19 januari 2010

Mamaaaaaaa, kom eens?

Zoals u weet, maak ik mij niet al te druk in het huishoudelijk gedrag mijner kinders. Ze moeten geen klusjes doen, niet helpen met wat dan ook, ik zal gewillig komen aandraven met drinken en snackjes, kortom ze hebben een luizenleven. Het enige wat ik door de band verlang is geen gezeur aan mijn hoofd.

Dat wij hier allen nogal van het gemakszuchtige soort zijn, dat had u vast ook wel begrepen. Ik zal de eerste zijn om het van mezelf toe te geven. Maar soms, soms maakt iemand het wel heel erg bont.

Zoals gisteren. Dochter, reeds voorzien van een vieruurtje, haar schoolkaft door mij klaargelegd op de tafel voor het huiswerk, roept terwijl ik in de keuken het avondeten sta te roeren.

Daar hebben we de afgelopen tijd al menig dispuut over gehad, want ik vind dat zij ook wel eens naar mij kan komen. Om te laten zien dat die ene tekening wel heel goed gelukt is, of om drie touwtjes aan elkaar te laten knopen. Ik zeg zomaar wat.  De kilometers die ik afdraaf omdat Mevrouw te tam is om zelf te bewegen, zouden doen vermoeden dat mijn conditie beter is dan in realiteit het geval is.

Maar goed, ze roept. Of ik haar potje met de maaltafelkaartjes wil brengen. Want dat steekt nog in haar boekentas. Haar boekentas die drie meter van haar af staat en tien meter van mij. Ik weiger. Zij dringt aan. Want tenslotte is zij net rechtgestaan om te gaan plassen.

Ik weiger en zeg dat ze niet zo lui moet zijn en haar rommel zelf moet nemen. Leg het afstandsverschil zelfs uit. Ze blijft jammeren. Heel verontwaardigd.

En toen werd ik boos. Niet zomaar boos maar BOOS. Ik heb mijn hand op de keukentafel geklopt en gekrijst dat als ik nog één woord van die strekking zou horen, ze direct naar bed kon gaan. Om half vijf, jewel.

Ik heb zo geroepen dat ik er acuut een duizeling van kreeg. Maar indruk heeft het wel gemaakt. Ze heeft geen kik meer over het potje gelaten en kwam zelfs een paar minuten later vrolijk over iets anders keuvelen.

Misschien moest ik dat wel meer doen, jammer alleen dat tot op heden de van coleire gesprongen bloedvaten in mijn hoofd nog aan het hergroeperen zijn.

En jammer ook dat ik mij vanochtend weer liet vangen aan een 'Mama, kom eens?'. Maar ik moet toegeven dat de lepel die kaarsrecht in het yoghurtpotje bleef staan, de moeite was om mij te verplaatsen. Hij was vast niet zo mooi recht gebleven als zij naar mij toegekomen was.

Zucht.

 

 

15 januari 2010

Vervloekte Tante Kaat.

Eerder deze week zag ik Tante Kaat op TV. Onmiddellijk begonnen er zich voor mijn geestesoog herinrichtingstaferelen af te spelen.

Meer nog, ik stond zelfs recht om te zien of het niet doenbaar zou zijn om de zetels op de plaats van de eetkamertafel te zetten. Maar dan moet er ook een kastje naar de andere kant. En eigenlijk moet de PC van dochter toch eens van mijn bureau. Boven staat nog een ongebruikt bureau, als ik het opzetstuk erafhaal, kan het misschien net onder het raam.

Boven staat ook nog een ongebruikte kast. Die zou in de hal moeten, maar dan moet de ladenkast naar de overkant verhuisd worden. Mijn hoofd duizelde van zoveel ingebeeld sleepwerk.

Geen nood, dacht ik, morgen is dat allemaal vergeten.

Maar dat was buiten de vloek van Tante Kaat gerekend. Ik betrapte mij de volgende ochtend op schema'tjes maken van wat naar waar zou moeten. Ik vroeg zelfs de Zoon om dat eens allemaal in orde te brengen want ik kan natuurlijk geen loodzware toestanden van boven naar beneden zeulen.

Dus ik legde hem het plan uit. Hij keek bedenkelijk. En vond dat het extra bureau nogal zou misstaan. Ik verduidelijkte dat het niet ergens anders kon staan want wegens een jaren '50 huis met dito elektrische uitrusting zijn we nogal misdeeld wat stopcontacten betreft.

Ondertussen was ik ook al niet meer zeker van het zetel-en tafelverschuifscenario. En de kast die van boven naar beneden moet weegt minimaal 3 ton. Als het niet meer is.

De Zoon en ik besloten om het allemaal gewoon maar even te vergeten. Alleen dit, DIT moet wel naar beneden, want dat is te erg voor woorden.

 

14 januari 2010

Ik ben wel..

WEL WEL WEL een echte vrouw. *stampvoet

12 januari 2010

Doorlopen!

Vandaag op Jutblogt: RoXXXy!

10 januari 2010

Ge(g)ijzeld

Al weken zit ik min of meer aan huis gekluisterd des weekends. Falende ABS, resulterende in een bijna doodslag en provisoir gerepareerde ABS die wel werkt maar die ik niet genoeg vertrouw om in dit weer naar de manège te gaan - want wat denkt een mens bij 'voorlopig gerepareerd'? Plakband en een nylonkous toch?

Ik zag wel mensen, daar niet van, soms zelfs ongewenst waarbij ik refereer naar een bezoek van Mme. Z en vriendin Elza.  En dat terwijl wij hadden afgesproken om mekaar tot in maart niet meer te zien.

Dit alles resulteerde in een min of meer opgeruimd huis. Waarbij het mij weer opviel dat ik geen enkele moeite heb om mij heelder dagen op Tinternet te concentreren, dat ik moeiteloos een boek kan lezen, dat ik zonder op te kijken heelder Misantropia-ergernissen kan neerpennen maar dat het mij niet lukt om ook maar iets huishoudelijks te doen zonder op een tijdspanne van een uur tien keer iets anders te gaan doen. Zijne op Tinternet staren of een boek lezen.

Gisteren bijvoorbeeld, was ik het fornuis aan het schrobben. De poetsvrouw heeft ook al twee weken forfait gegeven en het gasvuur zag er, om een eufemisme te gebruiken, niet goed uit.  Dus ik was druk in de weer met een Cillit Bang en een schuurspons, toen Zoon naar beneden kwam.

'WadoedeGIJnu??' schrok hij. En van de weeromstuit gingen zijn slaapogen open. De Huisvrouw die iets Huishoudelijks doet, dat wekt toch telkens weer verbazing. Onmiddellijk vergaf hij mij het feit dat er weer geen gestreken T-shirts waren.

'Maar ik ben toch lief he?' bedelde ik.

'Dat wel,' knikte hij instemmend.

Liever lief dan huishoudelijk begaafd. En dus zette ik mij met een half schoongemaakt fornuis nog maar even neer. Want ik ben zo ook wel lief. Blijkt.

 

Freeze frame

Deze dame verzocht mij voorzichtig een foto van mijn koelkast te posten. Indien men een mens kent aan zijn koelkast, dan vrees ik dat u mij kil en leeg gaat vinden. Ik heb daar excuses voor echter. Of uiteraard. Ik ga bijna elke dag naar de winkel en het gekochte wordt dan ook onmiddellijk bereid. In het WE ga ik niet naar de winkel, want bereid ik niks en is het nog desolater dan anders op koelvlak.

Wat u niet ziet: dat de sauzen-van-Calvé die achter de eieren bovenaan staan waarschijnlijk allemaal vervallen zijn. Dat de wortels in de groentelade al weken geleden een roemloze dood gestorven zijn en dat de tube flammazine die ergens rondzweeft waarschijnlijk ook niet meer geschikt voor menselijk gebruik is.

Maar goed, De Koelkast zoals ze is in Disfunctia.

phpFymMqjAM

09 januari 2010

Flikker op met die BH-kleur

Ik weet dat ik hier ook nog eens wat zou moeten komen zeuren, maar vandaag is het weeral op Misantropia

07 januari 2010

Appel-lavendel? Of liever Perzik?

Godsamme.

05 januari 2010

Luxemburgers bestaan niet.

Hoort u ooit al eens iets over Luxemburgers? Moorden? Slachtoffers van rampen allerhande? Protesten tegen van overheidswege ingevoerde richtlijnen?
Klachten over rookverbod? Problemen met inwijkelingen? Ontvoeringen of vuurwerkontploffingen in uitgaansbuurten? Sportlui die records breken? Overstromingen of droogtes?

Heb u ooit al een Luxemburger gezien hier in België? Nederlanders, Duitsers, Fransen, noem maar op, het bezoekt allemaal ons land en vraagt ons de weg. Maar een Luxemburger die de weg naar een Stadcentrum (naar keuze) wil weten? Never.

Als kind ben ik ooit eens in Echternach geweest. De enige twee herinneringen die ik daar aan heb zijn een foto van mij op een verrekt hoge berg en een portemonneetje, in vier kleuren, met in Gouden Letters 'Echternach'. Ik herinner mij geen enkel levend persoon. Terwijl ik nog heel goed weet hoe een kelner in Italië eens dreigde om mijn kleuterpersoon in het zwembad te gooien. Als grapje, niet om dat ik een ettertje was, dat spreekt.

Misschien moest de Nasa eens een sonde naar Luxemburg sturen in plaats van naar Mars. Alhoewel de kans op menselijk leven op Mars waarschijnlijk groter is.

Want Luxemburgers bestaan niet. Moest er daar al volk rondlopen, dan zijn het al die overtollige would-be Hollywoodacteurs die geen werk vinden.

En kom mij aub niet af met: uw redenering klopt niet. Dat doet ze immers nooit.

02 januari 2010

Ik maak mijn beloften waar

In mijn buurt woont volgens mij geen enkele Hollander. Schijn of niet.

Maar zoals ik voorspeld had, was het vuurwerk schitterend. Langs tuinzijde zowel als aan de voorkant. Dat we bijna vermoord werden door een fout gerichte Gillende Keukenmeid bij het op de hoek van mijn straat gaan gapen naar tieners die voorzekers hun Zondag van de komende drie jaar er hebben doorgeknald, laten we even buiten beschouwing.

De aanwezige kinders, waaronder geen van mij, zullen het vast kunnen gebruiken als ze in therapie moeten voor hun vreselijke kindertijd.

En gelukkig maar, want verleden jaar had ik zo gestoeft over het vuurwerk in mijn buurt dat ik okselvijvers had van zeven tot twaalf, uit angst dat er ook hier niks te zien ging zijn.

Nimf was aanwezig, een tal vriendinnen en Moose ,die zich als immer dapper stand heeft gehouden tussen al dat vrouwelijk geweld. Die heeft zijn hemel alvast verdiend.

Ik zou u een gelukkig nieuwjaar willen wensen, maar geluk is zo overroepen, dus ik hoop voor jullie op een gezellig 2010. Maak er het beste van!