29 april 2010

Shoot!

"Bijna iedereen heeft oorbellen," pruilde de dochter en somde een lijst op van klasgenootjes met reeds gepiercete lellen. Gelukkig allemaal meisjes.

"Als bijna iedereen in het water springt, spring jij er dan achter?" bromde Zoon, met  een nauwelijks verholen 'marginaal' erachter gekucht.

"Nee, maar ik wil wél oorbellen," deed dochter met haar koelste blik.

Twee weken heb ik mijn verzet volgehouden, want ik vind kleine meisjes met oorbellen ook niet mooi, eigenlijk.

Ik haalde mijn beste pedagogische trucs boven, zoals: "Dat doet héél erg pijn, nog erger dan..." en toen kneep ik venijning met mijn nagels in haar oorlel.

De vriendinnetjes beweerden echter wat anders. Het zou helemaal geen pijn doen. Niet erger dan...en toen kneep zij zachtjes in mijn arm.

Na twee weken kon ik het woord 'oorbellen' niet meer horen en besloot dan maar gemakshalve toe te geven. Hopelijk gaat ze nooit om heroïne zeuren.

Met een strak lipje ging ze op het krukje van de juwelier zitten. Want de aanblik van het toestel waarmee de kleinnoden geplaatst gingen worden, doet vermoeden dat de term 'oorbellen laten schieten' niet voor niks wordt gebezigd. Zelfs mijn grapje of ze misschien ineens een navelpiercing wou, toverde niet meer dan een mager glimlachje op haar gezicht.

Twee luide Klikken later was mijn kind in het bezit van piepkleine knopjes in haar oren.

"Gij hadt gelijk, mama. Het doet wel pijn" fluisterde ze.

Ik onderdrukte een 'ziedewel' en blies fanatiek op de oren, zoals de winkeldame had aangeraden om het prikken te verzachten.

Waar ik echter geen gelijk in had, is dat ik dan eindelijk van het gewraakte woord verlost zou zijn. Haar trots om de nieuwverworven versiering brengt mee dat er geen zin meer zonder wordt uitgesproken.

En op de keukenkast prijkt nu een papier met de woorden: 'Op 9 juni mogen mijn oorbelen (sic) eruit.'

Op 9 juni mag ik waarschijnlijk gaan discussiëren over welke oorbellen geschikt zijn voor kleine dametjes. Het einde van mijn lijden is nog niet in zicht.

 

Commentaren

Schitterend stukje. Je lijden is inderdaad nog niet voorbij. Wat wordt het? Lange of korte oorbellen, goud of zilver,...

Gepost door: Melanie De Vrieze | 29 april 2010

Wacht maar tot ze met die lange pieken komt aanzetten binnen een jaar of twee. Mijn nichtjes van 11 en 13 dragen ze en ik kan enkel bij mezelf stiekem denken 'hoe dellerig'. Binnen een jaar verander ik misschien wel van gedachten, wie weet.
Toch knap dat ze het zonder verpinken deed. Echt een harde, hé.

Gepost door: lula | 29 april 2010

Ik heb er tot mijn 29e over gedaan voor ik het lef had om mijn oren te laten doorboren. Heeft toch iets pygmee-achtigs, vind ik. Straffe Vogel, die dochter van u.

Gepost door: Miss Puntkomma | 29 april 2010

Oh wees blij, mijn dochter is net drie en wil, net als ALLE andere meisjes hier in Spanje, ook oorbellen.

(Ze schieten die piepkleine babymeisjes al oorbelletjes als ze een paar daagjes oud zijn, begot)

Ik hou nog stand tegen haar gezaag en hoop dat ik het nog lang volhou!

Gepost door: Miestaflet | 29 april 2010

Hier is de datum net verwijderd. En de oorbellen ook. Nieuwe oorbellen in de plaats (met veel moeite gekozen) en snel weer verwijderd, want ontstoken gaatjes. Inderdaad, een lijdensweg.

Gepost door: Lichtindeduisternis | 29 april 2010

dat begint met oorbellen ... dankzij mijn Spaanse kinderloze tante had ik ook al gepiercte (gepiercete ?) oren voor ik kon lopen. Daarna volgde een overvolle beautycase, een kast vol armbandjes, kettinkjes etc, een schoenenkast om u tegen te zeggen, massa's sjakossen, ...

Gepost door: annliesbet | 30 april 2010

Hééé!
Eindelijk 's iemand die "gij hadt" schrijft zoals het hoort :D
Ik kwam hier "viavia" terecht, en ga me toch 's verder in je blogs verdiepen, want dit was een erg leuk stukje :)

Gepost door: Marjolein | 02 mei 2010

ik heb het drie keer opnieuw laten doen. Het mislukte altijd. ofwel groffe onsteking, ofwel groeide de gaatjes dicht (met oorbellen erin). En de laatste keer ging ik lopen van de schrik. Gelukkig is dat wel allemaal al twintig jaar geleden en vermoed ik dat jij als moeder alleen maar met de oorbellen zelf zult te maken krijgen en niet met alle etter en tranen...

Gepost door: ysabje | 03 mei 2010

Hier eenzelfde gruwelverhaal als ysabje ... dochter moest drie keer terug. En dan heb ik het nog niet eens over haar navelpiercing ........... kleine meisjes kleine zorgen, grote meisjes aaaarrrrggg.

Gepost door: Ester | 04 mei 2010

Allez jom, merci he! Gij zijt nu wel van het gezaag af, maar bij onze volgende afspraak zien mijn meissies de fraai gepiercete lellen van jouw nog fraaiere dochter en zit ik met de miserie... Moet ik me weer even principieel onpopulair maken als met de krijms.

Gepost door: JeMaMuse | 11 mei 2010

De commentaren zijn gesloten.