12 maart 2010

Gal

Een huisvrouw post een artikel over een blaadje en ze wordt er van beschuldigd verzuurd te zijn.

Dat zet een mens aan het denken, Uw Huisvrouw in het bijzonder.  Ben ik verzuurd, vroeg ik mij af. Erger ik mij aan futiele dingen? Ben ik een... Antwerpenaar misschien?

Het antwoord op de laatste twee vragen is ja.  Want het ene impliceert het andere.  Geen volk zo zeurderig als de Antwerpenaars. Toen de gescheiden huisvuilophaling geïntroduceerd werd, deed heel België dat zonder morren terwijl de Antwerpenaars, inclusief ikzelf, tot op de dag van heden vloeken op de slechte kwaliteit van de zakken en het ongemak. Meer nog, we verdenken collectief 't Stad ervan alles toch op één hoop te gooien, waardoor wij al jàren noodgedwongen maar nutteloos sorteren.

En vloeken dat we doen. Ik moet bekennen dat er geen ochtend is waarop ik niet al vijf minuten na het openen der oogleden een Godverdoeme heb geuit. Zij het omdat ik mij bij het verlaten der sponde aan een hoek van het bed stoot, zij het omdat de koffie niet zo vlot uit het pak in de filter vloeit als ik wel zou willen of misschien omdat ik de brooddoos niet vind, noem maar op.

Vreemd genoeg nemen de kinders dat niet over, of tenminste toch niet tot ze meerderjarig zijn. Zoon, nu 20, vloekt ook dat het een lieve lust is maar zou dat nooit gedurfd hebben als kind. Dochter, op de eerste rij om mijn blasfemie te aanhoren, heeft zelfs nog nooit een 'shit' over haar lippen laten glijden. Deze les heeft ze alleszins goed onthouden.

Meer nog, toen ik onlangs de stenen uit de oprit vloekte omdat ik mijn huissleutels niet vond, reageerde ze onderkoeld en rologend: 'God weet écht niet waar uw sleutels zijn hoor mama.'

Ik erger mij aan alles. En soms zo erg dat u er allen van moet meegenieten op het www. Maar is dat verzuurd? Ik zie het zelf zo niet. Ik denk eerder dat het mijn volksaard is, gecombineerd met een kritische blik. Waar de doorsnee Antwerpenaar zeurt over vuilzakken, daar doe ik nog een schepje bovenop.

Ik zeur en lever kritiek over en op alles. Bovendien kost het u geen geld. Helemaal gratis ende verniet kunt u hier genieten van mijn visie op de wereld. Maar vooral mijn visie op de microwereld Disfunctia. Wees blij dat het allemaal nog beperkt blijft.

En als u dat niet bevalt, dan is er altijd nog het rode kruisje rechtsbovenaan de pagina. Godverdoeme toch seg.

Commentaren

Amai, Citroen.

gnagnagna

Gepost door: Joke | 12 maart 2010

Whatever Hey huisvrouw,
Je bent inderdaad een zaagster en een klaagster, maar wél een grappige zaagster en klaagster. Ik ben het meestal niet eens met jouw gezaag en zou in het echte leven waarschijnlijk hard weglopen als ik jou tegenkwam, maar zolang je leuk en grappig schrijft, blijf ik je met veel plezier lezen.
Ik begrijp de klagers in de commentaren van je vorige post niet echt. Toon wel, die werkt bij Klasse en heeft een gefundeerde mening op jouw post, en hij uit die zonder zelf te beginnen schelden. Prima. Maar die anderen die vinden dat je verzuurd bent en dat je zoveel klaagt de laatste tijd? Wat? Waarom blijven zij je dan lezen? Vinden ze de knop "delete" niet in hun feedreader misschien? Zijn ze zo obsessief-compulsief dat ze niet anders kúnnen dan hier te komen lezen? Ocharme zeg, hoe zielig.
Hoe je het ook draait of keert, het is en blijft JOUW weblog, en jij schrijft daarop wat je wil en hoe je dat wil. Daar heeft niemand zich mee te moeien. Het is niet alsof je een column in de krant hebt ofzo hé...
Dus mijn mening, waar je uiteraard ook geen rekening mee hoeft te houden :-), is: trek je er vooral niets van aan en schrijf gewoon wat je wil!

Gepost door: Lies | 12 maart 2010

kop op, jolige huisvrouw!
je hebt gewoon een zalig gevoel voor harde humor!
niet iedereen kan dit misschien appreciëren, maar ik persoonlijk ben er dol op!

Gepost door: mips | 12 maart 2010

heeft tevredenheid al ooit tot vooruitgang geleid misschien? leve uw klachten.

Gepost door: tante annie | 12 maart 2010

Ga lekker door met drammen, eikelen, klagen, lamenteren, zeiken, zaniken en zuur gezeur... Happy people have no stories.

Gepost door: a rainha | 12 maart 2010

Ik heb hier zo vaak het gevoel: zo denk ik er ook over, kon ik het maar zo schitterend verwoorden! En ik lees zoveel (terechte) pluimpjes bij de reacties.
Maar als al dat positieve mag, waarom steiger je dan bij het lezen van negatieve commentaar? Waarom zou een nijver lezertje mogen schrijven dat je geweldig bent, maar niet dat je verzuurd bent, terwijl de waarheid ongetwijfeld ergens in het midden ligt?
Je hoeft daar uiteraard geen rekening mee te houden, maar wees blij dat er reacties komen, ook gratis ende verniet.

Gepost door: Mie | 12 maart 2010

En als de reacties u niet bevallen kunt u ze nog altijd wegmodereren natuurlijk. Godverdoeme toch seg.

Gepost door: Mie | 12 maart 2010

Tip Zaagt zo eens nie seg!

Gepost door: Margogogo | 13 maart 2010

Doe vooral zo verder !!
Daarvoor kom ik hier lezen : voor de herkenbaarheid en de bijzonder grappige manier waarop jij alles verwoordt.
Enneuh, Antwerpenaren : dat weten we toch allemaal : grote mond maar een klein hartje (op de juiste plaats !)

Gepost door: Sandra | 14 maart 2010

Mor mens toch. Humor, peoples! Ironie, cynisme, korreltje zout!

En rode kruisjes rechts bovenaan als u dat niet kan hebben. Soms kan het leven simpel zijn :-)

Gepost door: Lieve | 15 maart 2010

Tiens, ik ben nie van 't stad en klaag ook steen en been over afval sorteren. Mijn grootvader, die was van 't stad, zou dat overgeërfd zijn?

Gepost door: madam arabelle | 15 maart 2010

op facebook werd ik net uitgenodigd om lid te worden van de groep " liever een Antwerpse dikke nek dan een westvlaams spraakgebrek" en zo is het maar net.

Gepost door: anoniem | 16 maart 2010

Hey daar... stadsgenoot... ik vind jou best wel grappig. Via de blog van Mme ZsaZsa ben ik op jouwe terechtgekomen...
Vanaf nu kom ik regelmatig een kijkje nemen.
Groetjes

Gepost door: Gwen | 25 maart 2010

De commentaren zijn gesloten.