10 januari 2010

Ge(g)ijzeld

Al weken zit ik min of meer aan huis gekluisterd des weekends. Falende ABS, resulterende in een bijna doodslag en provisoir gerepareerde ABS die wel werkt maar die ik niet genoeg vertrouw om in dit weer naar de manège te gaan - want wat denkt een mens bij 'voorlopig gerepareerd'? Plakband en een nylonkous toch?

Ik zag wel mensen, daar niet van, soms zelfs ongewenst waarbij ik refereer naar een bezoek van Mme. Z en vriendin Elza.  En dat terwijl wij hadden afgesproken om mekaar tot in maart niet meer te zien.

Dit alles resulteerde in een min of meer opgeruimd huis. Waarbij het mij weer opviel dat ik geen enkele moeite heb om mij heelder dagen op Tinternet te concentreren, dat ik moeiteloos een boek kan lezen, dat ik zonder op te kijken heelder Misantropia-ergernissen kan neerpennen maar dat het mij niet lukt om ook maar iets huishoudelijks te doen zonder op een tijdspanne van een uur tien keer iets anders te gaan doen. Zijne op Tinternet staren of een boek lezen.

Gisteren bijvoorbeeld, was ik het fornuis aan het schrobben. De poetsvrouw heeft ook al twee weken forfait gegeven en het gasvuur zag er, om een eufemisme te gebruiken, niet goed uit.  Dus ik was druk in de weer met een Cillit Bang en een schuurspons, toen Zoon naar beneden kwam.

'WadoedeGIJnu??' schrok hij. En van de weeromstuit gingen zijn slaapogen open. De Huisvrouw die iets Huishoudelijks doet, dat wekt toch telkens weer verbazing. Onmiddellijk vergaf hij mij het feit dat er weer geen gestreken T-shirts waren.

'Maar ik ben toch lief he?' bedelde ik.

'Dat wel,' knikte hij instemmend.

Liever lief dan huishoudelijk begaafd. En dus zette ik mij met een half schoongemaakt fornuis nog maar even neer. Want ik ben zo ook wel lief. Blijkt.

 

De commentaren zijn gesloten.