29 december 2009

De zaagblog

Als u zich verveelt vanavond én u zou al zo lief geweest zijn om ons in uw blogroll te zetten, pas dan de url even aan. Want Ergernis heet nu officieel http://misantropia.be/

U bent wreed bedankt!

Het goede voornemen II

Verleden jaar was mijn enige goede voornemen een echte zonnebril kopen.  Mijn vaste besluit hem te koesteren was al na dag drie van de baan. Het bijgeleverde doosje werd ergens in de auto geslingerd, kwam daar nooit meer uit en de bril verdween in de diepten der sakosj.

Daar onderging hij het lot van alles wat daarin resideert: zijnde omringd worden door Troep Allerhande en mogelijk ook enige ratten en een Shetland pony.

Na een maand was het verse voornemen dan ook in niks meer te onderscheiden van zijn Hema-voorgangers. De glazen waren zo bekrast dat het wel leek of ik voortdurend naar striemende regen keek.

Dat maakt wel dat ik nu twee goede voornemens heb: een nieuwe zonnebril kopen én hem verzorgen als ware hij een prematuur kind. Ik zal hem warm toedekken in zijn doosje en hem liefdevol doch voorzichtig schoonhouden.

Weddenschappen over hoe lang het duurt voor de eerste kras een feit is, mogen daags na de aankoop afgesloten worden.

25 december 2009

Zo maar ineens

...waren er een paar dames tegen elkaar aan het zeuren op twitter. En zomaar ineens was er een nieuwe blog. Doe er uw profijt mee.

Voorbij IIII

Kerstellende, had ik het dit jaar gedoopt. Gisterenmiddag verzuchtten Zoon en ik nog tegen elkaar dat als we groot zijn, we nooit meer kerst zullen vieren.

Dochter, die slechts van kerst houdt om de cadeautjes, wou geen kerstboom. Dus dit stokje kan ik niet bloggen. Mijn zucht van opluchting om de nietboom was waarschijnlijk hoorbaar tot in Zuid-Afrika. Dochter wou ook geen kleren aandoen. Kerst in pyjama is het geworden voor haar.

Tussen vijf en zes arriveerden 'de bejaarden', zoals ik het viertal gemakhsalve heb gedoopt. Mijn ouders, tante en oom.

Pluspunt is dat iedereen gelijk in de alcohol vliegt, zodat de bejaarden rond hoofdgerechttijd al bijzonder vrolijk waren en ik iets minder mistroostig.

Mijn ma die nog altijd niet over deze vraag  is, giechelde vrolijk tegen tante: 'Wat die allemaal aan mij durft vragen, dat gelooft ge niet'. Waarop wij ons even in de keuken verschansten om de vraag die niet te geloven was aan tante te stellen. Want zo is Ma dan weer wel. Om uw curiositeit te bevredigen, pun misschien intended, kan ik u zeggen dat Tante blijkbaar wel van het leven heeft genoten.

Verder had ze het over een 'Bacardi Vriezer', zag er voor haar 70+ verontrustend stralend uit en stelde de gebruikelijke genante vragen aan de Zoon.

De Zoon, geef hem een standbeeld, is de hele avond bij ons gebleven. Blijkbaar waren alle postpubers die gewoonlijk boven zitten veroordeeld tot De Kerstdis. En dus heeft hij zoals een Groot Mens de kerstellende doorstaan, voornamelijk door met Oom en Grootvader te converseren. En zowaar ook wat alcohol te drinken wat tante bijzonder kon bekoren. Päs dan ben je een aangenaam mens volgens haar, waar ze uiteraard gelijk in heeft.

Tegen half vier des nachts wankelden de bejaarden taxi- en huiswaarts.

Kerstellende is weer voorbij. Voor vorige edities kan u via hier. En bij de weg: ik kreeg zoals voorspeld een pureestamper, een doos Mon Cheri (al sinds 30 jaar een traditie bij Tante) een veel te kleine wok en gelukkig ook Van Vlees en Bloed. Moest u nog iets weten?

23 december 2009

Doorlopen!

Vandaag doet uw huisvrouw nog een inpolcor. En wel hier.

21 december 2009

MFL. En de Nimf. En mijn geteisterde mailbox.

Een morele verplichting roept. En dat niet alleen, ook de Zapnimf zelf bestookt mijn mail en oor met 'oewistmogelijk'.

Waarom draait het? Wel de Nimf wrocht schitterende etiketten die u op wijnflessen kan plakken. Om cadeau te geven. Aan vrienden, of vijanden. Want de woorden mag u zelf kiezen. En bent u verstoken van inspiratie, dan zal de Nimf haar hand niet omdraaien voor een gevatte frase.

Dus, Nijvere Lezertjes, doe mij, haar en MFL een plezier en bestel massaal etiketten. Dat ze schoon zijn, daar ben ik getuige van. Niet minder dan 4 flessen mét gepersonaliseerde kunst ben ik rijk.  Zonder betaling evenwel, maar we kunnen niet allemaal zo'n goede vriendjes zijn met de Nimf als ik.

Maar kom, oproep voor Het Goede Doel dus. En voor mijn gemoedsrust.

Alvast merci, en dat meen ik voor één keertje geheel oprecht!

19 december 2009

Mijn modem is geen broodrooster

Ik had vandaag een internetprobleem. Wellicht ben u het met mij eens dat behoudens sterfte, hongersnood, oorlog en tandpijn er niks ergers is.

Het begon zachtjesaan, met een talmende reactiesnelheid. Maar kom, het is -10 of erger dus ik gaf mijn verbinding de tijd om op te warmen. Compassie is mijn tweede naam. Zoals u weet.

Allengs werd het erger in plaats van beter. Ik dacht even dat ik weer een rekening vergeten te betalen was en dat men mij op smallband gezet had. Gezien mijn nonchalante houding tegenover vensterenveloppen zou het mij alvast niet verbaasd hebben. Maar dat bleek de kwestie niet te zijn.

En toen - ja ik weet het, deze post heeft een hoog thrillergehalte en ik neem het u niet kwalijk dat u nu reeds met de ogen bedekt zit, bevend van spanning - viel Tinternet helemaal uit. Herstarten van zowel computer als splinternieuwe BBox bracht geen soelaas. Dus ik belde Belgacom.

Eigenlijk een beetje tegen beter weten in, want het is zaterdag. Maar wat blijkt? Die werken heel het weekend door. Echt waar! Na de gebruikelijke 27 waddefoks bij het moeten intoetsen van de juiste nummers voor het keuzemenu kreeg ik zowaar een Operator!

Die mij vroeg welk soort modem ik had.  Eentje die leek op een broodrooster of een platte.

Ik rolde bijna letterlijk over de grond van het lachen. Kon hem bij nader inspectie vertellen dat hij leek op een skipistje.Wat bleek door te kunnen gaan voor een platte.

Kudo's voor de Belgacomman. Echt waar. En dat op een zaterdag. Zelden zo aangenaam en vriendelijk geholpen geweest bij een dienstverlener. Als het goed is moeten we het ook zeggen, toch?

 

Vremmes

Ik, stammende uit de tijd waarin de dieren nog spraken en het internet niet, heb nog geweten dat bepaalde beroepen voorbehouden waren aan mannen.

Daarbij denk ik  aan piloot, militair, vrachtwagenchauffeur, postbode, dokter, chirurg, taxibestuurder enzovoort.

De eerste keer dat ik een vrouwelijke trambestuurder zag, staat mij nog levendig bij. Ik trok grote ogen want dat was Ongezien in mijn toen toch zeker al tienjarige wereldbeeld.

In het jaar 2009 kijkt natuurlijk niemand meer op van borsten die achter een stuurwiel zitten of een scalpel hanteren. Fin, de gelukkige bezitster ervan dan toch.

Maar toch schrok ik vanochtend even. Toen 'De Mannen van de Vuilkar' hun nieuwjaarswensen kwamen aanbieden.

Want wie stond er voor mijn deur? Een vrouw, jewel.

Het is nu officieel. Discriminatie naar geslacht bestaat niet meer op de werkvloer. Dat moge bij deze bewezen zijn. Een vuilkarvrouw begot.

En dan had ik nog geen cash in huis ook niet. En de wijven kennende gaat mij dat zwaar aangerekend worden. Ik zal mijn nonchalante sorteerbeleid maar herzien in 2010.

 

15 december 2009

Hoe zullen we het noemen?

Hoe noem je een blogmeeting die geen blogmeeting is?

Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig:

-bloggers

-veel eetwaar

-nog meer drank

-veel rook, de longen van de paar nietrokende bloggers zullen er de volgende dag van geweten hebben

-hilariteit, meer woorden dan de verzamelde bloggers in een maand schrijven en nog meer hilariteit.

-omhelzingen en knuffels

-ook wel ernstige gesprekslijnen.

-een avond die pas afloopt bij het ochtendgloren.

-een afgesproken titel voor het blogverslag, die deze keer NIEMAND blijkt te gebruiken. En met reden.

Goh, allee, hoe héét zoiets toch?

O wacht, ik weet het! Vrienden die samenkomen. Zo heet dat.

Met dank aan Chelone voor het openzetten van haar onwaarschijnlijk gezellige woonst.

09 december 2009

Vervangbaar

U hebt het misschien al elders vernomen, maar zo niet: de Blinde Bull Terriër is dood.

Uiteraard zeurde ik al jaren dat het tijd werd dat hij zijn kop eens zou neerleggen, dat ik vreesde dat hij mij nog zou overleven etc, etc en uiterààrd was ik er toch niet goed van toen het echt zo ver was.

Zondag na de feiten heb ik op de manège menig traan tegen menig schouder geplengd. Niet in het minst omdat Dochter tegen iedereen die het wilde horen scandeerde: 'Jean is Dood. D-O-O-D, Doooooood.'

En toen ik onderweg naar huis nog even een snifbui kreeg zei ze ijskoud: 'Daar moet je toch niet om huilen, koop dan gewoon een andere hond van hetzelfde merk.'

Volgens mij is er een hoek van mijn dochter. Dat weet iedereen die haar kent natuurlijk al lang, maar het heeft ook zo zijn voordelen: ze huilt bijna om niks, enkel zo eens om de drie maanden van coleire. En ze doet eigenlijk ook bijna niks anders kinderlijk, je kan er dus perfect mee op restaurant of op bezoek, al duurt het uren.

Ik vraag mij slechts één ding af. Wàt zou ze zeggen als ik kom te gaan? Zonde dat ik het niet ga kunnen horen.