29 oktober 2009

Een kinneke werd geboren. O wait: TWEE kinnekes!

Ik voel mij bijzonder trots en vereerd om u de geboorte van de tweeling van Madame Arabelle te mogen aankondigen!

Ze is dan misschien wel een disfunctioneel ambtenaar, maar alleszins een professioneel kinderkweker. Want wat zette ze gisteren op de wereld, om respectievelijk 16.12u en 16.13u?

Niet minder dan twee kloeke jongens van gigantische proporties, in tweelingjargon gesproken.

Emiel was er eerst, met zijn 2810 grammen de lichtste van het stel.

Jules kwam een minuutje later. En die liet Mme. A maar liefst 3030 gram afvallen.

Een tweeling. Goh. ik gun het haar oprecht! En dat méén ik! 't Zal gedaan zijn met stationsromannekes lezen.

Ze beweert dat het de mooiste kinders ter wereld zijn. Wat onmogelijk is, want die heb ik. Maar ik hoop het dra IRL te gaan vaststellen.

Heel erg van harte met deze prestatie jom!

De gore details van de geboorte zal ze u ongetwijfeld zelf mededelen, tussen 4 voedingen in!

20 oktober 2009

Het legekastsyndroom

Wie heeft mijn winterkleren gepikt? Want ik ben bijna zeker dat ik verleden jaar niet naakt over de straten gedwaald heb. En pasop, ik heb het niet over dikke truien, want die bezit ik niet, maar over dingen die niet spetteren van kleur. Dingen waarvan je in augustus denkt: die kan ik zelfs in november nog wel aan maar die nu al zo misplaatst lijken naast de rottende bladeren op de straat.

Echter, als ik nu eens door mijn kast blader, vind ik alleen maar zomerdingen. Let wel, van dèze zomer, dus degene die mijn wintergarderobe heeft, is waarschijnlijk ook in het bezit van de lentecollectie anno 2008.

Ben ik nu de énige die bij elk seizoen denkt: wat heb ik het jaar voordien in deze periode gedragen?

Mannen, gelieve zich te onthouden. We weten allemaal dat uw jeans winter en zomer meegaat.

Vriendinnen met cruë opmerkingen als: ik heb al uw kleren van de vorige seizoenen, van toen ge nog ietwat molliger waart, gelieve u ook te onthouden want vanaf het jaar 2008 is er niks dat in uw bezit is.

18 oktober 2009

Stokje. Hargl.

Ik moet, en let op de MOET, van iemand tien dingen over mezelf vertellen.

Zou er echt iets bij zijn dat u nog niet weet?

-Ik ben lui. Tot op het punt dat er elke maand nog net geen deurwaarder voor de deur staat. Niet omdat ik niet solvabel ben maar omdat de gestructureerde mededelingen invoeren in de homebanking nét teveel gevraagd is.

-Ik vind mezelf geweldig. Jahaaa, mijn  ego kan amper de deur uit zonder zich te stoten aan de stijlen.

-Ik wou dat ik mezelf als moeder had gehad. Iemand die alles tolereert zolang het haar geen koppaan bezorgt, wat kunt ge nog meer willen als kind?

-Er zijn twee plaatsen op de wereld waar ik mij gelukkig voel. En een daarvan is mijn auto. Van het moment dat ik daarin stap, ben ik instant euforisch. Schoon toch? Instant bliss?

-Ik ben zo blij dat ik geen frou (pony voor de NL'tjes) meer heb.

-Ik heb veel te veel dieren en vervloek ze alle dagen verrot, maar als er eentje wijlen moest gaan zou ik beider ogen uitbleiten, want diep, diep vanbinnen ben ik een watje. En dat gaan we onder ons houden.

-Ik ga altijd veel te laat slapen en word elke ochtend ontieglijk vroeg wakkergeblaft door een van voornoemde dieren. Die ik dan vervolgens verrot vloek.

-Ik zie mijn kinders zo graag, ondanks het feit dat ik minstens één van hen elke dag verrot vloek.

-Ik zie mijn paard liever dan mijn honden. Wat merkwaardig is want die kwispelt niet.

-Ik zie een willekeurige ringmap liever dan mijn honden en deze witz komt van Mme. Z.

Nog iets weten? Of hebt u het nu wel gehad met mij?

16 oktober 2009

Zit!

De zoon is nu niet echt een puber meer maar wordt toch nog altijd geplaagd door puistjes.

Dus toog ik onlangs apothekerwaarts voor een oplossing.  Ik kreeg van het gerenommeerde Widmer, dat mij voorziet van lijfolie (ik ben in een nederlandstalige bui) , een crème genaamd 'Acneplus'.  Nu vraag ik u. 

Maar die was op zijn minst z'n naam waardig! Hooray voor Widmer wegens de minst gelogen productnaam ooit!

Zoons uitstulpingen bleven gedijen. Nu heb ik Normaderm mee. Met een belofte op gedrukt.  Dat alle ongerechtigheden binnen de 24 uur verdwijnen.  Vier-en-twin-tig uur.  Dus als hij morgen 16.06 niet puistvrij is dan moet ik actie ondernemen.

Was er geen instantie voor oneerlijke reclamepraktijken? Kwestie van voorbereid te zijn?

15 oktober 2009

Meisjes! Deel twee.

Nou goed eigenlijk. Aangenaam. Verrijkend vooral. In de optiek dat ik mij zeer gelukkig prijs met mijn éne 6-jarige.

Waren ze dan niet gezellig? O jawel.  Het avondeten verliep vlekkeloos. Dwz dat ze niet of nauwelijks gemorst hebben. Gegeten evenmin, bedacht ik toen ik de resten van het bord schraapte. Maar dat kan aan de poffertjes gelegen hebben.

Gaston presteerde het om zijn verteerde maal op het tapijt te deponeren waar het vriendinnetje uiteraard intrapte. Maar dat kon het kind niet helpen.

Het bad was een en al jolijt. Vooral toen ze mij riepen met de mededeling dat ze allebei in bad geplast hadden. 6 jaar he mensen. Kid you not.  Maar kom, niks dat niet afgespoeld kon worden. 

Het gaan slapen viel heel goed mee. Slechts een keer of zestig heb ik moeten zeggen dat ze moesten slapen.  Dreigingen met doorvertellen aan De Juf boden uiteindelijk soelaas. En rust.

Waar ik des ochtends slechts 100 keer moet herhalen dat de kleren nu écht aan moeten, was dit nu 400 keer. En dat met slechts 1 kind meer. Die hogere wiskunde is aan mij niet besteed.

Maar dat komt omdat ze 'crèche' aan het spelen waren. Dus blijf vooral niet thuis voor uw kinders want u neemt hen blijkbaar een essentiële ervaring af, zijnde de kinderopvang.

Dat ik al van voor de zevenen op was omdat ik dubbel zoveel boekentassen moest voorzien van eten, koek, fruit en drank en eigenlijk mentaal al wel voorbereid was op ochtendlijke recalcitranties, dat geeft niks.  Uiteindelijk had de hond mij toen toch al wakker geblaft.

'Wanneer mag ze nog eens blijven slapen?' bedelde Dochter na schooltijd.

'Weldra meisje,' zuchtte ik diep.  Want ze had het toch zo fijn gehad.

14 oktober 2009

Meisjes! Ze maken ons kapot meneer! En mevrouw natuurlijk

Ik heb altijd gezegd dat ik met 2 kinders van ongeveer dezelfde leeftijd een fulltime job zou ambiëren. Meer nog: ik deed misschien nog wel vrijwillig nachten ergens.

Dochter heeft een vriendinnetje mee van school. Geweldig meisje, daar niet van, maar 2 meiden van 6, dat heeft een giechelfactor die zelfs al op de vijf minuten auto van school naar huis leidt tot hoofdpijn.  Want aan zoveel joie de vivre doet mijn dochter in haar eentje niet.

Middageten biedt 10 minuten relatieve stilte.  Dan besluiten ze naar boven te trekken. Mijn eerste gedachte is dat het jammer is dat ik geen sleutel van haar kamer heb.

En dat dacht mijn zoon vast ook, nadat hij gewekt werd door het kloppen op de deur van twee semi-hysterische meiskes.  Zoon staat noodgedwongen op na een nacht stappen - die Hogeschoolstudenten hebben nogal een leven zenne - en ondergaat het dwepen van het vriendinnetje.  Grote Broer scoort altijd bigtime bij de vriendinnen van Dochter.

Poffertjes rond drie uur, en vooral de belofte ervan brengen nog wat stilte. Ondertussen laat ik uiteraard nog 300 honden uit, of zoveel lijken het er toch, heeft de zoon AutoMiserie en dan...dan komt de vraag.  Mag de vriendin blijven slapen.

Ja dat mag ze. Dus ik zit nu met twee 6-jarigen tot morgenvroeg half negen. Wil iemand met mij een nachtshift ruilen?  Aub?

Deurenkomedie

U vraagt zich misschien af wat ik de laatste tijd gedaan heb.

Ik heb deuren opengedaan. Maar niet alleen voor de om en nabij 10 postpubers die hier elke avond in en uit lopen en die er de oorzaak van zijn dat ik zo ongeveer de best getrainde oogspieren ter wereld heb, van al het geroloog wanneer ik wéér maar eens moet rechtstaan. Nee, vooral voor de honden.

Blinde Bull Terriër (aka BBT) is dezer weken nog iets minder waterdicht dan gebruikelijk. Hij heeft echter tegenwoordig de goede gewoonte gekweekt om het mij wél tijdig te verwittigen.

Om hem in de tuin te laten moet ik drie deuren opendoen.  Voor hij de tuin in kan moet ik zien dat Gaston daar niet is, want de BBT lust wel een amuse gueule. Dat wil zeggen nog eens een extra deur open en toe.

Al deze deuren moeten ook weer dicht en van zodra BBT weer binnen is, wil Gaston buiten. En dit alles een keer of 6à8 per dag. Gaston wil niet alleen acuut buiten nà de BBT, maar ook tussendoor nog een keer of tig.

Verder moet ik zien dat boven de slaapkamerdeuren toe zijn, of hij nestelt zich clandestien in iemands bed. Of in mijn kleerkast. Dus die moet ook consciëntieus toe.

Soms wou ik dat ik in The Enterprise woonde, daar ging dat tenminste volautomatisch.

02 oktober 2009

Ijskoud elimineren

Zoon trachtte gisteren een ijsblokjesbakje in de diepvries te wringen.  Helaas, de drie schuiven zaten propvol.

'Waarom gooi je dat gewoon niet allemaal weg, het is nu niet dat je dat ooit nog gaat gebruiken,' wees hij naar de verzamelde vleessoorten, potjes en andere slachtoffers van mijn conserveringsdrang.

Ik beweerde van wel. Waarom zou ik het anders ingevroren hebben? Hij wrikte ter demonstratie een half pak kroketten uit een lade.  Ik moest toegeven dat ze er nogal ijskristallig uitzagen en niet meer geschikt om met een 'overbodig te ontdooien' in de frietpot te keilen.

Eigenlijk heeft hij gewoon gelijk.  Niks van wat in de diepvries ligt, gaat ooit een pan of pot vanbinnen te zien krijgen.  Ik vergeet toch tijdig te ontdooien en bezit nog altijd geen microgolfoven om dat last minute te doen. Komt nog bij dat ik nooit op een pakje schrijf wat er in zit, dus het zou al een wonder zijn, moest ik 3 bij elkaar passende dingen eruit plukken, die daarenboven minder dan een jaar op hun wederopstanding liggen te wachten.

Dus ik heb besloten om heel de boel radicaal weg te gooien, want we weten allemaal nog wat er met de inhoud van mijn vorige diepvries gebeurd is, toch?