19 januari 2010

Mamaaaaaaa, kom eens?

Zoals u weet, maak ik mij niet al te druk in het huishoudelijk gedrag mijner kinders. Ze moeten geen klusjes doen, niet helpen met wat dan ook, ik zal gewillig komen aandraven met drinken en snackjes, kortom ze hebben een luizenleven. Het enige wat ik door de band verlang is geen gezeur aan mijn hoofd.

Dat wij hier allen nogal van het gemakszuchtige soort zijn, dat had u vast ook wel begrepen. Ik zal de eerste zijn om het van mezelf toe te geven. Maar soms, soms maakt iemand het wel heel erg bont.

Zoals gisteren. Dochter, reeds voorzien van een vieruurtje, haar schoolkaft door mij klaargelegd op de tafel voor het huiswerk, roept terwijl ik in de keuken het avondeten sta te roeren.

Daar hebben we de afgelopen tijd al menig dispuut over gehad, want ik vind dat zij ook wel eens naar mij kan komen. Om te laten zien dat die ene tekening wel heel goed gelukt is, of om drie touwtjes aan elkaar te laten knopen. Ik zeg zomaar wat.  De kilometers die ik afdraaf omdat Mevrouw te tam is om zelf te bewegen, zouden doen vermoeden dat mijn conditie beter is dan in realiteit het geval is.

Maar goed, ze roept. Of ik haar potje met de maaltafelkaartjes wil brengen. Want dat steekt nog in haar boekentas. Haar boekentas die drie meter van haar af staat en tien meter van mij. Ik weiger. Zij dringt aan. Want tenslotte is zij net rechtgestaan om te gaan plassen.

Ik weiger en zeg dat ze niet zo lui moet zijn en haar rommel zelf moet nemen. Leg het afstandsverschil zelfs uit. Ze blijft jammeren. Heel verontwaardigd.

En toen werd ik boos. Niet zomaar boos maar BOOS. Ik heb mijn hand op de keukentafel geklopt en gekrijst dat als ik nog één woord van die strekking zou horen, ze direct naar bed kon gaan. Om half vijf, jewel.

Ik heb zo geroepen dat ik er acuut een duizeling van kreeg. Maar indruk heeft het wel gemaakt. Ze heeft geen kik meer over het potje gelaten en kwam zelfs een paar minuten later vrolijk over iets anders keuvelen.

Misschien moest ik dat wel meer doen, jammer alleen dat tot op heden de van coleire gesprongen bloedvaten in mijn hoofd nog aan het hergroeperen zijn.

En jammer ook dat ik mij vanochtend weer liet vangen aan een 'Mama, kom eens?'. Maar ik moet toegeven dat de lepel die kaarsrecht in het yoghurtpotje bleef staan, de moeite was om mij te verplaatsen. Hij was vast niet zo mooi recht gebleven als zij naar mij toegekomen was.

Zucht.

 

 

Commentaren

Liever "Mamaaaa, kom eens" dan "Mamaaaa, ik heb gedaaahaaan!". Als u begrijpt wat ik bedoel.

Gepost door: Miss Puntkomma | 19 januari 2010

Ik kreeg deze morgen met een woede-uitbarsting te maken omdat ik, behulpzaam als ik ben, de sjaal van Meissie1 had meegebracht zodat ze zelf niet nog een keer naar de kapstok moest lopen.
"Mamaaaa, ik wou wel zelf mijn sjaal nemen, he!"
Ondankbaar wicht!

Gepost door: JeMaMuse | 19 januari 2010

Een krijsende huisvrouw! Het doet mij genoegen te merken dat je wel degelijk tot het menselijk moederras behoort. Het niet-perfecte moederras. Welcome to the world.

Gepost door: elke | 19 januari 2010

Ge moet uw kinders kweken als ze nog niet gaar zijn, Huisvrouw. Ge zou toch nie willen dat ze helegans op u gaan lijken zekerst

Gepost door: Margo | 19 januari 2010

Awel, dat had ik nu niet in u gezien se, dat ge u zo zou laten commanderen door uw kinders. Ik had eerder reacties in de aard van "Doe het zelf" verwacht...
Ik vind dat zeer positief dat ge eens met de vuist op tafel geslagen hebt! Kinderen moeten hun grenzen leren kennen en ook dat ge niet met uw moeders voeten kunt blijven spelen zonder dat daar iets zeer aannemelijks tegenover staat :-)

Gepost door: Ella Montella | 20 januari 2010

Wil uw dochter dat lui-zijn nekeer komen leren aan mijn kinders? Hier lopen ze als het moet 80 keer van de tafel naar de keuken om iets te laten zien. Ook niet alles hoor:)

Gepost door: annava | 21 januari 2010

gesprongen bloedvaten Wees lief voor je bloedvaten. Verdeel en heers, in koelen bloede. ;-)

Gepost door: Madame | 21 januari 2010

ge conditioneert uw kinders om te blijven zitten. en zij conditioneren u om het te brengen. wie het vandaag brengt zal het morgen ook brengen. want zo hebben ze het u geleerd.... erg he.

Gepost door: ysabje | 24 januari 2010

Schitterend!
Ik zit hier (op het werk dan nog...) luidop te lachen, uit herkenning.
Je beschrijft gewoon mijn thuissituatie :) of moet het zijn :S

Respect! trouwens... Ik heb immers maar één 'Mamaaaaaa' roepende koter in da house.



Gepost door: Silvie | 25 januari 2010

Ik had dezelfde indruk als Silvie, volgens mij kom je hier inspiratie opdoen om je blog te vullen.
En idd, ze zijn rotverwend. Ik ben wel goed gestart in 2010. Hier wordt elke avond samen afgeruimd en gepoetst. 30, 6 of 2 jaar, het maakt me geen sikkepit meer uit;
meepoetsen + liefzijn = verhaal (
=zen-mama achteraf)

Gepost door: happyenrose | 26 januari 2010

ik heb ook eens zo heel hard op de tafel geklopt in een woede-uitbarsting, maar ik had niet beseft dat er een open ringmap voor mij lag...auw, dat deed wel zeer, de map was stuk en ik zal het nooit meer doen..

Gepost door: hilde | 30 januari 2010

Ai! En dan nu strijk met een hersenbloeding? Ik heb al zoooolang niks meer van je gehoord.

Gepost door: zapnimf | 01 februari 2010

maison le sanglier heerlijk, wat een herkenning; de laatste keer dat ik mijn boosheid op een tafel uitte (tov mijn dochter dan); was in een sjiek Frans vis restaurant, lang geleden. Ik was zoooo boos, dat ik het kristallen wijnglas pakte, en dat zo hard weer op tafel zette dat ik alleen nog maar het pootje van het glas in mijn handen had en de bovenkant van het glas wegvloog van tafel. Iedereen was stil om ons heen en ik kon wel door de grond .......

Gepost door: karin | 02 februari 2010

home sweet home blij te horen dat het overal een beetje hetzelfde is!

Gepost door: mie | 05 februari 2010

De commentaren zijn gesloten.