24 februari 2010

Basse classe

Als ik het goed begrijp uit het nummer op de voorpagina, verscheen Klasse voor ouders al 129 keer. Wat, a rato van 9 keer per jaar, goed is voor 14,3 jaar.

Nimmer zag ik een nuttelozer publicatie, of het moest de Streekkrant geweest zijn.

Niet minder dan 15 mensen worden arbeidshalve aan de waggel gehouden met deze publicatie van heden ocharme 12 bladzijden, inclusief voorpagina en een dubbel blad over de 'inhoud'. En een site vol gelijkaardige nonsens.

Ik wil niet weten wat dit vod over de jaren heen al gekost heeft.  Geld waar misschien ook iets nuttigs mee gedaan had kunnen worden op onderwijsgebied.

Want zeg nu zelf, Boeiend en Interessant kan dit bezwaarlijk genoemd worden.

Of toch? Want aan wat onderwierp de Zoon mij gisteren, toen hij verveeld bladerend op bladzijde 7 terechtkwam? Het testje 'Welke zinnen heb jij vorige week al uitgesproken?' om te zien of je vooral positief, dan wel negatief tegen je kind spreekt.

Onnodig te zeggen dat ik vooral mintaal gebruik, dat had u zo ook al kunnen raden. Maar zoals ik hem zei: 'jij bent ook prima terechtgekomen', en daar had hij niet van terug.

Dikke nonsens, die hele Klasse. Goed voor mensen zoals mama Monica, die onderaan bladzijde 7 een tip geeft. Aangezien u toch te tam geweest bent om effectief door de online Klasse te bladeren, geef ik hem u hier even mee:

'Ik verplicht mezelf om tien knikkers in mijn linkerbroekzak te steken. Telkens als ik plustaal gebruik, verhuist een knikker naar de rechterzak. Op het einde van de dag moeten de tien knikkers van broekzak gewisseld zijn. Mijn zoontje en ik vinden het geweldig als dat lukt. Dan trakteren we ons op een partijtje knikkeren'.

Kan het NOG debieler? Nee dat kan niet. En het lokt van de weeromstuit een heleboel mintaal uit in mijn hoofd. Zoals 'Dat kan beter!' of nog liever 'Dat is de laatste keer hé!'.

Was het maar waar, ik vrees echter dat mijn papierbak nog jaren Klasse te goed heeft. Ongelezen. Ze hebben het zelf gezocht. Net als Sandra op bladzijde vier.

Prutsers.

 

14 februari 2010

Bèèèèh

Bovenop het melige gedoe nog een uitspraak van mijn dochter die ik u niet wil onthouden.

We aten lamskoteletjes, die zij met veel smaak verorberde. Toen vroeg ze: 'lam, wat is dat eigenlijk?'

Dus ik zeg dat dat babyschapen zijn. Want ik verbloem niet, en waarom dat ook niet nodig is, mag blijken uit haar antwoord:

'Oooh ik wou dat wij schapen in de tuin hadden, zodat ik alle lammetjes kon opeten.'

Een hoek is eraf, van mijn kind. Een hoek, zeg ik u.

 

42

Ik ga vandaag eens heel melig doen. Ik mag dat want ik ben jarig. Ik heb de leeftijd bereikt die fans van 'The Hitchhiker's Guide to the Galaxy' direct zullen herkennen.

Vanaf heden tot de volgende 14/2 ben ik The Answer to Life, the Universe and Everything'.

Ik ben de hele dag verwend geweest met cadeautjes, bloemen, sjokolat, telefoons, mails, pb's, sms-en, tweets en een etentje. Het begon eigenlijk al gisteren, met parfum, wijn, bloemen en nog meer sjokolat.

De stiefmoeder van mijn dochter heeft volgens mij bijna haar leven geriskeerd door op de ijzelende wegen een omweg te maken om een bloempot te kopen zodat mijn kind die kon afgeven.

En dan nog vrienden die u zo doen lachen dat de kaken in een kramp schieten.

Ik bedoel maar... Ik voelde mij vandaag bijzonder rijk. En u mag daar best mee lachen, maar ik ben er zo blij mee. Die leeftijd, ach, die nemen we er maar bij. Er zijn ergere dingen dan 42 worden. 43 worden bijvoorbeeld. Maar dat gezeur is voor volgend jaar. Als het mag. En ik zou zeggen: grààg.

10 februari 2010

Praatvaar

Zeg mij dat het niet alleen mijn dochter is. Zeg dat alle kleine meisjes doorlopend babbelen. En zingen. Of neurieën. Of gewoon wat losse, zinloze kreten uitstoten.

Hoe dikwijls ik haar ook vertel dat het niet nodig is om elk wakend moment klanken uit te brengen, het helpt niks. Het lijkt wel of haar brein rechtstreeks in verbinding staat met haar stembanden.

Als ze iets doet, vertelt ze wat ze aan het doen is. Of wat ze nog gaat doen. Steeds vergezeld van een 'Kijk eens!'. Opdat ik vooral ook visueel niks zou missen.  Als ze niks doet, dan geeft ze commentaar op TV, op de hond of op mij.

Het zingen komt daar nog tussendoor. Altijd in bad, maar ook zonder dat er water te bespeuren is. En ze zing vals. Mijn hemel wat zingt ze vals.

Bovendien vraagt ze om het kwartier de tijd. Als ik geluk heb. Soms is het ook om de vijf minuten. Alsof ze een afspraak heeft.

Maar o wee als ik eens een gerichte vraag stel. Zoals wanneer ze van school komt.  Mijn 'hoe was het' wordt steevast beantwoord met 'vrààg dat toch niet elke dag.' En dan begint ze aan haar totaal oninformatieve kwebbelsessie.

Dat kan ik mij van de zoon niet herinneren. Ik denk dus dat het geslachtsgerelateerd is. Of heb ik het mis en zingt elk Vogeltje gewoon zoals het gebekt is en is het mijne toevallig grootgebekt?

05 februari 2010

Vette vogel.

Ik weet dat men niet met het zelfbeeld van meiskes moet knoeien. Dat we niet willen dat ze zich spiegelen aan anorectische modellen. Dat ze moeten eten en groeien. Ik weet het.

Maar ik weet ook dat mijn dochter op wekelijkse basis een broek ontgroeit in de breedte. En dat dat niet bij te houden valt, Haar BMI is nu, of was een aantal weken geleden, 17,48. Op het randje, qua 'te dik'. Voor een kinder-BMI he menschen. Wat zich anders berekent dan een volwassenen-BMI

Ik wil niet dat ze haar jeugd in caleçons moet doorbrengen. Ik vind het niet meer mooi dat wanneer ze voorover buigt in bad, er vier vetrolletjes tevoorschijn komen.

Dus we zitten op rijstwafels en fruit na school, in plaats van hopen boterhammetjes voor het avondeten.

Maar het is schrijnend. Want ze is dol op boterhammetjes en ook wel op lekkers allerhande. En ze wordt zich bewust van haar forse dijen. En we kunnen niet zeggen dat ze er uit gaat groeien want zoveel kleiner dan ik is ze niet eens en ze is nog maar 7.

Vooralsnog is ze schattig mollig, niet dik. Maar ik wil niet dat ze dik wordt. Er valt hier een grens te bewaken. Zeg mij gerust hoe ik het evenwicht kan vinden in comment.

Pluspuntje: sinds kort gaat ze ook paardrijden. Dus lichamelijke activiteit is er ook al.

Voorlopig doen we het als volgt: normale maaltijden, en tussendoor enkel fruit, rijstkoeken en rozijntjes.  Arm, arm Vogeltje. Ik heb er zo'n compassie mee, want ze houdt echt van eten. Dat heeft ze van haar grootmoeder. Waarom krijgen wij enkel slechte eigenschappen van onze voorouders en nooit eens iets nuttigs?