27 november 2009

Hello Kitty? Hellooooohooooow????

De meest vervelende maand van het jaar nadert weer met rasse schreden. Niet alleen is er kerstmis (ik verwijs u graag naar de verslagen van de vorige edities) maar we hebben in een tijdspanne van een aantal weken ook nog Sint en de Verjaardag van de Dochter.

Dit wil zeggen dat ik hopen cadeaus moet bedenken voor het kind, niet alleen om zelf te geven maar ook nog omdat grootouders, tante en oom evenmin inspiratie hebben.

Dat mag niet verbazen want mijn kind speelt niet.  Niet met haar goed geëquipeerde keuken, niet met poppen, niet met wat er ook voor de rest ook in de volgestouwde kasten en kastjes staat.

Mijn kind tekent. En kleurt en knipt en plakt. Schildert en kleit, stickert en krijt. En dan zijn we uitgeklapt.

Het enige op haar zeer summiere verlanglijstje dat ik echt wou kopen was een stickermachine van Hello Kitty. Maar laat mij nu niet kunnen traceren van welke speelgoedcatalogus ze dit prentje heeft uitgknipt.  Ik heb al drie winkels afgelopen en niet alleen was er geen Hello Kitty-exemplaar maar geen stickermachine tout court.

Aanvullingen op haar playdohassortiment vond ik wel, ook nog ander tekenspul maar dàt net niet.

Dus als u het ergens in het Antwerpse tegenkomt, aarzel niet om mij te verwittigen. Een stickermachien dames en heren, hou uw ogen open!

24 november 2009

Hold your horses!

Naar aanleiding van vorige post, kreeg ik een vraag. Of ik misschien terminaal ben. Maar dan iets omfloerster gesteld.Alhoewel niet veel, HE vraagsteller?

Mijn 'HUH hoe komt ge daar bij' bracht aan het licht dat posten met 'einde' en begrafenisregelingen in misschien wel verkeerd zouden kunnen overkomen bij de mensen.

Vandaar dat ik even wil verduidelijken dat ik bij mijn weten, want een mens moet altijd met twee woorden spreken, niet op mijn laatste benen loop, noch met een ervan in het graf sta.

Wat natuurlijk niks betekent want morgen bijt de Blinde BT mij misschien dood. Of rijd ik iets minder succesvol een bochtje  door dan ik het voorzien had. Of woekert mijn slecht karakter mijn levenslust dood. Wat vooral des ochtends een niet onwaarschijnlijke hypothese is.

Maar vooralsnog bespeur ik niks al te onrustwekkends. No koffiekoeken for you yet. Net zomin als voor de bezorgde vraagsteller.

23 november 2009

Iets van einde. Maar toch ook niet.

Ik stond net voorbij de kassa van de Delhaize, twee loodzware zakken in mijn handen en een bos bloemen onder mijn oksel geklemd, toen de foon ging.

Dus zwierde ik een zak neer, groef in de duistere diepten van mijn sakosj en grolde een 'ja waddist' tegen Mme. Z.

'Iets met 'Einde'. Hoe zegt ge dat? Het kan ook in het Engels zijn. Zo van geen einde zoiets,' bralt ze.

Ik zeg haar dat ik in de winkel sta en dat ik er direct even over zal nadenken. Want, geloof het of niet,  ik wist wel degelijk wat ze bedoelde. Alleen kon ik er even niet opkomen.

Dat duurde niet langer dan tot in de parkeergarage waar ik een AHA-Erlebniss kreeg. Dus ik gooi alles in de koffer en bel terug.

'Zeg geen Vaarwel, maar Tot Ziens, bedoelt ge zeker?'knik ik zelfverzekerd door de foon.

'JAAAAAAAH,' juicht ze. 'Waar komt dat ineens uit?'

Dat vroeg ik mij eigenlijk ook af. Hoe warriger een gedachtengang, hoe beter ik ermee relateer blijkbaar. Ik heb ook altijd van die rare kronkels en sta dan versteld dat iemand anders niet kan volgen.

Nog wat later belt ze terug met de mededeling dat die zin blijkbaar dikwijls op doodsbrieven staat, en dat ze niet zal nalaten om hem ook op de mijne te zetten. Zoals u misschien nog weet, organiseert zij mijn laatste feestje.

Ik verzucht dat ik echt ook nog eens niet in het hiernamaals met haar opgescheept wil zitten. Maar zij verheugt er zich al op, om op mijn schouder te tikken en demonisch te grijnzen als ze mijn ontstelde kop ziet wanneer ik mij omdraai, daar in de Hemelen.

Schoon vooruitzicht. Ik kan amper wachten.

 

18 november 2009

Good parenting-geboekstaafd

Bij het opruimen van een papierberg vond ik volgend briefje van mij aan Zoon. Het dateert van een aantal jaren terug, toen hij voor de tweede keer naar Sensation White ging, en ik blijkbaar zijn broek van het jaar daarvoor niet smetteloos had gekregen.

'Broek is alleen vanachter vanonder nog vuil. Zou ik mij niet aantrekken, na een kwartier ziet een nieuwe er ook zo uit. Ze hangt op de chauffage. Als ge toch een nieuwe moet, (MAAR DENK NA) mijn Visa ligt op de kast.
Niet bellen, ik pak toch niet op. Danku.'

Good parenting, het is een kunst. Waar blijft toch dat aanbod van die uitgever voor een boek? Men vraagt het zich af. Nachtenlang.

17 november 2009

Stapelgoed

De laatste maanden ging er iets mis met mijn strijk.  Elke week stortte ik een paar keer een wasmand propere kleren op de eetkamertafel uit, poetsvrouw vouwde het ongevraagd in keurige edoch ongestreken stapeltjes en dagelijks viste ik er iets uit voor mij en kroost en streek dan onder het mompelen van krachttermen een paar stuks. Of ik wreef het nog wat platter en deed alsof het gestreken was.

De stapeltjes op de tafel werden allengs hoger en meer en ik begon mij toch af te vragen wat poetsvrouw wel niet van mij moest denken. Dus verleden week propte ik de stapels in een paar grote zakken en de zakken in een halkast, zodat ze zou denken dat ik ze gestreken had.

Toen Zoon weer kwam mekkeren om propere kleren - wat dat betreft zijn kinders lastiger dan honden - trok ik een zak uit de kast en onderging het hoongelach van de zoon. Zijn exacte woorden weet ik niet meer, maar de strekking was 'zijde gij niet beschaamd?'

Nou nee, beschaamd was het woord niet, maar ik besefte dat ik mij toch echt wel eens aan het werk moest zetten. Al was het maar omdat boven ook nog een volle wasmand verstopt stond, met ongestreken kleren van vorige winter.

Welgeteld twee afleveringen van AbFab later was alles, de wintermand incluis, klaar. En vroeg ik mij af waarom ik in godsnaam altijd zo'n drukte maak over die strijk, te meer omdat dat, buiten koken, zowat het enige is dat ik hier uitvoer.

Toen Zoon mij even later vroeg om zijn zakgeld eindelijk eens te storten, zei ik wel dat dat pas voor later zou zijn, mama was namelijk nog aan het bekomen van haar arbeid. Een zoveelste roloog werd mijn deel.

Vandaag keek ik naar mijn lege eetkamertafel. Gelukkig steekt er weeral was in de machine want ik mis de stapeltjes al.

16 november 2009

Doorlopen!

Vandaag ben ik op Jutblogt!

12 november 2009

In balans, mét resultaat.

De zoon heeft al examens, en die schijnen zich om de 6 weken te herhalen. De sukkelaar is de hele vakantie amper buiten geweest. Natuurlijk ook mede omdat hij de zes voorafgaande weken geen, hoe zal ik het netjes uitdrukken, STEEK heeft uitgevoerd buiten de schooluren.

Op zich geen probleem, behalve met boekhouden. Dat vak had hij nog nooit gehad in het ASO en hij begreep er volgens eigen zeggen geen, hoe zal ik het netjes uitdrukken, SNARS van.

Gelukkig voor hem en ongelukkig voor mij begrijp ik dat wel. En toog ik aan het uitleggen. Mijn theoretische kennis dateert wel van een 20 jaar terug maar bleek verrassend hardnekkig te zijn blijven plakken. Een hele dag werd onderbroken door een gelijk een boemerang weerkerende zoon die steeds nieuwe vragen had.

Soms was ik überfragt maar dan schoot een mijner nijvere lezertjes ter hulp. Ik zal haar anoniem houden, want weet niet onder welke naam ze de loftrompet wil afgestoken krijgen.

Gisteren was de dag voor het examen. En op een moment wisten noch mijn Lezertje, noch ik het antwoord op een vraag. Toen viel ineens mijn euro dat de man van een vriendin een heuse boekhouder is en belde ik hem.

En zo kwam het dat de zoon redelijk optimistisch van het examen terugkeerde. De rest van de vakken, daar moet hij zijn plan mee trekken. Ik ben weer zes weken gerust. En mijn vrienden ook.

05 november 2009

I will spit in your general direction!

Dochter en ik hebben een dispuut. Ze kan niet winnen, dus spuwt ze.

Ik ben niet van het slaande soort, maar trek DE Ogen en zeg: ' Wablieft, wat doet gij nu?'

Ze antwoordt dat iedereen op school dat doet. Dus :

1-Waarom heb ik haar op de meest gerenomeerde Katholieke school van de wijk gestoken?

2-WTF????

Ik zeg dat dat absoluut marginaal is. Wat is marginaal, vraagt ze. Dat wat Wij niet doen, zeg ik. En nooit meer gaan doen, kunnen we dat afspreken?

Ja knikt ze.

En doet ze het toch, dan krijgt ze een absoluut marginale lel. Spuwen begot.

L'enfer c'est les vacances. En Wijnegem natuurlijk.

'Gaan we morgen naar het shopping centrum?' vroeg dochter. Nu weet u dat ik eigenlijk nog liever onder een tram loop, maar ik had het kind al 4 dagen niet moeten entertainen, dus vond ik dat ik best eens een effort mocht doen. En ik moest trouwens in de Fnac zijn. Dus ik stemde toe. Alles beter dan Plopsadinges, dacht ik bij mezelf.

Mijn 'ja' had amper mijn lippen verlaten of ze vertelde mij dat de Sint er ook zou zijn. Ik had het kunnen weten, dat ze niet enkel etalages wou gaan kijken.

Al a priori rologend (ik) vertrokken we voor 10u naar het filiaal van de hel. Om de meute voor te zijn. En dat lukte heel aardig. Niet in het minst omdat de Sint pas om 14u present zou zijn, leerde een affiche aan het Sinthuis mij.

'Komen we om twee uur dan terug, mama?' Dus voor 2 uur vertrokken we wederom naar Wijngem. Al lang niet meer de illusie koesterend de meute voor te zijn, maar nu ook niet helemaal mentaal voorbereid op de drie miljard aanwezigen. Waarvan 2 miljard aan het aanschuiven voor de Sint.

Een Amikabrooddoos en een faux-barbie later waren dochter en ik het roerend eens dat we niet gingen aanschuiven. Omkoperij loont. Ik geef u nog even mijn exacte woorden mee: 'We gaan naar de speelgoedwinkel en ge moogt hetiseenderwat kiezen, als ik hier maar niet moet tussen gaan staan.'

Ik zou opvoedingsboeken moeten schrijven. Effenaf.