31 maart 2010

nijver

Af en toe heb ik eens een opflakkering van ijver. Die komt zonder verwittiging en zonder aanleiding.

Stel u er niet te veel van voor, het is niet dat ik dan gordijnen begin te wassen of speelgoed te sorteren. Maar dan ga ik overdreven veel de afwasmachine uit-en inladen, nijver rekeningen betalen, soep of fruitsla maken en cake bakken.

Alhoewel U dat waarschijnlijk allemaal doet nog voor het ontbijt, zijn er toch altijd mensen die het van mij nauwelijks kunnen geloven. Of bezorgd vragen of alles wel goed is. En of ik niet wat rust moet nemen.

Dan is er de zoon die vraagt wat de aanleiding voor de cake is. En op mijn antwoord :'niks' grote ogen trekt en zegt dat hij in mij nooit een mens gezien had die zomaar random cakes bakt. Waaraan u meteen kan horen dat hij tegenwoordig informatica studeert.

Na twee dagen vragen de mensen smekend of ik aub terug normaal wil doen.

Vandaag bakte ik  een cake, ging met dochter naar een veldloop - breek me de bek niet open - en maakte warme chocolademelk. Dat alles nadat ik al om iets over negen bij de supermarkt was.

Bij het wegzetten van een afwas, ging het mis. Ik liet een glazen potje vallen en sneed mij daarbij nogal bloederig in de duim. Dat interpreteerde ik als een Teken. De vuile vaat blijft vanavond gewoon staan. Morgen eten we iets opwarmbaars en de strijk stel ik nog even uit.

Fear not. Ik ben terug normaal. Nou ja...

 

24 maart 2010

Ban de rolfondant

In het virtuele landschap gaan allerlei rages de rondte.
Nadat Mme. Z haar naaicapaciteiten op het net zwierde, ging iedereeen ineens niet alleen kleren en tasjes stikken, maar er ook nog eens over bloggen.
Haar tuiniergeweld werd eveneens met enthousiasme gevolgd.
Beide niet door mij, dat spreekt.

Wat zie ik nu stilletjes opkomen? Het beperkt zich vooralsnog tot niet-bloggers, maar mijn vooruitziende blik voorspelt een nieuwe trend. Deze keer niet in gang gezet door Mme. Z echter, want wij zijn het beide roerend eens in deze:

Wij worden misselijk alleen al bij het aanschouwen van taarten gedecoreerd met dingen die 'rolfondant' 'of 'suikerpasta' heten.

Wij willen geen oranje, groene of godbetert blauwe taarten. Wij willen geen stuk gebak met Bob de Bouwer, Mega mindy of in het geval van een jarige ouwe snoeper marsepeinen borsten.

Wij krijgen tandpijn van het kijken naar deze creaties. Als u zo graag met kleurtjes werkt, waarom gaat u dan niet wat kleien? Playdoh heeft al deze waanzinnige tinten in het assortiment, is zelfs eetbaar moest u niet kunnen weerstaan, maar het zal u ervan weerhouden ons te vragen of we een stukje blieven.

Want wij blieven geen blauw voedsel. Of fluoroze.

Wij willen een boterham. Met dik preparé. Of een pistolet met rauwe hesp. Zelfs de krabsla waar we beiden een haat-liefde verhouding mee hebben is nog beter.

Als dessert mag u ons een chocomousse aanbieden, of een eerlijk stuk cake, wit of bruin. Maar begin alvast met een kaasschoteltje.

13 maart 2010

Inspiratie

Ik ben een nogal onregelmatige slaper. Het gebeurt dikwijls dat ik per nacht een aantal keer wakker word. In plaats van schapen te tellen, begin ik verhaaltjes te verzinnen. Of stukjes voor hier of Jutblogt. Die nachtelijke hersenspinsels zijn blijkbaar altijd zo boeiend dat ik binnen de kortste keren terug inslaap.

's Ochtends blijken de ingevingen echter steeds verdwenen te zijn uit mijn deplorabele geheugen.

Wie weet welk een briljante schrijfsels zo reeds verloren gegaan waren voor de mensheid, vroeg ik mij af. Dat mocht niet meer gebeuren. Dus ik legde een papiertje en een bic op het nachtkastje zodat ik een paar kernwoorden kon neerpennen om mij de dag nadien op het juiste pad te zetten.

Ik laat u even meegenieten van de resultaten van eerste en meteen ook enige nacht van het experiment:

-kikker - bal

-spinnenweb/stofnet

-grapje?

-sjkaad (dat is wat ik uit het laatste woord kon opmaken, het moge duidelijk wezen dat ik het licht niet aansteek om te schrijven)

Deze woorden samen zouden dus een verhaal moeten vormen. Onnodig te zeggen dat ik geen idee meer heb welke samenhang daar achter zou kunnen steken. Ik denk dat ik in het vervolg toch beter schapen tel.

 

12 maart 2010

Gal

Een huisvrouw post een artikel over een blaadje en ze wordt er van beschuldigd verzuurd te zijn.

Dat zet een mens aan het denken, Uw Huisvrouw in het bijzonder.  Ben ik verzuurd, vroeg ik mij af. Erger ik mij aan futiele dingen? Ben ik een... Antwerpenaar misschien?

Het antwoord op de laatste twee vragen is ja.  Want het ene impliceert het andere.  Geen volk zo zeurderig als de Antwerpenaars. Toen de gescheiden huisvuilophaling geïntroduceerd werd, deed heel België dat zonder morren terwijl de Antwerpenaars, inclusief ikzelf, tot op de dag van heden vloeken op de slechte kwaliteit van de zakken en het ongemak. Meer nog, we verdenken collectief 't Stad ervan alles toch op één hoop te gooien, waardoor wij al jàren noodgedwongen maar nutteloos sorteren.

En vloeken dat we doen. Ik moet bekennen dat er geen ochtend is waarop ik niet al vijf minuten na het openen der oogleden een Godverdoeme heb geuit. Zij het omdat ik mij bij het verlaten der sponde aan een hoek van het bed stoot, zij het omdat de koffie niet zo vlot uit het pak in de filter vloeit als ik wel zou willen of misschien omdat ik de brooddoos niet vind, noem maar op.

Vreemd genoeg nemen de kinders dat niet over, of tenminste toch niet tot ze meerderjarig zijn. Zoon, nu 20, vloekt ook dat het een lieve lust is maar zou dat nooit gedurfd hebben als kind. Dochter, op de eerste rij om mijn blasfemie te aanhoren, heeft zelfs nog nooit een 'shit' over haar lippen laten glijden. Deze les heeft ze alleszins goed onthouden.

Meer nog, toen ik onlangs de stenen uit de oprit vloekte omdat ik mijn huissleutels niet vond, reageerde ze onderkoeld en rologend: 'God weet écht niet waar uw sleutels zijn hoor mama.'

Ik erger mij aan alles. En soms zo erg dat u er allen van moet meegenieten op het www. Maar is dat verzuurd? Ik zie het zelf zo niet. Ik denk eerder dat het mijn volksaard is, gecombineerd met een kritische blik. Waar de doorsnee Antwerpenaar zeurt over vuilzakken, daar doe ik nog een schepje bovenop.

Ik zeur en lever kritiek over en op alles. Bovendien kost het u geen geld. Helemaal gratis ende verniet kunt u hier genieten van mijn visie op de wereld. Maar vooral mijn visie op de microwereld Disfunctia. Wees blij dat het allemaal nog beperkt blijft.

En als u dat niet bevalt, dan is er altijd nog het rode kruisje rechtsbovenaan de pagina. Godverdoeme toch seg.