ik er een duurder cadeautje dan gebruikelijk van zou maken omdat ik uiteraard ook te lui zou zijn om in nog een andere winkel ook iets voor Jef te gaan kopen. Want dat blijkt de geboorte-etiquette te vereisen : men geeft ook iets aan de oudere kinderen, om jaloezie te voorkomen.

Zo niet ik. Jef zal het moeten stellen met kijken naar het duurdere cadeautje voor zijn broer. Desnoods zal ik hem wel eens over het hoofd strelen en zeggen dat hij nu toch zo'n flinke Grote Broer is. Desnoods hé.

 

08 september 2009

Luiheid is des duivels oorkussen, maar wàt ligt het lekker!

Ik hoor vaak van ouders hoe zij hun kroost op elk vrij moment dat de school hen gunt over en weer brengen van Dictie naar Turnen naar Judo naar Hockey naar Tekenschool naar Scouts en ga zo nog maar een eind door.

Als je er slechts eentje hebt, is dat misschien nog te doen, maar wat met de mensen die na het tweede dachten : och kom, we doen er nog eentje bij, misschien is die leuker dan de vorigen?

Schema's op het prikbord, afspraken met andere taxi-ouders en 's avond waarschijnlijk een overprikkeld kroost dat veel te laat in bed ligt voor hun ouders gemoedsrust.

Ik heb het geluk gehad om twee enige kinderen te hebben.  Gezien het leeftijdsverschil dus.  Gelukkig maar, want met 2 kleine kinderen in een tijdspanne van minder dan de 13 jaar die er tussen de mijne zit, had ik mij ongetwijfeld een fulltime job aangeschaft.  Met nachtdiensten.  Maar we dwalen af...

Bij de Zoon stimuleerde ik nog de Buitenschoolse Activiteit.  Enkelvoud weliswaar. Nu was hij alles al na een maand beu, maar de Regel was : je mag doen wat je wil (behalve karate, dat vond ik marginaal) maar je houdt het een jaar vol.  Dus toog ik jaar één naar de turnles, jaar twee naar de voetbal, jaar drie naar een andere turnles, jaar vier naar judo en toen hebben we het opgegeven.  We deden lekker Niks meer.

Nu is er dus ook dochter.  Die doet evenmin iets.  We lummelen op woensdag wel in het park, en bij slecht weer blijven we gewoon thuis. Of zelfs bij stralend weer.

In het weekend zit ik 's middags fijn op het terras van de manège terwijl zij met vriendinnetjes speelt, of de kleinere kinderen meezeult.  Wij hoeven niet voor dag en dauw enthousiast staan doen aan een of ander veld. Nee, WIJ maken gezellig wat ruzie des ochtends en tangoën 's avonds vrolijk naar de bedstee.

Wij zijn lui, mogen we dat zo houden?

07 september 2009

En nu we toch aan het bevallen zijn geslagen

Loopt u maar even door naar Jutblogt!

Verzint u even mee?

-Een wereldreis?

-Een placenta-allergie?

-Plotse snelwegangst?

-Een griep die een jaar of 18 duurt?

-Een maagverkleining?

Of nee, ik word gewoon vegetariër.

Want het is geboren! En het is een jongen.

Toch proficiat, Mme. Z!  En aan alle virtuele gniffelaars: bedankt voor jullie berichtjes. Hartverwarmend, dat medeleven met uw Huisvrouw. Tsssss.