10 februari 2010

Praatvaar

Zeg mij dat het niet alleen mijn dochter is. Zeg dat alle kleine meisjes doorlopend babbelen. En zingen. Of neurieën. Of gewoon wat losse, zinloze kreten uitstoten.

Hoe dikwijls ik haar ook vertel dat het niet nodig is om elk wakend moment klanken uit te brengen, het helpt niks. Het lijkt wel of haar brein rechtstreeks in verbinding staat met haar stembanden.

Als ze iets doet, vertelt ze wat ze aan het doen is. Of wat ze nog gaat doen. Steeds vergezeld van een 'Kijk eens!'. Opdat ik vooral ook visueel niks zou missen.  Als ze niks doet, dan geeft ze commentaar op TV, op de hond of op mij.

Het zingen komt daar nog tussendoor. Altijd in bad, maar ook zonder dat er water te bespeuren is. En ze zing vals. Mijn hemel wat zingt ze vals.

Bovendien vraagt ze om het kwartier de tijd. Als ik geluk heb. Soms is het ook om de vijf minuten. Alsof ze een afspraak heeft.

Maar o wee als ik eens een gerichte vraag stel. Zoals wanneer ze van school komt.  Mijn 'hoe was het' wordt steevast beantwoord met 'vrààg dat toch niet elke dag.' En dan begint ze aan haar totaal oninformatieve kwebbelsessie.

Dat kan ik mij van de zoon niet herinneren. Ik denk dus dat het geslachtsgerelateerd is. Of heb ik het mis en zingt elk Vogeltje gewoon zoals het gebekt is en is het mijne toevallig grootgebekt?

Commentaren

Oef! Bij u is het dus ook zo!

Gepost door: rozebril | 10 februari 2010

Tiens Tenzij ik me stierlijk vergis ben jij toch ook een woordentsunami? Toch zeker de keren dat ik je live heb meegemaakt :-)

Gepost door: Margo | 10 februari 2010

Wees gerust, bij mijn dochter is het net zo (en bij mijn zoon evenmin, behalve als mijn dochter er niet is, dan babbelt hij ineens heel wat meer... misschien probeert hij de stilte van de afwezigheid gewoon op te vullen ?)

Gepost door: Sven | 10 februari 2010

Ik hoop zo zo zo heel hard dat het geslachtsgebonden is, wij hebben hier nl. ook zo'n exemplaar in huis die echt geen twee minuten op een dag zwijgt!

Gepost door: Isabel | 11 februari 2010

't is gewoon een aartje naar haar moertje :-)
Ik zal u binnen een paar jaar laten weten of het geslachtsgerelateerd is.

Gepost door: madam arabelle | 11 februari 2010

Bij geslacht bepaald? Lijkt me niet. Heb er hier één die bij gebrek aan zinvolle tekst de namen van alle 495 pokemon (+ aanvallen en zwakke punten) reciteert, of alle spelers - inclu reserves en wintertransfers - van de eredivisie voetbal of... Ik kan zo nog doorgaan, maar dan lijkt het alsof hij het van mij heeft ipv z'n moeder. Inmiddels kijkt hij wél klok. Met als gevolg dat mij om de drie minuten wordt meegedeeld hoe laat het is. Wonderlijkerwijs komen toch nooit eens ergens op tijd. Maar dit terzijde.

Gepost door: efce | 11 februari 2010

Ik kan u verzekeren dat dat niet, ik herhaal, niet geslachtsgerelateerd is. Wij hebben hier zo'n mannelijk exemplaar rondlopen. En behalve mededelen, vraagt hij, vraagt hij en vraagt hij. Ik kan het woord waarom niet meer horen. En hij geeft commentaar op wat we doen. En verbetert ons (en heeft dan meestal nog gelijk ook). En zegt woorden die niets betekenen duizend keer achter elkaar. Of produceert onophoudelijk dezelfde klank. Of hij piept heel schril. Als er maar geluid uit komt. En hij is duidelijk een jongen.

Gepost door: Lichtindeduisternis | 11 februari 2010

Ik kan hier letterlijk herhalen wat Lichtindeduisternis al eerder schreef...
Dus ik moet je teleurstellen... het is niet geslachtsgerelateerd!

Gepost door: Bientje | 11 februari 2010

LOL! Nope, Wolf is ook zo, die zwijgt geen moment. De hele dag loopt hij in zichzelf te neuriën, zingt de gekste liedjes, of zit zelfs zomaar wat geluiden te maken. En ik vrees dat Kobe dezelfde weg opgaat. Nikske geslachtsgerelateerd, het zit hem in de genen, vrees ik.

Gepost door: Gudrun | 11 februari 2010

het is toch echt een dochter van jou, zonder twijfel!

Gepost door: zeezicht | 11 februari 2010

Hier ook van dat moois. Ik doe er echter nog een schepje bovenop. Mijn dochter praat luid en zingt zo mogelijk nog luider. En dan hebben we het over stentoriaans luid. Ze zingt ook op straat. Daartegenover staat dat het voor zo'n klein ding van 5 meestal wel toonvast is. Gelukkig maar. Het schaamrood stijgt me nu al naar de wangen. Beeld je eens in als ze dan ook nog vals zong...

Gepost door: lula | 12 februari 2010

kwebbelgat Met dank aan Vogeltje die de inspiratie leverde voor dit schitterend blogstukje. Ik kon me haar gekwebbel levendig voorstellen. :-)

Gepost door: Madame | 12 februari 2010

Ik heb zowel een mannelijk- als een vrouwelijk exemplaar zoals eerder beschreven.Wat ik ook zo ergelijk vindt is dat ze hun gesprek altijd met: "Mamma?" beginnen. Ik moet dan met "Jaaaa?" beantwoorden teneinde hen van mijn volledige attentie te voorzien. En dan die verhalen aaaaarrrrgggg. Over bakugan's, powerpoints en dies meer. Of over dramaqueens en puistjesprinsen. Heel erg!

Gepost door: Ester | 12 februari 2010

Vod helpt.

Gepost door: zapnimf | 12 februari 2010

oho, ik heb hier ook een pelikaan...

Zij: Ik ben waaakker en ik stap uit mijn bed eeeeeeeen tralala, ik zoek mijn kleedje, was het al maar warmer, want ik hou niet van sneeuw.
- Maaaaaaaaaaam, ik vind geen kousen. - Ik ben zoooo blij want ik wil nu een booooke met choco éééten.

Ik: zeg, heb jij gym vandaag?

Zei: Mam, zie je niet, dat ik geen zin heb om te praten???

Gepost door: Happy En Rose | 13 februari 2010

Ik geef het u op een briefje; het is NIET gendergerelateerd. Ik heb 2 zonen en ze kunnen geen van beide zwijgen. Als ik aan de oudste vraag hoe het was op school, krijg ik als antwoord dat hij dat niet meer weet. En dan begint hij eraan. En ik ben dus een stille hé. Van wie ze het hebben, beats me. Ook niet van de hubs.

Gepost door: Flavie_ | 13 februari 2010

ROFL @allen, een hart onder de riem en herkenning alom.
En ja, ik ben ook een praatvaar mits het juiste gezelschap maar thuis ben ik eerder stillekes. Dus haar evenaar ik niet, zelfs de zoon wordt simpel van zijn zus' waterval.
Ik voel mij gesteund, effenaf ;)

Gepost door: De Huisvrouw | 13 februari 2010

De mijne is 11 en nog steeds aan het babbelen ... zowat de hele dag door ...

Gepost door: welwel | 14 februari 2010

Hihi héééél herkenbaar en aan de vele reacties hier te lezen, eerder veel voorkomend...oef wat een geruststelling! Dacht al dat er wat mis was met de dochter of dat ik misschien een héél onverdraagzame moeder was of zoiets, gelukkig blijkt het mee te vallen! Mijn dag is weeral goed gemaakt!

Gepost door: Cyn | 15 februari 2010

De commentaren zijn gesloten.